پی‌نوشت: حقا که جهان خلقت بر عدالت می‌چرخد! زمانی که بارها عده‌ای از منتقدین و دلسوزین فرهنگ این مملکت، مدام اعتراض می‌کردند که در سیستم آموزشی بازنگری کنید، تغییرات ایجاد کنید، به روز باشید و گوش به زنگ، و کسی توجهی نکرد و با هر انتقاد، انگ ضد ولایتی زدند، حاصل برداشت همین چیزی می‌شود که کاشتید! اضافه کردن کتاب با مفاهیم‌مدنظر ما، استخدام معلمین غیرحرفه‌ای و روحانیون عزیزی که تخصص معلمی نداشتند، جلسات و اردوهای سخنرانی مختلف که هیچ اثری جز اتلاف وقت نداشت، همه و همه فرهنگ جوانان مملکت را تقلیل داد به چیزی که در نسل امروز شاهد هستیم. چه زمانی قرار است بفهمیم که روش آموزش پدران ما بر نسل فعلی پاسخگو نیست؟ چه هزینه‌ای باید پرداخته شود؟ چه آسیب های دیگری قرار است ببینیم تا بالاخره اصلاح شویم و اصلاح کنیم؟ تا کی قرار است به دلسوزین این جوانان، تهمت ضدنظام بزنیم و با هر پیشنهادی که برای اصلاح وضع موجود می‌دهند، برخورد کنیم؟ از کوزه‌ی جامعه‌ی ما همان می‌تراود که در اوست، با انکار کردن و حمله به منتقدین دلسوز، و متهم کردن به سیاه‌نمایی، منتظر اتفاقات بدتری باید بود! جوانان کشور را دریابیم...

من خیلی حرف نمیزنم اینجا، ولی این پیام‌ها، حرفای دلیِ یک معلم دلسوخته‌ بود که دغدغه ایران و جوانانش رو داره... ببخشید اگه طولانی شد و ممنون از شکیبا، که فرصت گفتنش رو به من داد...

این مسئله مشکل در گزینش فقط محدود به گزینش معلمان نمیشه. متاسفانه در خیلی از نهادهای دولتی و رسمی این مشکل وجود داره و تظاهر به مذهبی بودن باعث استخدام می‌شه، نه تعهد و تخصص واقعی. شاید البته کسانی که اولین بار معیارهای گزینش رو تدوین کردن، هدفشون استخدام افراد متعهد بوده، ولی به مرور دچار نوعی ظاهرگرایی و قشری‌شدن در دین شدیم، برای دینداری استانداردهای من درآوردی درست کردیم و نتیجه این شد که افراد متخصص و متعهد رو از جایگاه درست دور کردیم، نخبگان رو دلسرد کردیم، و افرادی جایگاه‌های مهم رو گرفتن که بهتر نقش بازی می‌کردن؛ نه افرادی که شایسته‌تر بودن. یه مقاله‌ای می‌خوندم با عنوان امر روزمره در جامعه پساانقلاب، می‌گفت هدف آموزش و پرورش در ابتدا تربیت انسان مومن و متعهد بود، ولی عملکردش باعث تربیت افرادی شد که میشه بهشون گفت «بچه زرنگ»! یعنی چی؟ یعنی قلبا اعتقادی به اسلام و انقلاب و نظام نداره، ولی بلده چطور رفتار کنه که به نظر بیاد خیلی مومن و انقلابیه و بتونه توی سیستم دووم بیاره! و متاسفانه در حال حاضر هرچی می‌کشیم، از همین بچه زرنگ‌هاست! نه فقط توی آموزش و پرورش، توی سایر نهادها هم همینه. مثلا فکر می‌کنید چرا اسناد بالادستی کشور غالباً دارن خاک می‌خورن؟ علتش همینه؛ کمتر کسی در نهاد مربوطه، به سند بالادستی اعتقاد قلبی داره!

