حالا شاید خیلی خوشحال نباشم، ولی منِ غیر خوشحال با موهای آبیِ کوتاه خیلی خوشگل‌تر از منِ غیر خوشحال با موهای بلندِ قهوه‌ایشه🕶

امشب چقدر لبخند زدم.

امشب کنارت چقدر لبخند زدم!

درسته که منو تو این بار دیگه ما" نمی‌شیم؛ اما من راضی‌ام به همین گاهی دیدنت راضی‌ام به گاهی لمس کردن نگاهی که مخاطبش منم راضی‌ام به لبخندِ محوِت که امید رو میون جراحت‌هام می‌کاره راضی‌ام که میون تموم نداشتن‌هام؛ گاهی احساس می‌کنم هنوز؛.. دارمت!

من لبخند‌مو میون همون دستای سیمانی دفن کردم بیا بهم پسش بده.

«اونا‌ نمی‌دونن؛ ولی‌ صاحبِ‌ تمام‌ لبخند‌های‌ واقعی‌من‌ تویی‌! آبی.»

غم؛ برای من یه غریبه‌ی آشناست که خودم بهش بال پرواز می‌دم، جرعت پریدن می‌دم، بهش وجودی می‌دم که مال خودش نیست.. وقتی که چادر شب باز می‌شه همه غم دارن رفیق! یکی مثل من، غم بی‌پناهش می‌کنه، یکی قلبش سرد می‌شه و کند می‌زنه، دستای همیشه گرمش سرد می‌شن، یکی کمرش خم می‌شه، غم توان پاهاشو می‌گیره و می‌شینه یه گوشه زانوهاشو بغل می‌کنه و زل می‌زنه به آدم‌هایی که هر کدومشون یه داستان نگفته دارن تو عمق چشماشون. غم منو ساکت می‌کنه، به لبام مهر سکوت می‌زنه و جرعتم‌و می‌گیره، و به مرور گوشه‌ی چشمام ته‌نشین میشه و راه خروجشو پیدا می‌کنه... دوری از آدما و لبخند زدن راهیه که برای فرار از توضیح انتخاب می‌کنم‌ آخه چجوری می‌شه حسی رو توضیح داد که نه اومدنشو می‌بینی نه رفتنشو فقط خیلی اتفاقی میاد و رنگ سیاه می‌زنه به رنگین کمون فکرت... ولی بی‌انصافیه اگه بودناشو نادیده بگیرم، غم خیلی بیشتر از آدما کنارمه حداقلش این رفیق قدیمی، تیکه‌های وجودمو نمی‌کنه با خودش ببره، دردناکه ولی یه جورایی دوسش دارم آروم میاد و موندنی می‌شه تو تک تک نفس‌‌هام.. حداقل منو ول نمی‌کنه و با رفتنش هویتم‌رو ازم نمی‌گیره میاد، می‌مونه و پوست کلفتم می‌کنه، بی‌تفاوتم می‌کنه... غم رفیق خوبیه.

بهش مبتلا شده بودم چقدر دیوانه‌وار بهش مبتلا شده بودم!

چقدر احمقانه اعتراف کردم به جنونم!

چجوری برق چشم‌هاش کورم کرد که ندیدم درد بودنش رو؟