امروز یه تنشی بین یکی از اساتید و دانشجوهای چادری لیسانس اتفاق افتاد، کاری ندارم که سر چی بود و حق با کی بود و اینا، چون من اصلا در جریان نبودم و فقط صداش رو شنیدم. ولی یه چیزی خیلی ناراحتم کرد، اونم اینکه بعدش چند نفر گفتن که: آره اصلا این چادریا نباید بیان جامعه‌شناسی، اینا خیلی متعصبن، چرا نمیرن حوزه و الزهرا و رشته الهیات؟ حالا اونجا به روی خودم نیاوردم خیلی، ولی واقعا بهم برخورد. مخصوصا وقتی یکی از بچه‌های کلاس خودمون که نسبتا نزدیک هم هستیم، موقع برگشت یه همچین حرفی زد. خیلی جالبه که بعضی‌ها معتقدند مذهبی‌ها متعصبن، ولی خودشون با تعصب با مذهبی‌ها برخورد میکنن، با پیش‌فرض‌های غلط و بی‌پایه... واقعا خیلی ناراحت شدم. مخصوصا با شنیدن این حرف از طرف کسانی که منو می‌شناسن و باهام سر یه کلاس نشستن. یعنی احساس کردم داره میگه: توی چادری چه غلطی می‌کنی توی این کلاس؟

دقیقا چنین اتفاقی برای من توی دانشگاه هربار اتفاق می‌افته باز توی دانشگاه دولتی چادری بیشتر پیدا میشه اما توی دانشگاه آزاد تک و توک به خصوص که من توی یه شهرستان هم میرم برای درس اوضاع بدتره. گاهی وقتی وارد دانشگاه میشم همه ازم فاصله می‌گیرند، تو چشمشون اینجور جا افتاده که من یک فردی از حراست هستم. بعدم که سر کلاس میشینم همه افراد کلاس مرد هستند و اونجاست که میان میگن زن چه ربطی به سیاست داره؟ شما چرا اومدید این رشته؟ وقتی میام جوابشون را بدم تا اطلاعات سیاسیم را میبینن خودشون ناخودآگاه ساکت میشند و جوابشون رو می‌گیرند. اما برام جالبه باهمه داستانا توی هرکلاسی که برم برای استراحت بشینم هیچ پسری جرئت نمیکنه پاشو بزاره تو کلاس، هیچ مردی توی کلاس بی احترامی نمیکنه و گاهی خانم مهندس هم شده صدام کنن. اساتید هم چون من حضور دارم سر کلاس حد خودشون را میدونن. خواستم بگم که دختر مسلمان قرار نیست به خاطر حجابش محدود بشه تازه به خاطر حجابش اون قدری امنیت روحی و روانی داره که میشه شاگرد اول کلاس. بگذریم که یه استادم اخیرا به خاطر همین شرایط نابه سامان حجاب از دانشگاه علوم پزشکی استعفاء داد. یکم بیاییم انسان باشیم.

بحث استعفای اون استاد شد، اینم بگم که دانشگاه علوم‌پزشکی اصفهان از یه استاد فوق‌العاده نخبه و باهوش محروم شد، استادی که نخبه بود توی تدریس آناتومی، ولی بخاطر ولنگاری یه عده که از آزادی فقط دغدغه و سطح فهم‌شون بی‌حجاب گشتن توی دانشگاهه، از کارش استعفا داد. واقعا بعضیا نمی‌فهمن اومدن دانشگاه، بعضیا واقعا برای حضور توی محیط علمی زیادی بی‌سواد و بی‌شعورن... واقعا حضور اینا توی دانشگاه، توهین به شأن دانشگاه و علمه... دختری که نمی‌فهمه توی محیط علمی باید پوشیده‌تر باشه، پسری که نمی‌فهمه توی کلاس نباید سیگار بکشه، اصلا غلط می‌کنه اومده دانشگاه! واقعا کی این عقب‌مونده‌ها رو راه میده؟😑

اینا که نیومدن درس بخونن که اینا دانشگاه رو محیطی برای خوش گذرونی میبینن. یه سوال علمی که هیچ یه سوال درسی ازشون بپرس دریغ از جواب! والا این استاد دغدغش درسته چون تربیت یه پزشک خیلییی مهمه چون با جون مردم سرو کار دارن اگه درست تربیت نشه میشه حکایت بازی با جون مردم و این حرفا. خدا آخرعاقبتمون را بخیر کنه با این دکتر، مهندسا و... که داریم تربیت میکنیم.

