ستاره!

از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست

نوری برای من؟

پروانه.

خانوم سرخ.

ستاره‌ی قشنگ من

اقیانوس.

یک روز در آینده آخرین شخصی که ما را می‌شناسد خواهد مرد و ما تا به ابد فراموش خواهیم شد!

[ وقتی بهشت عزوجل اختراع شد حوا که لب گشود عسل اختراع شد در چشم های خسته‌ی مردی نگاه کرد لبخند زد و قند بدل اختراع شد آهی کشید و آه دلش رفت و رفت و رفت تا هاله ای به دور زحل اختراع شد حوا بلوچ بود ولی در خلیج فارس رقصید و در حجاز هبل اختراع شد آدم نشسته بود،ولی واژه ای نداشت نزدیک ظهر بود،غزل اختراع شد آدم سعی کرد کمی منضبط شود مفعول فاعلات فعل اختراع شد یک دست جام باده و یک دست زلف یار این گونه بود که بغل اختراع شد یک شب میان شهر خرامید و عطسه زد فرداش پنج دی و گسل اختراع شد ]