مسئله دیگه برتری نظامی صرف نیست، مسئله برتری علمیه، و الان سربازان ایران، دانشمندان هستن. پس اگه می‌خواید به درد مملکت امام زمان بخورید، اگه می‌خواید سرباز امام زمان باشید، اگه دنبال عاقبت‌بخیری و شهادت هستید، درس بخونید. به بهترین شکلی که می‌تونید درس بخونید. در هر رشته‌ای که هستید، بهترین باشید. خوب درس بخونید و به مدارج بالای علمی برسید، درس خوندن و تولید علم بهترین راه برای جنگیدن با اسرائیله.

اینو گفتم، چون دیدم خیلی از دهه هشتادی‌ها و نودی‌ها مد شده که میگن: این نظام آموزشی مزخرفه، این نظام آموزشی به درد نمی‌خوره و... و همین حرفا رو بهونه می‌کنند برای درس نخوندن و تنبلی کردن. بعضی درس رو ول می‌کنن و میرن دنبال پول، و بعضی دنبال هیچکدوم نمی‌رن و فقط نق میزنن، بدون اینکه سودی به جامعه برسونن. من خیلی به نظام آموزشی نقد دارم، ولی همیشه تلاش کردم در همین نظام معیوب، بهترین باشم، چون معتقدم تا به مدارج بالای علمی و تصمیم‌سازی نرسم نمی‌تونم تغییری ایجاد کنم و فقط می‌تونم نق بزنم. پس درس بخونید، حتی اگه نظام آموزشی پر از نقصه. می‌دونم این نظام آموزشی گاهی آدم رو روانی می‌کنه(😐)؛ ولی اگه واقعا برای رضای خدا درس بخونید، کمتر آسیب می‌بینید. و ان‌شاءالله آدم‌هایی می‌شید که تغییر ایجاد میکنن، نه آدمای به‌دردنخور نق‌نقو. پ.ن: البته روحیه هرکس متفاوته، ممکنه یکی واقعا درس خوندن با روحیه‌ش تناسب نداشته باشه و مثلاً ساخته شده باشه برای بازار. ولی این رو باید با کلی بررسی و مشاوره فهمید، نه که چون شما حال درس خوندن نداری، بگی «نه حاجی من برای درس خوندن ساخته نشدم!» ضمن اینکه هرکاری زحمت داره و شما درس هم نخونی، باید طور دیگه‌‌ای تلاش کنی. #جامعه_شناسی

تحولی در روایت گاهی احساس می‌کنم نوشتن داستان کافی نیست؛ گاهی روایت‌های ارزشمند و جذابی وجود دارند که یا ناشنیده مانده‌اند یا آن‌طور که باید به آنها پرداخته نشده است. این دغدغه‌ای بود که مرا به سمت نقد فیلم کشاند. هدفم نه ادای منتقدان حرفه‌ای را درآوردن، که تلاش برای دیدن فیلم‌ها با نگاهی عمیق‌تر است؛ نگاهی که مخاطب را از لذت بردن صرف فراتر ببرد و به تأمل و درک لایه‌های پنهان اثر وادارد. از آنجا که همواره از نقدهای غیرمنصفانه و سطحی گریزان بوده‌ام، آرزو دارم بتوانم گامی هرچند کوچک در مسیر سبکی بردارم که شهید سیدمرتضی آوینی در نقد سینمایی بنیان گذاشت. در عرصه سینمای دفاع مقدس، آثار زیادی ساخته شده که مخاطب اغلب با سیری تکراری مواجه است: از صحنه‌های احساسی و لحظات شهادت گرفته تا درگیری‌های شدید. به باور من، ایجاد تحول در این صحنه‌هاست که می‌تواند همه نسل‌ها را با این موضوعات همراه کند. یکی از راه‌های ایجاد این جذابیت، نشان دادن زندگی شخصیت‌هایی از دوران دفاع مقدس است که در سینما گمنام بوده‌اند یا کمتر به آنها پرداخته شده است. فیلم «مجنون» از جمله آثاری است که همین مسیر تازه را در پیش گرفته است. #نقد_فیلم http://eitaa.com/istadegi

