هنر و علم همچون دری هستند که از طبیعت به سوی دنیای انسانی گشوده شدهاند. طبیعت از در علم وارد دنیای انسانی میشود و انسان هم از در هنر وارد طبیعت میگردد و در آنجاست که به هستی خود پی برده و طبیعت را مادر خویش مینامد.
که نه منقولات فلسفی؛ بل، بینش وسیع و تفکر عظیمی را در خود حل کرده است و راههای درازی را پیموده است که در اثر هنری او کوتاه شدهاند و میانبر، پیش پای مخاطبها خم گردیدهاند.
به گفتهی ج. جفدروف جهانبینی و استعداد نویسنده، وحدتی جدایی ناپذیر را تشکیل میدهند و به گفتهی او مسئلهی اساسی چگونگی جهانبینی نویسنده است.
#نویسندگی
البته آن بینش و برخورد به آموزش و تجربه و این سبک بیان به دیدار و شهود و آموزش و ممارست نیاز دارد و این هر دو به پختگی و ورزیدگی در کنار فتنهها و درگیریها و بحرانها و آتش حادثهها.
و در این بازگویی و تصویر ناچار حرفهای سادهی تو همان تشبیهها و استعارهها و کنایههای بدیع و آموزندهای است که ظرافت بینش تو را در خویش به امانت گرفته.
#نویسندگی
فلسفه مادر علم است و عرفان خاستگاه هنر. و مرادم از عرفان؛ آن شهود و دیدار و آن بینش وسیع و بیتکلفی است که کنار فتنهها و درگیریها و وازدگیها، چشمهایش باز میشوند و پلکهایش سبک میگردند.
