این آتش‌بس برای بعضی خوشایند نیست چون کار نیمه تمام مونده و اوضاع مبهمه و می‌دونیم مذاکره بی‌نتیجه ست، برای بعضی دیگه نشونه پیروزیه چون آمریکا نه تنها به هیچکدوم از اهدافش نرسید، بلکه حالا باید برای باز شدن تنگه هرمز هم التماس کنه و ظاهراً شروط ایران رو پذیرفته، بعضی میگن این نظر رهبری بوده پس نباید بهش انتقاد کرد، بعضی میگن جام زهره و نباید قبولش کرد، ولی به نظر من اینا الان مسئله نیست. مسئله اینه که یه وقت فکر نکنیم جنگ تموم شده و ول کنیم بریم سر زندگی‌مون. جنگ تموم نشده. هم از شواهد مشخصه هم بیانیه شعام. نباید میدون رو خالی کرد. نباید سست شد. نباید سرخورده و ناامید شد. باید آمادگی خودمون رو حفظ کنیم، همچنان توی خیابون بمونیم، وحدت ملی علیه دشمن خارجی رو حفظ کنیم، و انتظار هرچیزی رو داشته باشیم. ممکنه آتش‌بس قبل از تموم شدن این ۱۵ روز نقض بشه، ممکنه نقض نشه و تمدید بشه، ممکنه بعد از آتش‌بس حملات شدیدتر بشه، چه می‌دونم... من واقعا خیلی چیزها رو نمی‌دونم، نه اطلاعات نظامی کافی دارم نه اشراف دقیق به صحنه. واقعا خیلی سوالات ذهنم رو درگیر کرده که دلم میخواد ازتون بپرسم. ولی تنها چیزی که می‌دونم اینه که هنوز تموم نشده، همون‌طور که بعد جنگ ۱۲ روزه تموم نشده بود. و می‌دونم که نباید خیابون رو خالی کرد، نباید سست شد، نباید میدان رو رها کرد. #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #نبرد_آخر #فتح_خیبر http://eitaa.com/istadegi

دلم پر از غصه لبنانه... نگران مردمی‌ام که به جرم حمایت از ما دارن قتل‌عام می‌شن...😭

شب چهلم آقاست و چقدر این شعار حقه: مذاکره فریب بود رهبرمون غریب بود🥺

امشب از آن شب های تمام ناشدنیه! خیابان ها قفل و مردم پرچم به دست و.. در صحنه‌اند💪🏻

چطور چهل روز بدون شما زنده موندیم...؟💔😭

امروز نشد هیچ کار فرهنگی جور کنم برا خودم! شاید قسمت این بوده که برم یه گوشه بشینم در جایگاه صاحب عزا در کنار تک تک مردم پدر از دست داده و یتیم شده برای همه کسم یه دل سیر گریه کنم و عزاداری کنم🥺😭

اگر هرکس براش مقدوره نماز لیلة الدفن شهید حاج هاشمی را بخونه🥺 حسین ابن عبدالعلی حداقل کاری که شاید بشه برای قهرمانی کرد که در واقعه طبس۲ نقش آفرین بود و وقتی ما خواب بودیم امنیت ما را تامین کرد.

