تو این عکس جای دستش خالیه.. 😕

محبوب اساسی+فراق طولانی= حزن کشنده

گاهی اوقات یکم فاصله از "محبوب حیاتی" دارم میگم حیاتیا نه اساسی اون یکمش خیلیهههه. اونجاست که دیگه ۲ دیقه من با دو دیقه شما فرق میکنه

تو قرآن واسه صفات متقین گفته شده که لاخوف علیهم ولاهم یحزنون. نمیاد بگه لاخوف علیهم ولا یحزنون علیهم یا هر تعبیر دیگه ای. اومده از اون تعبیر اولیه استفاده کرده. حالا چرا؟ خدایا مگه اینا فرق دارن اصن؟ اینجا نکته کلیدیش اینه که ترس اگ به ادم غالب بشه کشنده س و حزن استمرارش. مثلا واسه این بدل کارا میگن خوبه قبل اجرا یکم بترسن. چون بدل کاری که یه ذره نترسه به درد نمیخوره. همون یه ذره ترس خلاقیت میاره وادارش میکنه به خوب عمل کردن و از این قبیل مثال ها. یا مثلا سربازی که داره نگهبانی میده خوبه یه ذره بترسه همون یه ذره وادارش میکنه شب تا صبح کشیک بده تمام جنبنده های اطرافشم زیر نظر بگیره ولی اگ اصن نترسه میگیره میخوابه و هیچ قدمی برنمیداره اگرم که خیلی بترسه کب میکنه. حتی اگه دشمنم بیاد وایسه جلوش نمیتونه کاری بکنه چون ترس بهش غالب شده و تسلیم میشه. ولی واسه حزن مسئله فرق میکنه تو حزن باید استمرار باشه یه دوری یه فراق اساسی و طولانی باشه که طرفو رنج بده. تو بحث محبوب اساسی میتونیم بگیم اقا مثلا شما ده سالم بچه همسایتونو نبینی به حزن مبتلا میشی؟ نه چون طرف محبوب اساسی ما که نبوده پس واسمون مهم نمیشه مثلا ماها واسه ننه باباهامون محبوب اساسی ایم. بچشونیم دیگ به هرحال. ما میریم دوساعت هیئت برمیگردیم ولی مادرمون به حزن دچار نمیشه چرا؟ چون فراقمون طولانی نبوده با اینکه حقیقتا محبوبشیم ولی برای مثال این مادر اسرا به حزن مبتلا میشن چون محبوب اساسی شون یه فراق طولانی نصیبشون کرده. حالا دیدین؟ اگ هرکدوم از این دو مولفه دست کاری بشه دیگ دچار حزن نمیشیم.

ادراک مهمه..

مثلا حضور حضرت عباس در سپاه امام حسین حدودا دو ساعت تونست از شهادت ایشون جلوگیری کنه‌‌. یعنی اگه حضرت عباس نبود امام حسین دو ساعت زودتر شهید میشد. خیلیا تو سپاه امام با همین استدلال رفتن مث ضحاک بن عبدالله مشرقی میگف اقا اگ من باشم چقد تاثیر داره؟ اخه تو چمیدونی امام حسین ۲ ساعت بیشتر زنده باشه چه تاثیری میزاره. <محبوب حیاتیه اساسی ام حتی نیس> پس گاهی اوقات تو میگی کمه ولی در ادراک او وحشتناک زیادههههه‌‌.

شما بیا به عاشق بگو که امام زمان علیه السلام هزار ساله نیومده. این میمیره، داغون میشه. برای این فرج اتفاق میوفته. اگر کسی قبل از فرج اجتماعی امام زمان به فراق کشنده مبتلا بشه برای او فرج اتفاق میوفته. میگن اقا این اصن نمیتونه تحمل بکنه اجلشم که نرسیده پس امام علیه السلام میفرمایند بیارینش ببینم دیگ. پس چرا ما نمیبینیم؟ میگن اقا واسه اینا که امام نه محبوب اساسیه نه فراقش طولانیه هزار سال چیه مگه؟.. همش هزار ساله نیس حالا. شاید این جمعه بیاید، شاید.. میگیم ببخشید شما مثل اینکه خیلی پیشنهاد ظهور میدی؟ این مثلا شعر عاشقانمونه ها.. چرا مارو نمیبرن خدمت امام زمان؟ خوب تورو ببرنت که چی؟ تورو تو راه که دارن میبرن میگی مرخصی فردا مو چیکار کنم؟ به فراق کارت دچار میشی. میگی جواب رئیسمونو چی بدم؟ بگم رفته بودم امام زمانو ببینم؟!

-اقا برای اینکه تو زندگیمون محزون نشیم غمگین نشیم چیکار کنیم؟ _چیزی رو دوس نداشته باش. چیزی رو دوس نداشته باشی دیگه به حزن دچار نمیشی‌. مثلا موفقیت دوس نداشته باش -اصن مگه میشه؟ -قرآن غریب میگه "انما"الدنیا لعب و لهو. داره میگه دنیارو هرجور ببینی غلطه توروخدا جدیش نکن بازیه دیگ. اصن تو قرآن میگه چیزیو دوس داری بده بره -چرا؟ -چون به حزن دچار میشی.

[دریافتی از سخنرانی حاج اقا رمضانی]

<<بریم یه چیزی بخوریم؟>> و همانا در عالم چه چیز برتر و بهتر از خوردن؟!