‌

بر قلهٔ کُهسار درختی برپاست؛ بر شاخ درخت، آشیانی پیداست...

‌

بله عزیزم من بیماری روانی دارم، در عادی‌ترین روزام اینو پخش می‌کنم و باهاش زار میزنم.

هر آدمی یک ستاره رو دوست داره و ستاره‌ی من:

اضطراب دائمی.

امروز هم دوباره دیدمَش. دقیقا کنار کتاب فارسی اول دبستان نشسته بود. به کلاس چهارم فکر می‌کرد که او هم می‌توانست خودکار رنگی بخرد و سال‌های خیلی بعد از کلاس چهارم در کتاب فارسی بچه‌هایی که خیلی خوش‌خط می‌نویسند فرشته‌های رنگی بکشد. یکی یکی می‌شمرد و به فرشته‌ی صورتی که می‌رسید کمی مکث می‌کرد و غرق جزئیات فرشته می‌شد. امروز هم دیدمَش که چه با ذوق نگاه به فرشته‌ها می‌کرد. البته فکر کنم او اشتباهی گذرش به این دنیای خاکستری افتاده بود. چون او یک فرشته‌ی صورتی بود بین آدم‌های بدون بال خاکستری؛ حتما راه رنگین‌کمان برای برگشتن به آسمان را گُم کرده است...

"بازگشت به روزهایی که می‌خواست معلم شود و دنیا را نجات دهد، معلم‌ها دنیا را نجات می‌دهند"

‌دیشب؟

جمعه‌ها درسته تعطیله، اما انگار تو دل من ماشین لباسشویی داره از غم و استرس می‌چرخه.