اشتباهِ خوب"
_
مهم ترین ریشه ی درد و رنج هایی که میکشیم، دلبستگی و وابستگی هامونه .
و دلبستگی های ما
ریشه در نوعِ نگاه و تفکرِ ما به دنیا داره.
پس هرچی دلبستگی های ما کمتر باشه ، رنج و درد ما کمتره.
و هرچی ما عمیق تر به زندگی نگاه کنیم
و هوشمندانه تر انتخاب کنیم
دردِ کمتری خواهیم کشید :)
اگه رنج هامون رو در مسیر رسیدن به اهداف عالی و درست قرار بدیم
اون درد ها نه تنها سخت نیستن
بلکه شیرین هم خواهند بود
و حتی ممکنه فراموش هم بشن
و زندگی راحت تر برای ما رقم خواهد خورد.
و ازونجایی که تنها چیزی که در عالم و دنیا، ارزشِ دوست داشتن و درد کشیدن رو داره ، خودِ خداست..
پس باید هدف و مقصد اصلیمون رو بشناسیم و اون بدونیم.. :))
اون از رگِ گردن هم به ما نزدیک تره
و اگه دوری ای هم باشه
از طرفِ ماست نه اون..
اگه اونو بشناسی
رنجی که بهت میرسه رو دردی بابتش نمیکشی
چون میدونی از طرف اون بهت رسیده..
و اگه سختی برات باشه
صبر میکنی و برات شیرینه چون مقصدت شیرینه..
اشتباهِ خوب"
بعنوانِ جمله ی آخرِ بحثِ امشب:
با فهمیدنِ حقیقتِ ایمان و جا گرفتنش در قلب و دل ، ریشه ی همه ی رنج ها از بین میره؛
و اگر هم کسی بصورت کامل نتونست توحید و ایمان رو بفهمه
به هر مقداری که بهش نزدیک شده باشه
و از تعلقات دور شده باشه ،
به همون مقدار هم از رنج ها دور شده
و به آرامش نزدیک تر شده.. .