‌دعای روز ششم ماه مبارک رمضان 🌙 التماس دعا #ماه_رمضان

سال کنکور، خیلی تحت تأثیر حرف‌های یه بنده خدای فعال فرهنگی‌ای بودم. ( البته حقیقتا شخص دلسوز و متعهد و توانمندی هست) این بنده خدا می‌گفت علم فقط تو دانشگاه نیست، آدم می‌تونه نره دانشگاه ولی خیلی دانشمندتر بشه و... اصلا دانشگاه محیطش خوب نیست مخصوصاً رشته فنی برای دختر مناسب نیست و... و خودش هم بخاطر شرایط خاص زندگیش دانشگاه نرفته بود ولی خودش خیلی جدی در زمینه دینی مطالعه کرده بود. منم - شاید برای رهایی از استرس کنکور - می‌گفتم راست می‌گه، کی گفته باید برم دانشگاه؟ نمیرم دانشگاه ولی ده برابرش مطالعه می‌کنم. الان خیلی خیلی خوشحالم که این ایده رو عملی نکردم! چون چیزهایی که توی دانشگاه یاد گرفتم رو جای دیگه یاد نمی‌گرفتم. دانشگاه رفتن - البته اگه واقعا برای دانش جستن باشه - بینشی به شما میده که با مطالعه معمولی بهش نمی‌رسید. بنابراین اگه واقعا روحیه‌تون طوری هست که به علم و دانش و تخصص در یه رشته علاقه دارید و علم براتون اولویت اوله، گول اینایی که نظام آموزشی رو زیر سوال می‌برن و میگن آدم با درس و دانشگاه به جایی نمی‌رسه رو نخورید. اگه دنبال بازار کار و درآمد فوری هستید البته بعیده دانشگاه شما رو به نتیجه برسونه. یا اگه بیشتر به کارها و مهارت‌های عملی علاقه دارید، می‌تونید بیرون دانشگاه هم یاد بگیرید. ولی اگه برای آینده‌تون شغل خاصی در نظر ندارید و به عنوان یه دختر، تصمیم دارید مادری و خانه‌داری رو به طور جدی دنبال کنید، قطعاً دانشگاه رفتن می‌تونه خیلی بهتر از نرفتن باشه. چون یه مادر علم‌دوست و باسواد مادر بهتری خواهد شد.

راستی روز مهندس رو به مهندسان عزیزی که توی کار علوم انسانی دخالت نمی‌کنن و با نگاه صفر و یکی و خشک مهندسانه‌شون(!) دنبال پاسخ برای مسائل پیچیده علوم انسانی نمی‌گردن تبریک می‌گم. 😐🙄 این متن رو هم بخونید: https://eitaa.com/istadegi/11067

و همچنین تبریک ویژه میگم به مهندسان عزیزی که به این نتیجه رسیدن برای اظهار نظر در زمینه علوم انسانی، باید علوم انسانی بخونن و برای همین از علوم فنی و مهندسی، به علوم انسانی تغییر رشته دادن. اینجور افراد واقعا نخبه‌ن! 😌

قرآن امروز هدیه به خانواده‌ای که با هم شهید شدند: شهیده ربابه عزیزی شهید حمید مقیمی شهید سید مصطفی ساداتی ارمکی شهیده فهیمه مقیمی شهیده ریحانه سادات ساداتی ارمکی شهیده فاطمه سادات ساداتی ارمکی شهید سیدعلی ساداتی ارمکی ✨🌱 #ماه_رمضان

