مرا می‌کشت این تنهایی تاریک زجرآور سراغ من نمی‌آمد اگر شعری هر از گاهی

چشمی به تخت و بخت ندارم مرا بس است یک صندلی برای نشستن کنار تو

نه آنقدر نزدیک که قلب آرام گیرد،نه آنقدر دور که رشته های امید پاره شود.

من بلد نیستم از عشق پشیمان بشوم پای تو مانده‌ام آنقدر که ویران بشوم

می‌خواهمت ، نمی‌دانم که بودم که خواهم بود و چه می‌شوم اما می‌خواهمت ، تا نهایت ویرانی

من اگر دل بدهم، دل نشکستن بلدی؟ تا ابد مال تو باشم ، تو نرفتن بلدی؟ ﺑﻠﺪی ﺗﻜﻴﻪ کنی ، ﺟﺎ ﻧﺰﻧﻰ ، رد ﻧﺸﻮی؟ ﻣﻦ اﮔﺮ ﺷِﻜﻮه ﻛﻨﻢ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﻠﺪی؟ ﺑﻠﺪی دل ﺑﺒﺮی ، ﻋﺸﻮه ﻛﻨﻰ ، ﻧﺎز ﻛﻨﻰ؟ ﻏﻴﺮ از اﻳﻦ ﻫﺎ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﻧﺎز ﻛﺸﻴﺪن ﺑﻠﺪی؟ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺷﺎﻋﺮ ﭼﺸﻤﺖ ﺑﺸﻮم ﭘﺮﺳﻴﺪی ﺑﻴﺘﻰ از ﻋﺸﻖ ﺑﮕﻮ ، ﺷﻌﺮ ﺳﺮودن ﺑﻠﺪی؟ ﭼﺸﻢ تو ﺳﻮژه‌‌ی ﻧﻘﺎﺷﻰ اﻣﺮوز دﻟﻢ ﺑﻨﺸﻴﻦ، ﭘﻠﮏ ﻧﺰن، ﺧﻮب ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﻠﺪی؟ دو ﺳﻪ ﺧﻄ ﻋﺸﻖ ﺑﺮای دلِ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻨﻮﻳﺲ! همه‌ی دار و ﻧﺪارم، تو ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺑﻠﺪی؟

تو همان بیت نشان کرده‌ی اشعار منی علت خنده‌ی من ، قدرت گفتار منی