من نمی‌فهمم اینهمه جا برای خوش‌گذرونی هست، چرا باید بیان دانشگاه دولتی و بودجه بیت‌المال رو حروم کنن؟ درحالی که هیچ آورده‌ای ندارن و فقط بلدن نق بزنن و هیچ کار مفیدی نکنن؟

یکی از نگرانی‌هام اینه که مدیون بیت‌المال بشم؛ نگرانم که نتونم به اندازه‌ای که از طرف بیت‌المال برام خرج شده تا توی دانشگاه دولتی درس بخونم، به بیت‌المال برگردونم. تا حالا بهش فکر کردید؟ کسایی که توی مدرسه و دانشگاه دولتی درس خوندن، مدیون بیت‌المالن... مدیون مردم. مردم خرج تحصیل ما رو دادن. خیلی بهش فکر کنید، خیلی...

خیلی برامون زحمت کشیدی سید...💔 نمی‌دونم چطوریه ولی من هنوز یه بخشی از وجودم، یه تیکه کوچیک از قلبم، امیدواره که از خواب بیدار بشه و ببینه که صبح سی‌ام اردیبهشت ۰۳ هست و حاج ابراهیم سالم و زنده ست🥲 راستی یادتونه اردیبهشت پارسال چقدر طوفان و بارندگی بود؟ الان اردیبهشت مثل تیرماهه! انگار داریم مجازات می‌شیم🥀 #شهید_جمهور #خادم_حرم_ایران #شهید_خدمت http://eitaa.com/istadegi

دارم درباره ترومای اجتماعی مطالعه می‌کنم؛ موضوع تحقیقم برای درس روانشناسی اجتماعیه. خیلی موضوع جالبیه. و جالبه بدونید تجربه تروماتیک جمعی، تا چند نسل بعد می‌تونه اثر بذاره. هم از لحاظ محیطی هم ژنتیکی. یعنی ما همین الان، داریم آسیب‌هایی که اجدادمون از حمله مغول دیدند رو هم به دوش می‌کشیم و این تجربه دردناک روی ژنتیک ما اثر گذاشته. اثر اون فاجعه هنوز با ماست و گاهی خودشو نشون میده ولی ما متوجهش نیستیم. جنگ تحمیلی هم نزدیک‌ترین تجربه تروماتیک جمعی ایرانی‌هاست، که آثارش هنوز هست، حتی توی نسل مایی که اصلا جنگ رو ندیدیم. ولی تجربه‌ای که پدر و مادرهامون از جنگ داشتن، می‌تونه روی ما اثر بذاره. جنگ تحمیلی هنوز یه سوگ حل نشده برای ماست. همون‌طور که جنگ جهانی به عنوان تجربه تروماتیک روی کشورهای اروپایی اثر گذاشته و میذاره، یا بمباران اتمی برای ژاپن، یا جنگ کره، یا تجربه داعش برای عراق و سوریه... این حوادث تموم نشدن، توی روان تک‌تک افراد ادامه دارن و می‌تونن خشونت رو بازتولید کنند. و سوگواری برای تروما، می‌تونه تروما رو تبدیل به یه تجربه سازنده کنه. هرقدر توی سوگواری موفق باشیم، بیشتر به سمت تغییرات مثبت اجتماعی میریم. #جامعه_شناسی #روانشناسی_اجتماعی

اولین گام سوگواری اجتماعی، بیان درد و رنج ناشی از تروماست. (توی سوگ عاطفی شخصی هم میگن که باید اول کار قشنگ خوب گریه کنی و حرف بزنی تا تخلیه بشی.) و چه بهتر که بیان این درد و رنجی که یه جامعه تجربه‌ش کرده، به اشکال خلاقانه و هنری باشه، طوری که همه افراد بتونن باهاش ارتباط برقرار کنن و حس کنن حرف دلشون زده میشه. مثلا همین مجالس روضه و تشییع شهدا، همین سرودها و مداحی‌ها... اینا خیلی خوبن چون می‌تونن درد یه ملت رو بیان کنند، طوری که افراد با هیجانات و دردشون مواجه بشن و اونو بپذیرن. کسی که تجربه تروماتیک داشته، ممکنه دچار بی‌حسی بشه، ارتباطش با احساساتش قطع بشه. بیان درد و رنج با شعر و سرود و مداحی، کمک می‌کنه افراد آسیب‌دیده دوباره با احساساتشون ارتباط برقرار کنن، و کم‌کم باهاش کنار بیان. این آهنگ آقای کویتی‌پور، یه نمونه شاهکار از بیان درد و رنج مردم خرمشهره. زهرا حسینی(راوی کتاب دا و از بانوان مقاومت خرمشهر) می‌گفت من خیلی با این آهنگ ارتباط گرفتم. این آهنگ تلاش ناخودآگاهی بوده در راستای سوگواری اجتماعی برای اون وقایع دردناک خرمشهر. سوگ و درد خیلی عمیق توی آهنگ حس میشه💔🥲

مرد میدان! هارداسان؟😭😭😭 #شهید_جمهور #شهید_رئیسی #خادم_حرم_ایران