…

راوی مقتل می‌نویسد: خنجر سنگین بود و راه نفس را بند آورده بود... خواهَرت بر سر می‌زد و می‌دوید که محاسنت به پنجه‌ی قاتل گره خورده و سرت بالا و پایین می‌رود...وای از دلِ زینب.»

شمر با چکمه به روی سینه اش می ایستاد؛ در کنارش مادری قامت کمان افتاده بود...

یک زن تنها چطور شمر رو ازت جدا کنه..!

نمیدم پیرهنتو مال منه... واسه داداشمِ اموال منه...

یادگار مادر او را به غارت برده اند ؛ جامه ی شاهی به دست این و آن افتاده بود...

در گودال قتلگاه، تن تشنه‌ات افتاد و آسمان هم از شرم، بر خاک گریه می‌کرد...

اللهم عجل لولیک فرج به حق زینب کبریٰ💔

...

هنوز بر سر طلع دست روی سر دارد... هنوز پای غمش ایستاده جا نزده‌ست به پای بوسی صیدی که بین گودال است کسی شبیه تو اینگونه دست و پا نزده‌ست💔

بر خاک گرمِ کربلا، پیکر تو بی‌پناه؛ شمشیرها چه کردند با نورِ نگاهت، آه...

روی نیزه بستن سر کار آسانی نبود؛ از قضا این کار دست کاردان افتاده بود..