چرا دروغ... من هنوز وابسته‌ی بوی نسترن‌ تنتم

«حتی دیگه نمی‌دونم توام واقعی‌ای؛ یا فقط ساخته‌ی ذهنمی.»

نوبتِ من شد؛ نجاتم نده.

_منظورت چی بود که تا با ذوق اینکه همزادم کلی متن نوشته و کنجکاوی اینکه چه اتفاقی افتاده کانالو باز کردم پیامارو پاک کردی. خستگیم بیشتر شد +متاسفم اگر می‌دونستم نگاهی مشتاق در انتظارشونه، قطعا پاکشون نمی‌کردم متاسفم همزاد:)

"و او در اوج سکوتش؛ روزی میان فریادهایش می‌مرد."

بیا که گریه کنیم برای بی‌مهری به‌وقتِ آبان‌ها

و حقا که امشب آبان‌ترین بود...

بعد رفتنت؛ شمردن روزها بی‌معنی به نظر می‌رسید اما حالا... دو آبان از رفتنت می‌گذره! دوسال که تموم شب‌هاش به سه‌شنبه‌ی آخر و آخرین فریادی که کشیدم، ختم شد. سه‌شنبه‌‌ای که بی‌هوا صبح شد اما امان از اولین پلک، اولین تپش حین هوشیاری؛ که ترس رو هم‌‌چون گَردِ مرگ، به وجودم بخشید!

"ترس" یادته؟ بارها بهت گفته‌بودم... گفتم که ترس من‌ از‌ مرگ‌ نیست؛ از‌ این‌ می‌ترسم‌ که‌ یه‌ شب‌ بعد‌ کُلی‌ خاطره‌ ساختن‌، خندیدن، آرزو‌کردن‌ و رویا‌بافی‌ کنارهم‌ بخوابیم‌ و‌ وقتی‌ صبح‌شد‌، فقط‌ یه‌نفرمون‌ بیدار‌شه‌ درحالی‌که‌ اون‌یکی‌ هنوز‌ درون‌ رویاهامون‌ باقی‌مونده‌ باشه!

اما می‌گفتی "ما اومدیم که بگذرونیم! محکومیم به این جبر پس مجبوریم به باور داشتن! باوری که بتونه گره بشه میون طناب‌ِ رشته‌رشته‌ات و نگه‌ات‌داره برای من؛ نگه‌ات داره برای نفس کشیدنِ همراه من! پس ترس‌هاتو بزار برای بهار، اون بهاری که شکوفه‌‌های امیدش رو به سرما می‌فروشه تا بهار فاصله‌ زیاده، و تقویم زندگیِ من توی آبان جامونده! پس تا هستم، آبان رو جای ترس؛ زندگی کن!"