«مجنون» داستان مردی از دیار قم است؛ شهید مهدی زین‌الدین، جوان ۲۳ ساله نخبه‌ای که در دل جنگ با تمام توان ایستادگی می‌کند. آنچه به این ایستادگی عمق و گرمای بیشتری می‌بخشد، حضور برادرش، مجید، در کنار اوست. این برادرانه جنگیدن، تنها یک همکاری نظامی نیست، بلکه نمایشی از یک پیوند عاطفی و عقیدتی ناگسستنی است که پشتوانه عظیمی برای مهدی در سخت‌ترین لحظات محسوب می‌شود. #نقد_فیلم http://eitaa.com/istadegi

«مجنون» داستان مردی از دیار قم است؛ شهید مهدی زین‌الدین، جوان ۲۳ ساله نخبه‌ای که در دل جنگ با تمام توان ایستادگی می‌کند. آنچه به این ایستادگی عمق و گرمای بیشتری می‌بخشد، حضور برادرش، مجید، در کنار اوست. این برادرانه جنگیدن، تنها یک همکاری نظامی نیست، بلکه نمایشی از یک پیوند عاطفی و عقیدتی ناگسستنی است که پشتوانه عظیمی برای مهدی در سخت‌ترین لحظات محسوب می‌شود. این فیلم برخلاف بسیاری از روایت‌های جنگی، با شهادت قهرمان به پایان نمی‌رسد، اما نبوغ و مدیریت استثنایی او را در دل بحران‌های سخت به تصویر می‌کشد. یکی از نقاط قوت برجسته فیلم، پرداختن به «التزام اخلاقی» است. احترام عمیق به مادر، احترام به میهن و پایبندی به ارزش‌ها در سخت‌ترین شرایط، از صحنه‌های به‌یادماندنی فیلم است. برای مثال، در یکی از تاثیرگذارترین سکانس‌های فیلم، پس از شهادت یکی از همرزمان، مهدی زین‌الدین پیکر او را با پرچم به کمر خود می‌بندد تا بر روی موتور، او را به عقب برگرداند. این حرکت، تنها یک انتقال نیست؛ یک بیعت دوباره با خون شهید و نمایش اوج پیوند جان و میهن است. در «مجنون»، مقاومت بزرگ مردان ایرانی در اوج بحران به خوبی نمایان است؛ زمانی که فرماندهان یکی پس از دیگری زخمی می‌شوند و راه‌ها به ظاهر کاملاً بسته شده است، اما هیچ‌گاه اثری از تسلیم دیده نمی‌شود. با این همه، این فیلم با وجود همه تلاش ارزشمند و فراوانی که در آن مشهود است، باید به عنوان آغازی برای یک حرکت بزرگ‌تر در نظر گرفته شود. چرا که روایت زندگی انسان‌های بزرگ در قاب یک فیلم دو ساعته نمی‌گنجد. نشان دادن بخش‌های مغفول‌مانده از زندگی این قهرمانان، نیازمند روایت‌هایی است که بیش از پیش با زبان و دغدغه‌های نسل جوان هماهنگ باشد. و در پایان این پرسش همچنان باقی می‌ماند: آیا هرگز این تلاش‌ها می‌تواند حق مطلب را درباره چنین انسان‌هایی ادا کند؟ #نقد_فیلم http://eitaa.com/istadegi

راستی خوشحال میشیم نظراتتون را درباره بخش نقد فیلم بدونیم.

پست اینستاگرامی فرشته حسن‌زاده ... داستان چیه؟ فرشته حسن‌زاده، موی‌تای‌کار ایران در مسابقات همبستگی کشورهای اسلامی مدال نقره گرفته و بعدش گفته: «دوست داشتم مدال طلام رو تقدیم رهبر انقلاب می‌کردم، اما مدال نقره گرفته ...» بعد آقا براش پیام فرستاده: «سلام و تشکر مرا برسانید و بگویید: از طلا برتر، همت و تلاش و ایمان و اعتماد به نفس شماست دخترم» @hamidkasiri_ir

