بارها میون گوشت زمزمه کردم که مایملکِ‌ من، غمِ منه رئیس! که‌ مایملک‌ همه‌ی‌ما، غم‌مونه.. از‌ روزی‌ به‌ روز‌ دیگه از شکلی‌ به‌ شکل‌ دیگه! اما تو هربار از باوری لب زدی که لمس نشد. از امیدی لب زدی که تنها بهانه‌ای برای تلاش من برای شکوفه زدن بود؛ همون شکوفه‌های سرما‌زده که آبانِ نبودت، قاتلشون شد!

و من امیدوار بودم در ابتدای بهار بمیرم!

هنوزهم بی‌خوابی؛ آره رئیس؟!

باید از راهِ رفته برگردم!

_رنگِ شب شدی، یادت رفته نور بودی؟

_رها کن‌‌ رئیس. +چرا‌ همیشه‌ می‌گی‌ رها‌ کنم؟ _چون‌ هیچ‌وقت‌ انجامش‌ ندادی. +این‌ بد‌ به‌نظر‌ می‌رسه؟ _نه، صرفا‌ نشون‌ می‌ده‌ تو‌ حتی‌ به‌ دردات‌ هم‌ وفاداری!

که آنچه می‌کشدم؛ غم شکستنِ توست!

امید روشنِ‌ما به دستِ سنگیِ غم شبانه؛ می‌شکند!