eitaa logo
محفل شعر قند پارسی
348 دنبال‌کننده
3.3هزار عکس
565 ویدیو
112 فایل
ارتباط با ادمین‌های کانال : محمد محمدی‌رابع @shiraz_wound ارسال شعر ‌و مطلب : حسین کیوانی @h_keyvani
مشاهده در ایتا
دانلود
      ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد     در دام مانده باشد، صيّاد رفته باشد     آه از دمي كه تنها با داغ او چو لاله     در خون نشسته باشم چون باد رفته باشد     خونش به تيغ حسرت يارب حلال بادا     صيدي كه از كمندت آزاد رفته باشد     از آه دردناكي سازم خبر دلت را     روزي كه كوه صبرم بر باد رفته باشد     رحم است بر اسیری کز گرد دام زلفت     با صد امیدواری ناشاد رفته باشد     پر شور از حزين است امروز كوه و صحرا     مجنون گذشته باشد فرهاد رفته باشد                   
  بوی باران....   ای که بوی باران شکفته در هوایت   یاد از آن بهاران که شد خزان به پایت   شد خزان به پایت بهار باور من   سایه بان مهرت نمانده بر سر من   جز غمت ندارم به حال دل گواهی   ای که نور چشمم در این شب سیاهی   چشم من به راهت همیشه تا بیایی   باغ من بهارم بهشت من کجایی؟   جان من کجایی /  کجایی   که بی تو دل شکسته ام   سر به زانوی غم نهاده ام،   به گوشه ای نشسته ام   آتشم به جان و خموشم چو نای مانده از نوا   مانده با نگاهی که می رود به ناکجا   ای گل آشنا بیا   بیقرارم بیا   وای از این غم جدایی   وای از این غم جدایی   وای از این غم جدایی   وای از این غم جدایی          
       کاش می شد که پریشان تو باشم        یا نباشم یا از آن تو باشم        تو چنان ابر طربناک بباری        من همه تشنه ی باران تو باشم        در افقهای تماشای نگاهت        سبزی باغ و بهاران تو باشم        تا در آیی و گلی را بگزینی        من همان غنچه ی خندان تو باشم        چون که فردا شد و خورشید کدر شد        من هم از جمله شهیدان تو باشم        تا نفس هست و قفس هست، الهی        من شوریده غزل خوان تو باشم                     
  برادر مبارزم زمزمه کن بهار را   بچین ز شاخه یقین میوه انتظار را   بهار شد، بهار شد وطن چو لاله زار شد   تا که شمارد این همه لاله بیشمار را   به خون‌رقم زدند تا قصه روزگار من   بخوان بخوان ز دفترم شوکت این تبار را   خصم‌ پلید را بکش به چاه شب بیفکنش   ز نیستی بکش بر او پرده استتار را   نشسته خصم خاروش به ساقه نگاه تو   به حربه مقاومت بکن ز ریشه خار را   سلاح گلفشانتان همیشه بوسه می زند   به دوش و دست هایتان پینه افتخار را   اوج دعای من توئی تو ای طلیعه فلق   به سینه تو دیده ام زلال چشمه سار را   سوخته پر منم منم به شعله مراد خود   وه که به جان خریده ام لذت این شرار را   یوسف کربلا مگر به پیشباز آمده   که عطر جامه اش چنین برد ز ما قرار را   فرات تشنه می دود ز سوگ تشنگان ما   به موج موج دارد او ترانه بهار را   به خون وضو گرفت تا برادر شهید من   به اشک شویم این زمان ز چکمه اش غبار را   دعای ما نثارتان دلاوران عصر ما   که استقامت از شما رسیده کوهسار را   کشیده پر ز آشیان پرنده های جانشان   غبار جامه هایشان گرفته بوی یار را   ستاره زار شد زمین ز اختران میهنم   به قاب روزگار بین شکوه شاهکار را   سپیده در سپیده دم طلوع آفتاب بین   که سیل نور می کَند ریشه شام تار را      /
هلا، روز و شب فانی چشم تو دلم شد چراغانی چشم تو به مهمان شراب عطش می‌دهد شگفت است مهمانی چشم تو بنا را بر اصل خماری نهاد ز روز ازل بانی چشم تو پر از مثنوی‌های رندانه است شب شعر عرفانی چشم تو تویی قطب روحانی جان من منم سالک فانی چشم تو دلم نیمه‌شب‌ها قدم می‌زند در آفاق بارانی چشم تو شفا می‌دهد آشکارا به دل اشارات پنهانی چشم تو هلا توشهٔ راه دریادلان مفاهیم طوفانی چشم تو مرا جذب آیین آیینه کرد کرامات نورانی چشم تو از این پس مرید نگاه توام به آیات قرآنی چشم تو شاعر
  عاشقی را شرط تنها ناله و فریاد نیست   تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست   تا نشد رسوای عالم کس نشد استاد عشق   نیم رسوا عاشق، اندر فن خود استاد نیست   ای دل از حال من و بلبل چه می پرسی، برو   ما دو تن شوریده را کاری به جز فریاد نیست   قلب "عشقی" بین که چون سرتاسر ایران زمین   از جفای گلرخان یک گوشه اش آباد نیست    /
مرگ قو با صدای شاعر4_5933798473940861909.mp3
زمان: حجم: 2.36M
‍      شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد      فریبنده زاد و فریبا بمیرد      شب مرگ، تنها نشیند به موجی      رود گوشه ای دور و تنها بمیرد      درآن گوشه، چندان غزل خواند آن شب      که خود در میان غزلها بمیرد      گروهی برآنند کاین مرغ شیدا      کجا عاشقی کرد؟ آنجا بمیرد      شب مرگ از بیم آنجا شتابد      که از مرگ غافل شود تا بمیرد      من این نکته گیرم که باور نکردم      ندیدم که قویی به صحرا بمیرد      چو روزی ز آغوش دریا برآمد      شبی هم در آغوش دریا بمیرد      تو دریای من بودی، آغوش واکن      که میخواهد این قوی زیبا بمیرد ‌      ✍        مرگ قو        باصدای: شاعر          /
شعر مشهوری که در کتب ابتدایی در خاطره ها مانده است: هر چه که بیند دیده   خدایش آفریده خورشید و ماه تابان   ستاره ی درخشان درخت و سبزه و گل  سوسن و سرو و سنبل جنگل و دشت و دریا   پرندگان زیبا این همه را به قدرت   خدا نموده خلقت