چند وقت پیش مسئول یکی از موسسات فرهنگی داشت صحبت می‌کرد، برای تبلیغ یکی از کتاب‌هاش، می‌گفت فلان کتاب رو دادیم چندتا دانشجوهای نخبه دانشگاه شریف و صنعتی اصفهان خوندن گفتن خیلی خوبه! و همین استقبال دانشجوهای نخبه رشته‌های فنی مهندسی از کتابش رو، سندی برای خوب بودن کتاب می‌دونست! موضوع کتاب چی بود؟ بحران معنا در نوجوانی😶 سوال اینه: سنجش کیفیت محتوای یه کتاب با این موضوع، باید به یه دانش‌آموخته فلسفه سپرده بشه یا دانشجوی مکانیک؟ این که یه دانشجوی فنی این کتاب رو دوست داشته و به نظرش پاسخ خوبی به سوالاتش داده، لزوماً به معنای خوب بودن محتوای کتابه؟ جالبه که منم این کتاب رو خونده بودم. کتاب خوبیه و شاید برای بعضی معرفی‌ش هم بکنم، ولی می‌تونم بعضی استدلال‌هاش رو رد کنم؛ چون بعضی استدلال‌هاش ضعیفن. این موسسه فرهنگی، کلا توجه ویژه‌ای به تایید از سمت نخبگان فنی و مهندسی و علوم پایه داره. و برای اظهار نظر این اشخاص خیلی ارزش قائله. همین موضوع، باعث تقلیل‌گرایی در کیفیت بعضی محتواها و ضعف در استدلال شده. مشکل کجاست؟ موضوعاتی که یه موسسه فرهنگی روشون کار می‌کنه، بیشتر در حوزه علوم انسانی هستن تا فنی. و نیازه که برای سنجش کیفیت محتوا، به نخبگان علوم انسانی مراجعه کنه: نخبگان علوم دینی، تاریخ، روانشناسی، جامعه‌شناسی، فلسفه... (نظر خواستن از نخبگان علوم دیگه خوبه ولی کافی نیست) ولی متاسفانه، این موسسه هم مثل اکثر افراد جامعه، معتقده کسی که علوم انسانی خونده اصلا نخبه نیست!😅 نخبه علوم انسانی کیلو چنده؟🙄 نخبه توی تعریف ما، صرفا کسیه که هوش ریاضی بالایی داشته باشه!! متاسفانه همین نگاه تحقیرآمیز جامعه به علوم انسانی، باعث خیلی از مشکلاتی شده که داریم. چون علوم انسانی، مبنا و پایه طرح‌ها و برنامه‌های عمرانی، اقتصادی، توسعه‌ای، آموزشی و... هستن. و تا وقتی این مبنا به درستی ساخته و پرداخته نشه و جا نیفته و درونی نشه، ما راه به جایی نمی‌بریم. تکنولوژی و علم فنی فقط ابزاره. سخت‌افزاره. نرم‌افزار علوم انسانیه که اصلا به رسمیت شناخته نمی‌شه. همین خلأ نرم‌افزاری باعث میشه ما هنوزم که هنوزه یه برنامه اقتصادی خوب و کارآمد نداشته باشیم، نظام آموزشی مون ناکارآمد و ناتوان باشه، برنامه‌های توسعه نتیجه مطلوب نداشته باشن، و هزار مشکل دیگه!!! تا وقتی ما علوم انسانی خودمون رو نداشته باشیم و تا وقتی نخبگان علوم انسانی نادیده گرفته بشن، ما در همه زمینه‌هایی که گفتم مقلد خواهیم بود. هر روز از یکی تقلید می‌کنیم و باز هم به نتیجه نمی‌رسیم! ما بعد انقلاب و جنگ دچار عمل‌گرایی شدیم؛ فکر کردیم اگه مظاهر توسعه صنعتی رو داشته باشیم یعنی پیشرفت؛ پس جمعیت زیادی رو به سمت علوم فنی و تجربی هل دادیم و مهندس‌هایی تربیت کردیم تا سد و پل و جاده و نیروگاه و شهرهای مدرن بسازن و ساختن؛ توی نظام پزشکی به طور عجیبی پیشرفت کردیم، از نظر صنعتی در خیلی زمینه‌ها خودکفا شدیم، توی فناوری فضایی و فناوری‌های نوین مثل نانو و هسته‌ای جزو ده‌تا کشور برتر دنیا شدیم، ولی برای هیچکدوم اینا زیرساخت معنایی نساختیم! هرجا نخبگان علوم انسانی، مخصوصا جامعه‌شناسی خواستن حرف بزنن، بهشون برچسب سیاه‌نمایی و غرب‌زدگی چسبوندیم و به هشدارها و توصیه‌هاشون گوش ندادیم. غافل از اینکه علوم فنی و مهندسی فقط ابزارن؛ مثل دست. و مغز باید علوم انسانی باشه! ما دست و مغزمون رو هماهنگ نکردیم! ما کار مغز رو هم به دست سپردیم! همین میشه که الان دانشجوی بهترین دانشگاه صنعتی کشور، درحالی که آگاهی تاریخیش رو از پیج‌های اینستاگرام و کانال‌های تلگرام گرفته، میاد شعار جاوید شاه میده، و فکر می‌کنه چون هوش ریاضی بالایی داشته و خوب تست زده، حق داره درباره هرچیزی نظر بده، و حق داره به مخالفانش با سنگ و چاقو حمله کنه، و با وقاحت و بی‌شرمی تمام پرچم کشورش رو آتش بزنه! چرا؟ بخاطر همین مبنا نداشتن، بخاطر آدم حساب نکردن نخبگان علوم انسانی که صداشون به جایی نمی‌رسه!!!

