تنها چیز بافتی که دوست دارم*

داری خودتو گول می‌زنی دوباره فرار کردی اما برمی‌گردی؛ به همین آغوش به همین آغوشِ سردِ خاکستری که بارها پشت سرت رهاش کردی

اگر اشکی نماند؟! در خیال خویش می‌گریم

پسر کاش میشد تو دریا دفن بشم

صدام جوری گرفته و دیپ شده که نمی‌تونمش-

می‌دونی میلی؛ روزایی رو گذروندم که دردناک نبود پر از احساسات بد و ناامیدی و اشک نبود فقط سنگین بود، پر از خستگی، پر از تجربه، پر از بی‌خوابی و استرس جدید نبود اما تابحال تجربه‌شون نکرده بودم و حالا که بهش نگاه می‌کنم تنها اشک و خستگی نیست که برام مونده باشه؛ چک نویس تجربه‌هام حسابی خط خطی شده حالم خوبه! اگرم نباشه، حداقلش از خودم راضی‌ام؛ کمی‌.

من تابحال زندگی نکرده‌بودم نه تا قبل از دیدنِ تو کنار تن زخمیِ خودم

تو خیلی برای این دنیای تلخ شیرینی؛ حبه قند کوچولوی من

من می‌روم؟! او می‌کشد قلاب را...

ببخش اگر که از اميدِ دیدنِ تو گفته‌ام؛ به آرزوی رفته برباد!