جامعه‌شناس‌های نهادی علم میگن قشربندی و بی‌عدالتی توی محیط علمی هم هست. اونا از مفهوم مزیت انباشتی حرف میزنن: اگه توی محیط علمی موفق بشی، بهت امکانات و اعتبار بیشتر میدن. و تو با امکانات و اعتبار بیشتر موفق‌تر می‌شی، و می‌شی یه غول علمی. نهاد علم تو رو بزرگ می‌کنه و معروف میشی، اینطوری دیگه هر حرفی ازت پذیرفته میشه و خیلی به درست و غلطش نگاه نمی‌کنن. میتونی راحت مقاله چاپ کنی و رشد کنی و... حالا اگه تو نتونی اعتبار به دست بیاری، هیچکس برات تره خورد نمی‌کنه. اگه زن باشی یا توی یه جامعه نژادپرست مثل امریکا، سیاه‌پوست باشی وضعت بدتر هم هست. چون شانس ورود به دانشگاه‌های معتبر رو کم‌تر داری، و اگه توی دانشگاه‌های معتبر نری، بازم کسی حرفت رو گوش نمی‌ده حتی اگه خیلی کشف خفنی کرده باشی! این چرخه معیوب ادامه پیدا میکنه: موفقیت موفقیت میاره و شکست شکست! بهش اثر متی هم میگن. بر اساس انجیل متی، باب ۱۳ بند ۱۲: به کسی که داره، بیشتر داده میشه و کسی که نداره، همون ناچیزی که داره هم ازش گرفته میشه. #جامعه_شناسی

یه چیزی هم هست به اسم اثر ماتیلدا. که میگه همیشه در طول تاریخ، زن‌های دانشمند و مخترع نادیده گرفته شدن و کلا زن‌ها رو از ساحت علم کنار گذاشتن. که خب واقعیت داره. حتی همین رو هم با علم توجیه کردن؛ مثلا از نظر علمی ثابت کردن که توی پژوهش علمی مردها بهترن یا زن‌ها آی‌کیوی کمتری دارن!! حتی همین الان هم خیلی از نظریات روانشناسی، درون‌مایه مردسالارانه داره، چون همیشه روابط قدرت بین زن و مرد نابرابر بوده، و سلطه مذکر همیشه وجود داشته، و منجر به این شده که ما بپذیریم برتری مرد بر زن یه چیز کاملا منطقی و علمیه😐 #جامعه_شناسی

«برساخت» یکی از مفاهیم کلیدی جامعه‌شناسی، مخصوصا جامعه‌شناسی علمه. برساخت‌گرایی میگه ما جهان عینی رو مشاهده می‌کنیم و بعد توی ذهن خودمون واقعیت رو می‌سازیم. مثلا بطلمیوس غروب خورشید رو می‌بینه و با پیش‌فرض اینکه زمین صافه، میگه: خورشید دور زمین چرخید و غروب کرد. کپرنیک هم غروب خورشید رو می‌بینه و با این پیش‌فرض که زمین گرده، میگه: زمین چرخید و خورشید غروب کرد. هردو یه چیز رو دیدن ولی برساخت متفاوت داشتن. برساخت‌گرایی در حالت افراطی، میگه هیییچ واقعیتی وجود نداره مگر اینکه تحت تأثیر ذهن انسان باشه. یعنی به تعداد آدما برداشت مختلف از واقعیت داریم😵‍💫 خب اگه اینطوری فکر کنیم که سنگ رو سنگ بند نمیشه😅 بعضی از برساخت‌گراهای افراطی تهش به این نتیجه رسیدن که علم کلا فرقی با افسانه‌ها و قصه‌ها نداره و مزخرفاته😂 برساخت‌گرایی معتدل میگه که ما میدونیم قضاوت‌های ما متاثر از شرایط اجتماعی و پیش‌فرض‌هان، ولی سعی می‌کنیم این عوامل رو بشناسیم تا به حقیقت نزدیک بشیم. نکته جالبش اینه که جامعه‌شناسی علم میگه: من حتی میدونم که خودمم تحت تأثیر شرایط اجتماعی شکل گرفتم و نظریاتم هم از همین چیزا متاثره😅 ولی خب چه کنیم، جبر اجتماعیه😶 #جامعه_شناسی

خب دیگه من برم بخوابم😶 و شمام درباره حرفای امشب فکر کنید(کللللییی بحث و جدل فلسفی و جامعه‌شناختی پشت این حرفاست)

