خیلی برامون زحمت کشیدی سید...💔 نمی‌دونم چطوریه ولی من هنوز یه بخشی از وجودم، یه تیکه کوچیک از قلبم، امیدواره که از خواب بیدار بشه و ببینه که صبح سی‌ام اردیبهشت ۰۳ هست و حاج ابراهیم سالم و زنده ست🥲 راستی یادتونه اردیبهشت پارسال چقدر طوفان و بارندگی بود؟ الان اردیبهشت مثل تیرماهه! انگار داریم مجازات می‌شیم🥀 #شهید_جمهور #خادم_حرم_ایران #شهید_خدمت http://eitaa.com/istadegi

دارم درباره ترومای اجتماعی مطالعه می‌کنم؛ موضوع تحقیقم برای درس روانشناسی اجتماعیه. خیلی موضوع جالبیه. و جالبه بدونید تجربه تروماتیک جمعی، تا چند نسل بعد می‌تونه اثر بذاره. هم از لحاظ محیطی هم ژنتیکی. یعنی ما همین الان، داریم آسیب‌هایی که اجدادمون از حمله مغول دیدند رو هم به دوش می‌کشیم و این تجربه دردناک روی ژنتیک ما اثر گذاشته. اثر اون فاجعه هنوز با ماست و گاهی خودشو نشون میده ولی ما متوجهش نیستیم. جنگ تحمیلی هم نزدیک‌ترین تجربه تروماتیک جمعی ایرانی‌هاست، که آثارش هنوز هست، حتی توی نسل مایی که اصلا جنگ رو ندیدیم. ولی تجربه‌ای که پدر و مادرهامون از جنگ داشتن، می‌تونه روی ما اثر بذاره. جنگ تحمیلی هنوز یه سوگ حل نشده برای ماست. همون‌طور که جنگ جهانی به عنوان تجربه تروماتیک روی کشورهای اروپایی اثر گذاشته و میذاره، یا بمباران اتمی برای ژاپن، یا جنگ کره، یا تجربه داعش برای عراق و سوریه... این حوادث تموم نشدن، توی روان تک‌تک افراد ادامه دارن و می‌تونن خشونت رو بازتولید کنند. و سوگواری برای تروما، می‌تونه تروما رو تبدیل به یه تجربه سازنده کنه. هرقدر توی سوگواری موفق باشیم، بیشتر به سمت تغییرات مثبت اجتماعی میریم. #جامعه_شناسی #روانشناسی_اجتماعی

اولین گام سوگواری اجتماعی، بیان درد و رنج ناشی از تروماست. (توی سوگ عاطفی شخصی هم میگن که باید اول کار قشنگ خوب گریه کنی و حرف بزنی تا تخلیه بشی.) و چه بهتر که بیان این درد و رنجی که یه جامعه تجربه‌ش کرده، به اشکال خلاقانه و هنری باشه، طوری که همه افراد بتونن باهاش ارتباط برقرار کنن و حس کنن حرف دلشون زده میشه. مثلا همین مجالس روضه و تشییع شهدا، همین سرودها و مداحی‌ها... اینا خیلی خوبن چون می‌تونن درد یه ملت رو بیان کنند، طوری که افراد با هیجانات و دردشون مواجه بشن و اونو بپذیرن. کسی که تجربه تروماتیک داشته، ممکنه دچار بی‌حسی بشه، ارتباطش با احساساتش قطع بشه. بیان درد و رنج با شعر و سرود و مداحی، کمک می‌کنه افراد آسیب‌دیده دوباره با احساساتشون ارتباط برقرار کنن، و کم‌کم باهاش کنار بیان. این آهنگ آقای کویتی‌پور، یه نمونه شاهکار از بیان درد و رنج مردم خرمشهره. زهرا حسینی(راوی کتاب دا و از بانوان مقاومت خرمشهر) می‌گفت من خیلی با این آهنگ ارتباط گرفتم. این آهنگ تلاش ناخودآگاهی بوده در راستای سوگواری اجتماعی برای اون وقایع دردناک خرمشهر. سوگ و درد خیلی عمیق توی آهنگ حس میشه💔🥲

مرد میدان! هارداسان؟😭😭😭 #شهید_جمهور #شهید_رئیسی #خادم_حرم_ایران

درباره سوگواری و تروما حرف زدم، روانشناس‌ها می‌گن دوره سوگ کمک می‌کنه با فقدان کنار بیای، ولی من چکار کنم؟ من باهاش کنار نمیام😭 من هر قدر سوگواری کنم، گریه کنم، حرف بزنم... من هر کاری کنم باهاش کنار نمیام. جبران نمیشه. یه تیکه از قلبم تو فرودگاه بغداد کنده شده، یه تیکه‌ش توی ورزقان، و مهم نیست روانشناس‌ها چی میگن، من هیچ‌وقت با این سوگ کنار نمیام...💔😭