یه عده هم هستن، خودشون رو از رهبری مجتهدتر و متشرع‌تر می‌دونن و می‌گن: چه معنی میده دختر مسلمون بره رزمی کار کنه؟ چه معنی میده دختر مسلمون بره مسابقات جهانی شرکت کنه؟ و بعدم برای این که زن‌ستیز بودنشون لو نره، ژست دفاع از زن می‌گیرن و می‌گن: نه ببین، این کارا در شأن دختر مسلمان نیست😌 و دختر مسلمان خیییلی ارزش و کرامتش بالاتر از لگد پروندن و مبارزه کردنه و این کارا به دخترانگیش ضربه میزنه🙄 نه عزیزان، اگه این کارها دون شأن دختر مسلمان ایرانی بود و اگه خلاف اسلام بود، قطعا رهبری به عنوان مجتهد و مرجع دینی انقدر از دختران ورزشکار حمایت نمی‌کردند. شاید اگه مخالف بودن، مخالفتشون رو علنی نمی‌گفتن ولی حمایت هم نمی‌کردن، ولی وقتی انقدر تشویق و حمایت هست، یعنی نه تنها ایراد نداره، ارزش هم هست. ولی با همون شرطی که درباره همه فعالیت‌های اجتماعی وجود داره: رعایت حجاب و عفاف. کاش واقعا امور فرهنگی و تربیتی دختران، دست کسانی بود که مثل رهبری فکر کنن، کسانی که همت، تلاش، ایمان و اعتماد به نفس رو برای یه دختر ارزشمند بدونن، نه کسانی که به اسم ارزش زن، بخوان زن رو توی خونه حبس کنن و فقط بهش آشپزی یاد بدن... #جامعه_شناسی

بعد عروسی یکی از دوستانم یه کانال بهم معرفی کرد، گفت به دردت می‌خوره که یکم یاد بگیری به عنوان یه خانم چطور به خودت برسی و اینا... منم اولش قبول نکردم، چون به شدت مخالف این کانالهای چرند و مسخره‌ای هستم که «سیاست‌های زنانه» یاد میدن. چون اولا: یاد گرفتن مهارت‌های ارتباطی(و نه سیاست زنانه) برای هر دو نفر توی زندگی مشترک لازمه، نه که فقط برای دخترها و خانم‌ها کلاس بذاریم و یادشون بدیم چطور رفتار کنن، ولی مردها رو مطلقا بدون هییییچ تربیتی و هییییچ آموزشی، بفرستیم توی زندگی مشترک!! حفظ زندگی مشترک بر عهده هردو نفره، نه فقط زن. و مرد هم باید مهارت‌های ارتباطی و آداب معاشرت رو بلد باشه. دوما: چیزی که به اسم سیاست زنانه شناخته میشه، مهارت ارتباطی نیست. نقش بازی کردن و ادا درآوردن و باج دادنه، برای فریب دادن مرد و بهره کشیدن ازش!! این سیاست‌ها مال زمانی بوده که زن‌ها آدم حساب نمی‌شدن و قدرت نداشتن، پس سعی می‌کردن با این ادا و اطوارها، مرد رو فریب بدن و کمی قدرت به دست بیارن. چون نمی‌تونستن مثل یه انسان حرفشونو بزنن، دست به دامن جذابیت‌های زنانه می‌شدن! حتی همین ناز کردن، حتی همین رسومی که در ازدواج وجود داره که مثلا دختر ناز کنه بعد بار سوم بله بگه و کلا طوری رفتار کنه که دست نیافتنی به نظر برسه، اینا همه در این جهته! این رفتارها در واقع راز بقای زن‌ها در جهان مردسالار سنتی بوده. ولی من دوست دارم خودم باشم، و از نقش بازی کردن و ادا درآوردن و باج دادن، برای رسیدن به منافعم بیزارم. چون حس می‌کنم این نهایت فرومایگیه! برام مهمه که مهارت‌های ارتباطی مثل گفتگو رو یاد بگیرم تا بتونم اگه چیزی می‌خوام، درست بیانش کنم، یا احساساتم رو به درستی نشون بدم، ولی این که نقش یه «زن ایده‌آل» رو بازی کنم تا همسرم رو گول بزنم و چیزی که می‌خوام رو به دست بیارم، نفرت‌انگیزه! پس لطفاً شما هم اگه ازدواج کردید، بجای دنبال کردن کانال‌های خاله‌زنکی و نفرت‌انگیز سیاست‌های همسرداری، برید چهارتا کتاب خوب و معتبر درباره خانواده بخونید و بدید همسرتون هم بخونه(یا مطالبش رو بهش منتقل کنید) تا بتونید به عنوان دو انسان متمدن زندگی کنید، نه یه ارباب و یه زیردست(اونم زیردستی که برای رسیدن به اهدافش یواشکی به هر سیاست یا همون دوز و کلکی متوسل میشه). برگردیم به بحث اون کانال... #جامعه_شناسی