. [ روزِ بی‌نشــان ] در تقویم شیعه، روز نهم ربیع، [سکوت] است. هیچ نشانی از [عید] ندارد. نه غدیری در آن تکرار شد، نه قتلی به وقوع پیوست. عن‌تحقیقِِ هر چه روایت کردند، از [علویان‌شام] و [نُصیریه] بود؛ نه از سینه‌های راستین یاران اهل‌بیت علیهم‌السلام شاید برای برخی تلخ باشد ولی واقعیت این است و باید گفت: این روز، نه [تاج‌گذاری] است، نه [عید‌بیعت] و نه جشنِ دیگری. روز نهم ربیع، در حقیقت، هیچ [مناسبتی] ندارد. #نهــم‌ربیـع‌الأول #اللهم‌العــن‌الجـبت‌و‌الطاغوت 🔆 Ta_Mokhbet

این صحبت‌های شهید بهشتی درباره نهم ربیع خیلی جای فکر داره. و البته خیلی حرف دارم درباره مناسبت‌های امروز... اولیش این که: روایت «رفع القلم» کاملا جعلی و ساختگیه. و هرکاری که باعث تفرقه بین شیعه و سنی بشه، شرعا حرامه!

دوم این که: بعضیا امروز رو میگن روز تاج‌گذاری امام زمان. این تعبیر هم تعبیر اشتباهیه. حتی فکر می‌کنم یه جورایی توهین به مقام امامته. (فکر کنم اینو قبلا گفتم، ولی بازم میگم) تاج‌گذاری یعنی چی؟ یعنی یکی دونستن «امام» و «شاه». امام شاه نیست! و اصلا قرار نیست که پادشاهی بکنه! چرا؟ چون اساس «پادشاهی» بر قلدری و زور بنا شده. پادشاهی یعنی حاکمیت هوای نفس یک شخص بر دیگران. امامت اینطور نیست. مبنای حکومت امام، قلدری نیست، بلکه انتخاب الهی امام هست. امامت یعنی حاکمیت حرف خدا بر مردم. شاه به حکومت میرسه چون زورش رسیده، امام به حکومت می‌رسه چون خدا انتخابش کرده و انتخاب خدا هم بر مبنای شایستگی و صلاحیت(عصمت) بوده. پس لطفاً تعبیر تاج‌گذاری رو به کار نبرید؛ و بیاید توی سالگرد #اغاز_ولایت_امام_زمان ارواحنا فداه، مقام امامت رو بیشتر بشناسیم.

سوم اینکه: امروز رو بعضی‌ها میگن عیدالزهرا، و جشن می‌گیرن برای این که قاتل حضرت زهرا کشته شده. و میگن هر شادی‌ای ما می‌کنیم برای خوشحالی حضرت زهراست! خب عزیزان، اگه قاتل حضرت زهرا یه نفر بود و قصاص شد رفت، دیگه چرا ما هنوز منتظر منتقم ایشون هستیم؟ چرا انقدر سطحی به قضیه نگاه می‌کنیم؟ واقعا شادی حضرت زهرا به اینه که ما توی این روز جشن بگیریم و دست بزنیم و برقصیم و...؟ ما غم حضرت زهرا رو شناختیم که شادی ایشون رو بشناسیم؟ به این فکر کردیم که چرا حضرت زهرا بعد از شهادت پیامبر، هر روز گریه می‌کردن؟ علتش غم از دست دادن پدر و این مسائل خانوادگی نبود. من فکر میکنم علتش مهجور بودن ولایت بود. تنهایی امام بود. علتش ضعف فکری جامعه و امام‌نشناسی مردم بود. و فکر می‌کنم چیزی که الان حقیقتا حضرت زهرا رو خوشحال می‌کنه، جشن و پایکوبی برای مردن قاتلشون نیست؛ بلکه رسیدن حکومت به امامه که ایشون رو خوشحال می‌کنه. ظهور ایشون رو خوشحال می‌کنه. پس اگه واقعا دنبال شادی حضرت زهراییم، باید موانع ظهور رو رفع کنیم، باید برای قوی شدن شیعه تلاش کنیم؛ توی هر زمینه‌ای: فکری و فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، علمی... هرکس هرجایی که می‌تونه. هرجوری که از دستش برمیاد. اگه شیعه قوی بشه، اگه موانع ظهور رفع بشه، اگه ظهور اتفاق بیفته، اون روز روز شادی واقعی حضرت زهراست!

سلام نخوندمش ولی از اسمش حدس میزنم که نظرم خیلی درباره‌ش مثبت نیست 😅

مقدمه با شروع داستان فرق داره. بله شروع داستان خیلی مهمه، خیلی خیلی مهمه! ولی اسمش مقدمه نیست. مقدمه حرف‌هاییه که شمای نویسنده قبل از شروع داستان لازم می‌دونید به مخاطب بگید، که خیلی داستان‌ها هم نیاز به مقدمه ندارن. کتاب «طرح و ساختار رمان» رو بخونید کمکتون میکنه. یه فصلش مفصل به این پرداخته که چطور داستان رو شروع کنید. ضمناً فاصله‌گذاری بین کلمات و هکسره رو هم رعایت کنید. قبل از هر چیزی، نویسنده باید به قواعد نوشتن پایبند باشه!