روزِ شانزدهم؛

‏من همیشه واسه نگرانی‌های بی‌موردم زود یه مورد مناسب پیدا می‌کنم.

این دنیا یه کنسرت دِدان به من بدهکاره.

بنده قاطعانه عرض میکنم که از تمام بچه های فامیل دور و نزدیک تا اطلاع ثانوی متنفرم. یه مهمونیِ چند ساعته یجوری کل اتاقمو به گند کشیده که اصلا واویلا*

آدما میگن دوستت دارن ، اما بعدش از کاراشون سه تا بسته استامینوفن میخوری تا سردرد نگیری.

آدما میگن دوستت دارن، اما بعدش با بولدوزر از روت رد میشن و با حرفاشون قلبتو شرحه‌ شرحه میکنن تهشم میگن وا چرا انقد اعتماد به نفس پایینی داری و خودتو دوست نداری؟! برو بمیر عزیزم. ممنون.

آدما خیلی چرت و پرتن. شببخیر.

نه بزارید بیشتر بگم که دلم خونههه

آدما میگن دوستت دارن، ولی بعدش یهو ازت دور میشن، خیلی خیلی دور..

آدما میگن دوستت دارن، ولی وقتی داری براشون با ذوق از درست کردن کوفته تبریزی برای اولین بار میگی، یا وقتی بهشون اون لباس خوشگله‌ای که تازه خریدی رو نشون میدی، خیلی عادی رفتار میکنن و مکالمه رو کوتاه میکنن. یعنی چی؟ من ذوق کردم توهم باید ذوق کنی. اصلا باید از شدت ذوق بابت رنگ سبز زیتونی لباسم بری خودتو از یجا پرت کنی پایین عزیزم. منظورت چیه که تهش میگی آها؟

خب نفرت پراکنیم در مورد آدما تموم شد.