و من امیدوار بودم در ابتدای بهار بمیرم!

هنوزهم بی‌خوابی؛ آره رئیس؟!

باید از راهِ رفته برگردم!

_رنگِ شب شدی، یادت رفته نور بودی؟

_رها کن‌‌ رئیس. +چرا‌ همیشه‌ می‌گی‌ رها‌ کنم؟ _چون‌ هیچ‌وقت‌ انجامش‌ ندادی. +این‌ بد‌ به‌نظر‌ می‌رسه؟ _نه، صرفا‌ نشون‌ می‌ده‌ تو‌ حتی‌ به‌ دردات‌ هم‌ وفاداری!

که آنچه می‌کشدم؛ غم شکستنِ توست!

امید روشنِ‌ما به دستِ سنگیِ غم شبانه؛ می‌شکند!

می‌گفت "چشم‌هات رو دوست دارم." می‌گفتم"چرا؟" جواب نمی‌داد و می‌خندید. خندیدنش گرم نبود، از اینا هم نبود که قلبت از شیرینی‌ش بلرزه؛ تلخ بود. از اون خنک و تلخا که مغز و استخونت جرات نمی‌کنه بطلبه برای دوباره حس کردنش. ولی منم پررو پررو هی اصرار که تلخی چیه؟ نگی انقدر زل می‌زنم بهت تا روحت عاصی بشه دست بندازه دور گلوم و بگه "بابا بسه دیگه، سوراخم کردی مرد." ولی باز خندید. این‌بار آروم‌تر، غم داشت یعنی؟ حواسش به من نبود آخه، ولی گفت: «من عاشق چشماتم اون‌ هم وقتی‌که از تو آگاه‌تره و چیزی‌که دیگه مال اون نیست؛ به‌راحتی نگاهش رو ازش می‌گیره.» خب منم خام بودم. فکر کردم از این جمله خوشگل‌هاست که باید خوشت بیاد.. اما زمان گذشت و اون رفت. رفت و من دیر متوجه شدم چشم‌هام صادق‌تر از زبونم بودن و اون زودتر از من روح‌بُریدن بلد بودن. -بازمانده