و می‌دونید، یه چیزی درباره شهید رئیسی و شهید امیرعبداللهیان هست که لهم می‌کنه، نابودم می‌کنه، آتیشم می‌زنه، اونم اینه که من خودمم تا قبل شهادت باورش نداشتم، فکر می‌کردم داره ادا درمیاره، داره رای جمع می‌کنه😭 باورم نمی‌شد مسئول خوب پیدا بشه... این منو له می‌کنه. من باورش نداشتم، ولی اون شبانه روز برای ما داشت می‌دوید. هر وقت یاد این قضیه می‌افتم قلبم آتیش می‌گیره. کاش حلالم کنه 😭

داشتم ظرف‌های صبح را می‌شستم و تلوزیون روی شبکه خبر روشن بود. ساعت هفت و نیم... شاید هم هفت و چهل دقیقه صبح بود. از دیشب کارم شده بود نشستن پای اخبار گوشی و تلوزیون و به خود پیچیدن. یک سد محکم دربرابر اشک‌هایم و دربرابر احتمالات ناامیدکننده ساخته بودم. می‌خواستم هرطور شده نتیجه بگیرم که رئیس‌جمهور و همراهانش زنده‌اند و پیدایشان می‌کنند. نزدیک هفت صبح ولی، بیشتر کانال‌ها حرف از شهادت می‌زدند و من با هرکس از دوستانم که می‌خواست ناامید شود دعوا می‌کردم. محکم می‌گفتم اعلام رسمی نشده. هنوز زود است برای ناامیدی... و نزدیک هشت صبح، وقتی قبل از شروع بخش خبری ساعت هشت تلوزیون قرآن پخش کرد، عصبانیتم به اوج رسید. تقریبا داد زدم: اینا چرا قرآن پخش می‌کنن؟ هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم شنیدن قرآن انقدر عصبانی‌ام کند. داشت سوره ضحی را می‌خواند. نمی‌دانم قاری‌اش کی بود ولی سبک‌اش مثل همان سبک قرآن‌های مجلس ختم بود. من با عصبانیت نمی‌خواستم باور کنم این قرآن معنای ناگواری دارد؛ ولی سدی که دربرابر اشک‌ها و احتمالات بد ساخته بودم داشت ترک می‌خورد و من نمی‌توانستم با دستم جلوی ترک‌ها را بگیرم. ساعت هشت، اخبار اعلام کرد آن خبر ناگوار را؛ این که رئیس‌جمهور پیدا شده ولی زنده نه. یک آن دلم بی‌قراری و بی‌خبریِ شب قبل را خواست؛ چون حداقل امیدی بود به بازگشت آقای رئیس‌جمهور. آنجا بود که سد با صدای مهیبی شکست و با دستان کفی به لبه سینک تکیه دادم و خم شدم و بلند گریه کردم؛ جلوی خانواده‌ام. حتی وقتی حاج قاسم شهید شد اینطوری جلوی بقیه گریه نکرده بودم. اینطوری ضجه نزده بودم. به هرحال منِ دهه هشتادی قدری از دهه شصت را چشیدم: این که صبح بیدار شوی و ببینی رئیس‌جمهورت و وزیر امور خارجه‌ات و یک استاندار و یک امام جمعه شهید شده‌اند. داشتم به این فکر می‌کردم که ما دهه هشتادی‌ها حالا دیگر هم عملیات تروریستی دیده‌ایم، هم فتنه‌ی کف خیابان را دیده‌ایم، هم حاج قاسم و سیدرضی و شهید زاهدی را دیده‌ایم و هم شهادت رئیس‌جمهورمان را. اگر نبرد فرهنگی و اقتصادی را هم برابر با دفاع مقدس بدانیم، دیگر چه کم داریم از جوانان دهه شصت؟ این دو روز اصلا باور نکرده‌ام که رئیس‌جمهورم دیگر نیست. هنوز احساس می‌کنم او هست و دارد مثل همیشه به سفر استانی می‌رود و برای مردم می‌دود و ما هم محلش نمی‌گذاریم و از تورم می‌نالیم. هرچه توی تلوزیون می‌بینمش دوست دارم باز هم باشد. باز هم باشد و رئیس‌جمهورم باشد و هربار خبر سفر استانی یا یکی از دستاوردهای دولتش را بشنوم و ته دلم ذوق کنم و اصلا دیگر برایم عادی شده باشد، طوری که خبر کارهایش را سرسری رد کنم. دلم می‌خواهد هربار که وزیر امور خارجه‌ام را توی اخبار می‌بینم کیف کنم از رفتار عزتمندانه‌اش و منش انقلابی‌اش و دفاعش از مظلوم، و خدا را شکر کنم بابت وجود چنین مردی در میدان دیپلماسی. من واقعا دلم رئیس‌جمهور خودم را می‌خواهد...

برای ارائه محتوای بهتر، نیاز به پایش و بررسی نظرات شما عزیزان داریم. ممنون میشم که برای کمک به ما و ارتقای محتوای کانال، این پرسشنامه رو پر کنید. https://survey.porsline.ir/s/hQ2AlHCD کمتر از ۵ دقیقه طول می‌کشه، لطفا حتما پر کنید🌷