نه راستش، میدونی چرا؟ چون من صبح وقتی میرم تو اتوبوس و رندوم توی خیابون یه بنر ازش می‌بینم غصه می‌خورم. چون وقتی میرم تو گالری و عکسشو می‌بینم غصه میخورم. وقتی تو پلی لیستم "به امان الله یا شهید الله" رو می‌بینم غصه میخورم. پوستر "مراسم بزرگداشت رهبر شهید انقلاب" رو می‌بینم غصه میخورم. وقتی جملاتی از سخنرانی‌شون رو میخونم و زیرش "رهبر شهید" رو می‌بینم غصه میخورم. نوتیف کانال خامنه‌ای دات‌آی‌آر رو که می‌بینم غصه می‌خورم. وقتی یه صدایی میگه "جوان‌های عزیز،‌ نوجوان‌های عزیز، بچه‌های عزیزِ من!..." غصه می‌خورم. یه تیکه از وجود من همیشه داره براش غصه میخوره و گاهی اوقات اینجا هم بروز داده میشه.

همیشه استثنا وجود داره و این غم واقعا حد نداره...💔

کلمه‌ها و جمله‌ها فقط یک بار داستان را تعریف می‌کنند.

بیشتر از همه منو مامان‌بزرگم می‌شناخت که برام ماکارانی پخت و چهارتا ته‌دیگ گذاشت برام، لاو لنگوئج واقعی.

اسرا.

غرق خواهیم شد؟ غرق می‌شویم؟ غرق شدیم.

قهوه تلخ است، خیلی. هیچوقت نمی‌خوردم. اما تلخی از دست‌ رفته‌های زندگی‌ام به پای تلخی قهوه نمی‌رسد و شیرینی شکلات کنار قهوه هم کارساز این تلخی‌ها نیست. تو احتمالا هیچوقت فکر نمی‌کردی من قهوه بخورم و من احتمالا هیچوقت گلدان تو را خشک تصور نکرده بودم. قیافه‌ی این یکی واقعا به درد فال گرفتن نمی‌خورَد، بهتر است که زیر فشار زیاد آب شسته شود. قهوه تلخ‌ است، تلخی‌اش با آب می‌رود. دقیقا مثل زمانی که می‌خندیدیم. تلخ نبودیم، تلخ شده‌ایم. با یک ظرف پُر رطب هم نمی‌شود این اتفاقات را تحمل کرد که ما زندگی کرده‌ایم.

مَا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِن رِجَالِكُمْ وَلَـٰكِن رَسُولَ اللَّهِ وَ خَاتَمَ النَّبِيِّينَ *

اقرأ اقرأ یا محمّد...

اگر خاورمیانه اجازه بدهد بله.

این چندمین فصل آخر است که آغاز می‌کنیم؟