✨بسم الله قاصم الجبارین ✨ 📚 #جنگ‌نوشت قسمت ۹: علی آنجاست ✍️ش. شیردشت‌زاده بر خلاف همیشه که سحر نوزدهم رمضان، دلم به یاد ضربت خوردن امیرالمومنین علی علیه‌السلام می‌گرفت، آن سحر سرخوش بودم. همه حالمان همین بود. انگار روی ابرها راه می‌رفتیم. از ذوق ظرف‌های چینی‌ام را – که خیلی دوستشان داشتم و مخصوص مهمان بود – آوردم و سحری را توی آن‌ها خوردیم. حتی وقتی بعد از نماز صبح سر و کله جنگنده‌های دشمن پیدا شد هم خیلی نترسیدیم. آن روز سحر بدجور بمباران کرد. نمی‌دانم کجا را زد، ولی صدای غرشش یک ساعتی در رفت و آمد بود و شیشه‌ها طوری از شدت انفجار می‌لرزید که فکر می‌کردیم بعدی ماییم. طوری بود که بعد از نماز صبح چادر و مقنعه‌ی نمازم را در نیاوردم که یک وقت اگر ما را هم زدند، بی‌حجاب از زیر آوار بیرونم نیاورند. با چادر و مقنعه نماز نشسته بودم توی اتاق خواب و خانه مثل گهواره می‌لرزید. علاوه بر شیشه‌ها، لرزش را زیر پایمان هم حس می‌کردیم. خانواده همسرم هم از طبقه بالا آمده بودند پایین پیش ما که امن‌تر بود. تمام شیشه‌ها می‌لرزید و هی شدیدتر می‌شد و من با هر صدای انفجار ذکر «لا حول ولا قوۀ الا بالله» می‌گفتم. توی آن لحظات، آن لحظات طولانی که بی‌دفاع در برابر هواپیماهای جنگنده توی خانه‌ام نشسته بودم و هرآن ممکن بود طوری منفجر بشوم که بزرگ‌ترین استخوانم، استخوان سندانی گوشم باشد و هیچ کاری هم از دستم برنمی‌آمد، تازه فهمیدم «لا حول ولا قوۀ الا بالله» یعنی چی. لحظات بمباران کلاس توحید عملی ست. انگار چندین سال بزرگ شدم. وقتی شیشه‌ها می‌لرزید و زیر پایم تکان می‌خورد و صدای انفجار می‌آمد، طوری ذکر را می‌گفتم که انگار می‌خواستم آن را توی صورت خلبان جنگنده بکوبم. می‌خواستم به او بگویم بیا هر کاری می‌توانی بکن، ولی آخرش خدای ماست که قوی‌ترین است و خدای ماست که حرف اول و آخر را می‌زند و خدای ماست که همه‌چیز پیرو اراده اوست، نه تو و دولتت و ارتشت و ناوها و جنگنده‌هایتان. فردای آن روز، هجدهم اسفند، قرار شد مردم بعد از ظهر برای بیعت با امام خامنه‌ایِ جوان تجمع کنند. تجمع اصفهان ساعت ۲ در میدان امام بود. علی صبح رفته بود سر کار؛ برای همین قرار شد من و مادر همسرم با هم برویم و علی آنجا به ما بپیوندد. داشتیم با خیابان‌های تنگ و شلوغ منتهی به میدان امام سر و کله می‌زدیم و دنبال جایی نزدیک به میدان برای پارک ماشین بودیم. علی زودتر از ما به میدان رسیده بود. ناگاه صدای انفجار آمد؛ دوتا انفجار به فاصله چند ثانیه. سرم را برگرداندم و سمت راستم، حجم بزرگی از دود و خاک در آسمان دیدم. در خیابان گلزار بودیم و مشخص بود آن دود و غبار از سمت میدان بلند شده. و بعد از چند ثانیه، یادم آمد علی آنجاست. با دست لرزان شماره علی را گرفتم. صدسال طول کشید تا جواب بدهد؛ ولی جواب داد. نفس نفس می‌زد. گفتم: کجا رو زدن؟ -عالی‌قاپو رو زدن! زدن! نیاین اینجا! قطع کردم و تصمیم گرفتم به حرفش گوش ندهم. با خودم گفتم اگر میدان را زده باشد، حتما خیلی‌ها آسیب دیده‌اند و باید بروم کمک‌شان کنم(دوره دیده‌ام). مادر همسرم هم گفت آنجا را زده‌اند که ما را بترسانند و جمع نشویم، پس باید برویم. همان‌طور که گفتم، ما می‌ترسیم ولی به ترس اجازه نمی‌دهیم رفتارمان را کنترل کند. تا بیاییم ماشین را پارک کنیم، ده نفر به من زنگ زدند. پدرم، عمه‌ام، مادربزرگم. همه می‌گفتند نرو و من می‌گفتم علی آنجاست. می‌گفتند ممکن است همانجا را دوباره بزنند و من باز هم می‌گفتم علی آنجاست. ماشین که پارک شد، نفهمیدم چطور پیاده شدم و جلوتر از مادر و خواهر همسرم دویدم سمت میدان. جایی که پارک کرده بودیم برایم جدید و ناآشنا بود. تاحالا از آن سمت به میدان نرفته بودم. مسیر را از جهت حرکت آدم‌های پرچم به دست پیدا می‌کردم. بعضی مغازه‌دارها هم توی راه ایستاده بودند و شتاب من را که می‌دیدند، می‌گفتند نرو، میدان را زده‌اند، کجا می‌روی؟ و من توی ذهنم جوابشان را می‌دادم: علی آنجاست. ادامه دارد... #فتح_خیبر http://eitaa.com/istadegi

📝 پیام حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای رهبر معظّم انقلاب اسلامی به‌مناسبت چهلمین روز شهادت حضرت آیت‌الله العظمی سیدعلی خامنه‌ای قائد عظیم‌الشأن انقلاب (قدّس الله نفسه الزکیه) و مسائل مهم مربوط به جنگ تحمیلی سوم 🔗 farsi.khamenei.ir/news-content?id=62808 📲 @rahbar_enghelab_ir