در دوربینِ ذهنیِ من شما همین بال‌های بریده‌شده هستید. نه برای آنکه پرواز تمام شده باشد؛ برای آنکه گاهی آسمان، عزیزترین نشانه‌هایش را روی زمین جا می‌گذارد. بعضی سقوط‌ها، صدایی ندارند؛ فقط سکوت، آرام دورشان می‌نشیند، انگار جهان چیزی را از دست داده باشد که هنوز نامی برایش پیدا نکرده است. از آن روز به بعد، هر کس از بهشت حرف زد، اول به زمین نگاه کردم؛ شاید معجزه، همیشه همان‌جا افتاده باشد، بی‌آنکه کسی خم شود و برش دارد. برای: Tila

در دوربین ذهني من شما همین شاخ‌ها هستید. تاجی برای پادشاهی که هرگز بر تخت ننشست. معماري خاموش وسوسه_ جایی میان آیین و غریزه. هر شاخه ادامه‌ی فکری‌ست که هیچ‌وقت با واژه تمام نمی شود. بعضی زیبایی ها فقط وقتی کامل‌اند که اندکی بوی تاریکی بدهند. برای: کبابی هانیبال و برادران

در دوربینِ ذهنیِ من شما یک پرنده با پروازِ ناتمام هستید. نه آسمان توانِ نگه‌داشتنتان را داشت و نه زمین معنای حضورتان را فهمید. جهان، میانِ رفتن و رسیدن، صفحه‌ای سفید جا گذاشت و نامتان را روی هیچ‌کدام ننوشت. هر کس از کنار شما گذشت، گمان کرد پایان را دیده است؛ غافل از اینکه بعضی مسیرها، مقصدشان را از حرکتشان جدا می‌کنند. شاید تمامِ جهان فقط حاشیه‌ای باشد برای آن لحظه‌ای که بال، معنای خودش را از باد پس می‌گیرد. برای: هیوا(عاشق اکانتت شدم💘)

در دوربینِ ذهنیِ من شما همین دایناسورِ سبز هستید. انگار کودکی، ترس را با خزه پوشانده تا دیگر کسی از دیدنش نترسد. میان دندان‌هایتان، آدمی آویزان است؛ نه شبیه شکار، بیشتر شبیه قصه‌ای که هنوز تصمیم نگرفته پایانش خنده باشد یا وحشت. آسمانِ آبی بالای سرتان، با این لبخندِ بزرگ هیچ مخالفتی ندارد؛ گویی جهان، گاهی عجیب‌ترین کابوس‌هایش را با رنگ‌های شاد نقاشی می‌کند. شاید هیولاها همیشه برای بلعیدن نیامده‌اند؛ بعضی‌هایشان فقط دهانشان را باز گذاشته‌اند تا خیال، جایی برای زندگی پیدا کند. برای: معصومه💘

در دوربینِ ذهنیِ من شما یک فرشته‌ی برفی هستید. زمستان، آن‌قدر آرام روی شانه‌ها و بال‌هایتان نشسته که مرزِ میانِ سنگ و ابر را از یاد برده است. برف، شما را نپوشانده؛ انگار خواسته برای مدتی، فرشته بودن را به زبانِ سفیدی ترجمه کند. در این سکوتِ یخ‌زده، حتی بال‌ها هم خیالِ پرواز ندارند؛ فقط خاطره‌ای از آسمان را زیر لایه‌های برف نگه داشته‌اند. اگر روزی سرما چهره‌ای برای خودش بتراشد، شاید چیزی شبیه همین مجسمه باشد؛ خاموش، سپید و ایستاده، میانِ درختانی که هنوز نامِ زمستان را زمزمه می‌کنند. برای: مشترک

در دوربینِ ذهنیِ من شما همین یک لاک‌پشت هستید که بر فرازِ ساختمان‌ها، ابرها را لقمه‌لقمه می‌خورد. انگار آسمان، آن‌قدر پایین آمده که میانِ دو دست جا شده است. هر گاز، تکه‌ای از سفیدیِ ابر را کم می‌کند و بعد، باد با دهانی خالی‌تر از همیشه در شهر می‌چرخد. زیر پاهایتان، پنجره‌ها هنوز مشغولِ زندگی‌اند؛ بی‌آنکه بدانند بالای سرشان، کسی مشغولِ خوردنِ آسمان است. شاید بعضی رؤیاها برای همین آفریده شده‌اند؛ تا جهان، برای چند لحظه فراموش کند اندازه‌ی واقعیِ خودش چقدر بوده است. برای: https://eitaa.com/tolidy_tiriyak