وای به من که من منم، سلسلهی سمن درآ
جامه بدر فرار کن، ساکت و بیسخن درآ
دوش ز مسجدی خبر، شد مَلَکی ز ره گذر
داد به مردمان نظر، از بن این لجن درآ
درگه شاه را ببین، شوکت ماه را ببین
نور پگاه را ببین، نور برآ ز تن درآ
مست قلندران مشو، سائل این و آن مشو
خشک مشو خزان مشو، جان ز لبت بکن درآ
((دست به جان نمیرسد تا به تو برفشانمش
بر که توان نهاد دل؟)) بهر می ختن درآ
بر دو جهان نمیدهم طرهی دلگشای تو
محض رضای جفتمان جان مرا بِکن، درآ
پ.ن: این سیاه مشق به جز اون تیکهای که تضمین شده از سعدیه شعر نیست
(البته شاعر مصرع اول بیت آخر مامانمه و اون یک تیکه هم شعره ولی خب مصرع دومشو من خراب کردم😂) در کل این شعر نبود و سیاه مشقی بود که خودم نوشتم ولی چون جالب بود برام گذاشتم اینجا
ببخشید اگر آزاردهندهست🙏😂
هشدارشو قبل از اینکه باز کنید میدم.
ممکنه برای بعضیاتون ناراحت کننده باشه.
این عکس برای من یک حماسهست، یک سوگ.
یک مظهر حقیقی از وطنپرستی.
شعار نمیخوام بدم.
ولی گاهی با خودم فکر میکنم شاید وطن حتی از خانواده هم برای این مرد مهم تر بوده که توی بوران هم حاضر به ترک پست نشده.
برای من وطن پرستی فقط جنگیدن توی مهلکه نیست (هرچند این هم ارزشمنده)
برای من وطن پرستی الزاما آرمانگرایی نیست (که البته اون هم ارزشمنده)
بلکه برای من وطنپرستی خیلی مفهوم سادهتریه؛ هرچند انجام دادنش سختترین کار ممکنه.
اینکه آدم وظیفهشو درست انجام بده
مسئولیت پذیر باشه
و پای کارش بایسته
اینها شاید سادهترین مفاهیم از آرمان وطن پرستی باشن ولی در عصر امروز نادیده گرفته میشن و توسط امثال من اعمال نمیشن
صورت نبندد ای صنم، بی زلف تو آرام دل
دل فتنه شد بر زلف تو، ای فتنهٔ ایام دل
ای جان من مولای تو، دل غرقهٔ دریای تو
دیری است تا سودای تو، بگرفت هفت اندام دل
تا جان به عشقت بنده شد، زین بندگی تابنده شد
تا دل ز نامت زنده شد، پر شد دو عالم نام دل
جانا دلم از چشم بد، نه هوش دارد نه خرد
تا از شراب عشق خود، پر باده کردی جام دل
پیغامت آمد از دلم، کای ماه حل کن مشکلم
کی خواهد آمد حاصلم، ای فارغ از پیغام دل
از رخ مه گردون تویی، وز لب می گلگون تویی
کام دل من چون تویی، هرگز نیابم کام دل
ای همگنان را همدمی، شادی من از تو غمی
عطار را در هر دمی، جانا تویی آرام دل