علی آن‌قدر دشمن بر زمین زد که دیگر کسی برای جنگ تن به تن جرات میدان آمدن نداشت. علی ایستاده بود و کسی از دشمن نمی‌آمد. ناچار شد به حمله. به چپ سپاه دشمن می‌زد، همه فرار می‌کردند به راست. به راست سپاه می‌زد، فرار می‌کردند به چپ. به قلب سپاه می‌زد، پراکنده می‌شدند در صحرا. مثل گله گوسفندی که شیری بین‌شان افتاده باشد. آن‌قدر دشمن از دم تیغ گذراند که عطش امانش را برید. افسار اسب را گرداند و برگشت سمت خیمه ها. حسین جوانش را در آغوش کشید و بهانه خوبی پیدا کرد که لب و صورت پسرش را ببوسد. علی‌اکبر عقب رفت. اشک از چشمانش سرازیر شد. - پدر! می‌دانم تو از من تشنه تری!

...

لحظه آخر علی خم شد، گردن اسبش را گرفت. اسب شاید فهمیده بود علی می‌خواهد لحظه آخر عمر را میان خانواه‌اش باشد. سرعت گرفت. خون علی‌اکبر می‌ریخت روی صورت اسب. چشم های اسب پر از خون علی شده بود شاید که مسیر اشتباه رفت به دل دشمن. شاید به همین خاطر علی را قطعه قطعه کردند. شاید به همین خاطر حسین خودش نتوانست علی را برگرداند و فریاد زد: جوانان بنی هاشم بیاید، علی را بر در خیمه رسانید.

....

حسین دوان دوان آمده بود بالای سر علی‌اکبر اما زنده بودنش را ندیده بود. فقط دیده بود علی پا به زمین می‌کشد. گفت: الان کمرم شکست. گفت: علی‌اکبر! بعد تو خاک بر سر دنیا! آفتاب کج شده بود انگار. ریگ های دشت فوران کرده بودند. دنیا خاک بر سر شده بود بعد از علی.

حسین خون علی‌اکبر را در دست جمع کرد و پاشید به آسمان. شاید شکوه ای به خدا بود از دست جهل و حماقت مردم. فرشتگان خون علی را به آسمان بردند. _قصه کربلا_

…

تیر بر مشک زدند و دل عباس شکست؛ و عمودی به سر آن تن تبدار نشست…

حسین گفت: کمرم نشکست وقتی علی‌اکبر رفت؛ کمر آن لحظه بشکست که عباس زمین افتاد...

داغ اکبر رمق از زانوی من بُرد ولی بی برادر شدن از داغ پسر سخت‌تر است

…

کنار علقمه در سجده‌گاه چشمانش نداشت هیچ‌کسی را فقط خدا را داشت