-فرزندان تل‌ماسه

قرار بود بعد از ۱۴۴ روز ببینمت. عددشو دوست داشتم؛ چون هر روزی که ازش کم می‌شد، انگار یه قدم دیگه به یه خاطره نزدیک‌تر می‌شدم، به طوری که اسمت تو دهنم میچرخه، موهات زیر نور خورشید... . حالا دیگه ۱۴۴ روز نیست، بیشتر شده. =) و خب آره، کل اون روز که فهمیدم ابر بهار بودم ولی الان فکر می‌کنم که صرفا فقط راه طولانی تر شده. نور های بیرون پنجره. آتیش بازی. تو مقصد برگشت به تهران. هیچ‌وقت دلم نمی‌خواد از این لحظه‌ها فقط رد شم، اینو دوست داشتم که قبل از اینکه اون سفر خاطره می‌شد، زندگی‌شون می‌کردم. وقتی یه روز این انتظار تموم بشه، وقتی یه روز بازم ببینمت، حتما می‌نویسمش چون یه مسیر دیگه رو هم زندگی کردم و مطمئنم با وجود تمام تغییرات تو هنوزم همونطور می‌خندی و یکی از چیزایی که هیچوقت تغییر نمی‌کنه دوستی منو تو عه، دست گرفتن و بغل کردنمون؛ به گرمی خورشید مثل همیشه و "گرمای آغوش خورشید" هیچوقت کاملا راجب خود "خورشید" توی آسمون نبوده.

‌݁݁ ݁˖🦌¹⁰⁸ زندگیم با لینو داره یکی میشه، آهنگای کانن، اون متن نازی که یکی برام نوشته بود، لئو و "دو سال دیگه جوابتو میدم" و " مگه نمیدونی وجود من خودش یه عدده" و وای اصلا من دارم لبخند بزرگ، آیدن🌟 که خیلی نازه، تسخیر شدن و از ماتریکس خارج شدن با آستارته، سوزیِ نیل و وای واقعا نیمیمیمینینینث، وی ویل و این ماامااانانانانننییی نااااز، شیرجه زدن و پریدن و ویدیومسیج به نازنین، پلنگ صورتی و کامیشا، رینا کله طلا، آرت دیجیتال، دریا💞، اولین روز نهم، مامانم و شکلات زیاد من زندگیم رو داره شکلات فرا میگیره، دلارام.