‌دعای روز هفتم ماه مبارک رمضان 🌙 التماس دعا #ماه_رمضان

💌 برسد به دست مادر «کاک احمد» 🔰 روایتی برای مرحومه معصومه حسین‌زاده، مادر شهید احمد متوسلیان 🔻 عصر دیروز خبری در رسانه‌ها آمد با این عنوان: «پایان ۴۳ سال چشم‌انتظاری». نوشته بودند شما بعد از تحمل سال‌ها بیماری آسمانی شدید. من همین‌جا متوقف شدم‌. می‌دانید چرا؟! چند شب قبل حالم بد شده بود. دست به دیوارهای خانه می‌کشیدم و از درد به خودم می‌پیچیدم. اسم پسرم را صدا می‌زدم. سعی می‌کردم قرص مسکن را توی جعبه‌ی داروها پیدا کنم. نمی‌دانم توی آن حالت گیجی چرا اسم همسر و دخترانم را صدا نمی‌زدم. فقط می‌خواستم پسرم خانه باشد. دست مردانه‌اش را بگیرم و فشار بدهم و بهم بگوید: «پاشو ببرمت دکتر، مامان!» شما چطور حاج خانم؟! وقتی توی این سال‌ها درد می‌کشیدید حاج احمد را صدا می‌زدید؟! دلتان می‌خواست کنارتان باشد؟! چقدر نیمه‌شب‌ها که قرص‌هایتان را خوردید صدایش زدید؟! چقدر به عکس سیاه‌‌وسفیدی که بالای تخت بود نگاه کردید و برای برگشتنش لحظه‌شماری کردید؟! ▪️ من شما را از نزدیک ندیده‌ام. از عکس‌ها متوجه شباهت زیادتان شدم. چشم‌ها و ابروهای مشکی و پرپشت حاج احمد به شما کشیده است. شنیده‌اید می‌گویند دل‌وجرأت پسرها به مادرشان می‌رود؟! شاید به‌خاطر همین پسرها مامانی‌ترند. وقتی به عکس‌های اینترنتی نگاه می‌کنم، انگار شما و حاج احمد همیشه کنار هم بوده‌اید؛ نیمی از فضای عکس برای شماست و نیمی برای پسرتان. ▫️ دوستانش می‌گفتند منظم‌ترین فرد گروه بوده. فهرستی برای نظافت سنگر و اتاق‌ها یا شستن ظرف‌ها می‌نوشت و همه را به نوبت انجام می‌داد. می‌توانم تصور کنم کنار دستتان ایستاده و این چیزها را یادش داده‌اید. وقتی خانه بوده توی آشپزی ناخنک زده، ظرفی شسته و کمک حالتان بوده. ▪️ شنیده‌اید مریوانی‌ها «کاک احمد» صدایش می‌زدند؟! آقا در وصف‌ پسرتان گفته‌اند: «وقتی به مریوان رفتم فرمانده بود؛ ولی مثل یک فرد عادی دوندگی می‌کرد.» مریوانی‌ها نمی‌خواستند فرمانده‌ی محبوبشان برود. گوش‌به‌فرمان بودن همین است، دیگر. اینکه وقتی بخواهی پستت را ترک کنی، وقتی کارت تمام شده باشد، وقتی باید بروی سراغ اوامر بعدی امام زمانه‌ات دل کسانی که با اخلاص برایشان کار می‌کردی برای نبودنت بگیرد و نخواهند که بروی. حالا دل ما هم از نبودن شما گرفته، حاج خانم. فردا مراسم تشییع پیکر مطهرتان در بهشت زهرا (س) برگزار می‌شود. فکر نکنم بتوانم خودم را برسانم؛ اما حلوای سفره افطار را به یاد شما می‌پزم. ▫️ نمی‌دانم داشتن پسری که سرباز خط مقدم باشد چه با دل مادرش می‌کند؛ اما صدای حاج احمد را شنیده‌ام که می‌گفت: «کسی با ما بیاید که تا آخر پای کار بماند.» دعا کنید ما هم از آن سربازان تا آخرکار مانده‌ باشیم، معصومه خانم! ✍🏻 فاطمه‌سادات موسوی رسانه «ریحانه» را دنبال کنید 📲 @khamenei_reyhaneh