موی عزیز دردونمو بهم ریختن، بچه‌ی ِبی‌زبونم ُبهم ریختن… دنیای مادرت به خنده هات خوش بود، دنیای ِمادرونمو بهم ریختن…

تیر تو قامت عباس به آن روز انداخت، طفل ِمن اندازه تیر است تمام بدنش…

جان حسین است این فرزند...

بر حسین او دلبر است و دلبر عالم حسین است باید او را چون علی سردار نام آور بگویم...

...

به شانه‌های تو تکیه نمود عرش خدا چه شد که تکیه به یک نیزه داد بازویت [وای‌علی‌اکبرم]

درد فقط اونجا که روضه‌خوان میگه: اباعبدالله پیکر قاسم رو از میدون جمع کرد برد بزاره داخل خیمه شهدا همین که پرده خیمه رو کنار زد دید کل خیمه پر شده از پیکر ارباً ارباً علی اکبر:) الهی بمیرم برای این درد اباعبدالله... [وای‌علی‌اکبرم]

...

+آخر اون عشق پدر و پسری چی‌شد؟ -پدر رسید به پیکر غرقِ خون پسر و گفت: رفتی همه امیدم، رفتی یل رشیدم حال دلمو باید بپرسی از محاسن سفیدم...

میانِ دشت وقتی پیکرت از هم گسسته بود؛ نگاهِ خسته‌ی بابا فقط دنبالِ تو بود...

هر گوشه‌ی این دشت علی اُفتاده انگار که کربلا علی باران شده…