_

هیچ‌چیز شبیه گذشته نیست. آدم‌ها رو نمی‌شناسم از خودم فرار می‌کنم که با غریبه‌ای دیگر رو‌به‌رو نشم. جلوی پاهام رو نمی‌بینم. نمی‌تونم درست تصمیم بگیرم. بلاتکلیفم. نمی‌دونم کجا ایستاده‌ام مرددم. نمی‌دونم کجا میرم. همیشه زمان کم میارم.انگار تمام زندگی‌ام توی تنگناها می‌گذرد.

کاش معده درد ولم کنه:)

و بازهم من بی تقصیر از همه جا ... امّا محکوم به درد هایی اجباری:)

بلاخره صبح شد

دیدی،از هرچه ترسیدم همان شد

زخم‌هایش همیشه درد می‌کردند. نه به اندازهٔ روز اول و هفته‌های اول. ولی همیشه درد می‌کردند؛ دردِ همیشگیِ چیزی ازدست‌رفته.

قوی تر میشه اونکه میخوره زمین.

هرگز امیدتو از دست نده. تو نمیدونی فردا قرار برات چی به ارمغان بیاره.

_