رفقا این سوره ۱۱ تا آیه داره و خوندنش دو دقیقه طول میکشه و حتی کمتر! اما همین سوره کوچیک به فرموده امام عزیزمون، امام صادق (ع)؛ کفاره گناهان یک هفته ما میشه... 😍 + پس چرا این فرصت رو از دست بدیم؟ 💕 باید خودمون رو عادت بدیم به خوندن این سوره در شب های جمعه. از همین کارهای ساده شروع کنیم. 👌🏻 از همین کارای کوچیک شروع کنیم تا کم کم خدا به ایمان ما برکت بده و روح ما رشد پیدا کنه و برای انجام کارهای بزرگتر آماده بشه...💪🌱🫀 پ.ن: قبل خوندنش حتما نیت داشته باشید، اولا برای رضای خدا بعد هم به انتخاب خودتون: به نیت فرج، هدیه به شهدا، هدیه به ائمه و.. با همین نیت ها و بدون هیچ زحمتی ارزش کارتون رو هزار برابر کنید! 🏅💌 .

دعای ندبه‌ی صبح جمعه، نعمتی بود که تا امروز از خودم محرومش کرده بودم و نمیدونم چرا🥲 خیلی خوش گذشت ایشالا جمعه های بعدی هم خدا کمک کنه برم. شمام یه بار امتحان کنین خیلی حال میدههه

دعا ۷ صبح بود، چرا من الان دارم میگم؟ افرین، چون از وقتی رسیدیم خونه تا یک ساعت پیش خواب بودم :))) بالاخره عبادت سر جاش، استراحت هم سر جاش😔😂

یادتونه چند وقت پیش اومدم گفتم منی که هیچی از برنامه ریزی نمی‌فهمیدم و همیشه‌ی خدا در حال کمک گرفتن از دیگران بودم برای اینکه کارامو انجام بدم، الان چند ماهه که به همه کارام میرسم و وقت اضافه هم میارم؟

میدونین چی شد که اینجوری شد؟ یه درس خیلی بزرگ گرفتم. یعنی میشه گفت کشف کردم. اونم اینکه دیسیپلین داشتن، یه دروغ بزرگه! دیسیپلین چی میگه؟ میگه نظم و برنامه ریزی یعنی تو هر روز خودت رو موظف کنی به انجام یه سری کارها، حتی اگه در حال مرگ بودی! به هیچ عنوان نباید جا بزنی و همیشه باید صد درصد کارهای روزانه‌تو تیک بزنی. ولی این یه دروغ بزرگه، حداقل برای ما خانوما، قطعا یه دروغ بزرگه!

چرا؟ چون بدن ما اصلا اینجوری طراحی نشده. ما، مخصوصا ما خانم ها، ربات نیستیم که بتونیم هر روز بازدهی مطلوب مون رو داشته باشیم و به خودمون واجب کنیم که حتما یه روتین مشخصی رو دنبال کنیم! حتی خود خدا هم، توی واجب ترین امرش که نماز باشه، به ما خانوما هر‌ماه یه مرخصی میده! یعنی خدا هم روتینِ واجبِ عبادی‌ش رو به خاطر ما بهم میزنه، ولی باز یه عده از ما خودمون فکر می‌کنیم که اگر میخوایم موفق باشیم باید حتما و هر روز پایبند به روتین های رویایی مون باشیم!

و همین طرز تفکر برای من باعث شده بود که هیچ موقع نتونم به برنامه ریزی هام پایبند باشم. و همیشه احساس شکست داشته باشم. مثلا میگفتم باید حتما روزی نیم ساعت ورزش کنم! دو روز اول اوکی بود ولی مثلا روز سوم که توان نداشتم یا کاری پیش میومد و زنجیره‌م بهم میریخت، من احساس شکست می‌کردم و برای همین دیگه کلا دوباره سراغ ورزش نمیرفتم! و این میشد که مثلا ورزش کردن تبدیل میشد به یه آرزو و حسرتِ محال. یا حتی توی تمیز کردن کردن خونه، میگفتم امروز حتما باید کل خونه تمیز بشه، و وقتی نمیشد به خودم میگفتم: ببین تو نمیتونی تمیز کنی. تو بلد نیستی. تو خوب نیستی. و کلا بیخیال تمیز کردنش میشدم و بارها و بارها میشد که گند و کثافت خونه و زندگی رو برمی‌داشت...

حالا راه حل چی بود؟ پذیرفتنِ حالِ روزانه‌ی خودم+پایبندی به انجام کارهای حداقلی. این فرمول طلایی بود! یعنی اینکه وقتی یه برنامه ای برای خودم چیدم و به هر دلیلی نتونستم همه‌ی مواردی رو انجام بدم، خودم رو خفه نکنم! از اون طرف جوری هم نباشم که کلا و هر روز هیچ کاری نکنم و بگم دارم به حالِ روانی‌م احترام میذارم😔😂 یه چیزی مابین این دو. چیزی به اسم برنامه ریزیِ منعطف. یعنی اول روز، کارهایی که دارم رو مینویسم، اول از روتین های هر روز شروع میکنم که انجام دادن شون زمانی ازم نمیگیره، بعدش تا جایی که توان داشتم، بقیه کارها. و اگر به هر دلیلی یه مشکلی پیش اومد که یه سری از کارارو نتونستم انجام بدم، بیخیال نمیشم و به جای اینکه بقیه روز غصه‌ی برنامه‌ی خراب شده‌م رو بخورم، یه سری کارهای دیگه جایگزین میکنم که توانایی انجام شونو داشته باشم. و هرچی که موند موکول میشه به روز بعد. ولی میدونین نکته‌ی زیباش کجاست؟🌝 اونجا که وقتی با آرامش به خودت فرصت میدی که آروم آروم کارهارو پیش ببری و توقعِ سوپرمن بازی از خودت نداری، بازدهی زمانت چند برابر میشه و اخر روز به خودت میای و میبینی عه! همه‌ی کارهات تیک خوردن🤌 چرا؟ چون صرفا از روی اجبارِ خودت و یه دیسیپلینِ زوری انجام شون ندادی، بلکه با لذت انجام شون دادی. و هربار که یکی از کارهارو تیک میزنی یه نیرو‌ی جدید می‌گیری. یه نیرویی که بهت میگه: دیدی تونستی! دیدی اینم تیک خورد! دیدی توام میتونی؟😌 پ.ن: ‌و اینکه از تاثیرِ نماز اول وقت و اذکار مختلف مثل تسبیحات حضرت زهرا، دعاهای روز، صلوات و... روی برکت گرفتن وقت هم غافل نشیم!

و این چرخه‌ی مثبت روز به روز مفید تر میشه. جوری که اگر روز اول از ده تا کار، ۳ تاشو تیک بزنی، بعد از یه هفته میبینی عه تونستی ۷،۸ تاشو تیک بزنی! پس میتونی بری سراغ اضافه کردن کارها و برنامه های جدید و...

آره خلاصه که اینجوری🌝 من چون خودم واقعا خیلی رنج کشیدم از بی برنامگی، الان که به یه روتین تقریبا پایدار رسیدم خیلی برام لذت بخشه. البته که ناگفته نماند هنوزم خیلی وقتا وقت اضافه میارم ولی چون بدنم دیگه نمیکشه و ادامه نمیدم خیلی از کارام میمونن و باز دقیقه نودی میشن، ولی خب به اون افتضاحی قبل نیست الحمدلله😬😂 امیدوارم اگه شمام مثل من از این رنجا می‌کشید یا کشیدید، این تجربم به دردتون بخوره🤍

حالا سخنرانی های منو بیخیال. با این غصه که امسال زندگی پس از زندگی نداریم چیکار کنیم؟💔💔💔

https://eitaa.com/himayejan/21969 آقای موزون تو یه مصاحبه گفتن چون پروژه خیلی سنگین شده و دارن به نمونه های خارجی هم رسیدگی میکنن، برنامه به ماه رمضون امسال نمیرسه و ایشالا میره برا سال بعد🥲