📜══「 خـطــبه بیست و هشتم」 ═﷽❀ ⃟⃟ ⃟ ⃟✤═┄ (۲۸) ﴿و من خطبة له (عليه ‏السلام)﴾ ________ ﴿۱﴾ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ الدُّنْيَا قَدْ أَدْبَرَتْ وَ آذَنَتْ بِوَدَاعٍ وَ إِنَّ الْآخِرَةَ قَدْ أَقْبَلَتْ وَ أَشْرَفَتْ بِاطِّلَاعٍ ﴿۲﴾ أَلَا وَ إِنَّ الْيَوْمَ الْمِضْمَارُ وَ غَداً السِّبَاقُ وَ السَّبْقَةُ الْجَنَّةُ وَ الْغَايَةُ النَّارُ ﴿۳﴾ أَ فَلَا تَائِبٌ مِنْ خَطِيئَتِهِ قَبْلَ مَنِيَّتِهِ أَ لَا عَامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ يَوْمِ بُؤْسِهِ ﴿۴﴾ أَلَا وَ إِنَّكُمْ فِي أَيَّامِ أَمَلٍ مِنْ وَرَائِهِ أَجَلٌ فَمَنْ عَمِلَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ فَقَدْ نَفَعَهُ عَمَلُهُ وَ لَمْ يَضْرُرْهُ أَجَلُهُ ﴿۵﴾ وَ مَنْ قَصَّرَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ فَقَدْ خَسِرَ عَمَلُهُ وَ ضَرَّهُ أَجَلُهُ أَلَا فَاعْمَلُوا فِي الرَّغْبَةِ كَمَا تَعْمَلُونَ فِي الرَّهْبَةِ ﴿۶﴾ أَلَا وَ إِنِّي لَمْ أَرَ كَالْجَنَّةِ نَامَ طَالِبُهَا وَ لَا كَالنَّارِ نَامَ هَارِبُهَا ﴿۷﴾ أَلَا وَ إِنَّهُ مَنْ لَا يَنْفَعُهُ الْحَقُّ يَضُرُّهُ الْبَاطِلُ وَ مَنْ لَا يَسْتَقِيمُ بِهِ الْهُدَى يَجُرُّ بِهِ الضَّلَالُ إِلَى الرَّدَى ﴿۸﴾ أَلَا وَ إِنَّكُمْ قَدْ أُمِرْتُمْ بِالظَّعْنِ وَ دُلِلْتُمْ عَلَى الزَّادِ ﴿۹﴾ وَ إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ‏ عَلَيْكُمُ اتِّبَاعُ الْهَوَى وَ طُولُ الْأَمَلِ فَتَزَوَّدُوا فِي الدُّنْيَا مِنَ الدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ✍ أقول إنه لو كان كلام يأخذ بالأعناق إلى الزهد في الدنيا و يضطر إلى عمل الآخرة لكان هذا الكلام و كفى به قاطعا لعلائق الآمال و قادحا زناد الاتعاظ و الازدجار و من أعجبه قوله ((عليه ‏السلام)) ألا و إن اليوم المضمار و غدا السباق و السبقة الجنة و الغاية النار فإن فيه مع فخامة اللفظ و عظم قدر المعنى و صادق التمثيل و واقع التشبيه سرا عجيبا و معنى لطيفا و هو قوله (عليه ‏السلام) و السبقة الجنة و الغاية النار فخالف بين اللفظين لاختلاف المعنيين و لم يقل السبقة النار كما قال السبقة الجنة لأن الاستباق إنما يكون إلى أمر محبوب و غرض مطلوب و هذه صفة الجنة و ليس هذا المعنى موجودا في النار (نعوذ بالله منها) فلم يجز أن يقول و السبقة النار بل قال و الغاية النار لأن الغاية قد ينتهي إليها من لا يسره الانتهاء إليها و من يسره ذلك فصلح أن يعبر بها عن الأمرين معا فهي في هذا الموضع كالمصير و المال قال الله تعالى قُلْ تَمَتَّعُوا فَإِنَّ مَصِيرَكُمْ إِلَى النَّارِ و لا يجوز في هذا الموضع أن يقال فإن سبْقتكم (بسكون الباء) إلى النار فتأمل ذلك فباطنه عجيب و غوره بعيد لطيف و كذلك أكثر كلامه ((عليه ‏السلام)) و في بعض النسخ و قد جاء في رواية أخرى و السُّبْقة الجنة (بضم السين) و السبقة عندهم اسم لما يجعل للسابق إذا سبق من مال أو عرض و المعنيان متقاربان لأن ذلك لا يكون جزاء على فعل الأمر المذموم و إنما يكون جزاء على فعل الأمر المحمود. █▄ 📗 @nahj_olbalaghe ▄▄▄▄

#ترجمه_فیض (ره) ┄═════════════(♻️)═┄ از خطبه ‏هاى آن حضرت عليه السّلام است (كه در بى اعتمادى بدنيا و مهيّا شدن براى آخرت مى‏ فرمايد:) ____________ (۱) پس از ستايش حضرت بارى و درود بر پيغمبر اكرم(صلی‌الله علیه وآله)، بتحقيق دنيا پشت كرده و به مفارقت و جدائى (شما را از چيزهائى كه بآن علاقه داريد) آگاه مى ‏نمايد، و آخرت نزديك و آشكار شده است (دنيا براى هر كس در گذر است و آخرت كه به مردن تحقّق پيدا ميكند آمدنى است، پس به دنياى فانى نبايد دل بست و براى رفتن به جايگاه هميشگى بايستى آماده گرديد) (۲) آگاه باشيد امروز (مدّتى كه از عمر باقى مانده بر اثر انجام كارهاى نيكو و رسيدن به اخلاق پسنديده) روز مضمار و روز مهيّا شدن است (كه از لذّات دنيوىّ بايد چشم پوشيد) و فردا (آخرت) روز پيشى گرفتن است (مضمار مدّتى را گويند كه اسبها را براى روز مسابقه و اسب دوانى 🏇 تربيت ميكنند باين طريق كه مدّتى بر عليق اسب 🐎 مى ‏افزايند تا خوب فربه و پر زور گردد، پس از آن مدّتى تدريجا آنچه بر عليق افزوده ‏اند كم مي كنند تا بقرار عادى برسد و اسب از خامى بيرون آيد و براى روز مسابقه حاضر باشد) و پيشى گرفتن (برنده مسابقه) بهشت است، و پايان (عقب مانده) آتش است (هر كه در اين مدّت مضمار خود را به اعمال صالحه و اخلاق پسنديده رياضت داد و تربيت نمود، فردا در آن ميدان امتحان سبقت گيرد و بهشت را بربايد، و هر كه در آن كوتاهى نمود و غفلت ورزيد فردا خوار و شرمسار گرديده در آتش داخل شود) (3) پس آيا نيست كسيكه پيش از رسيدن مرگش از گناه خود توبه كند و آيا نيست كسيكه پيش از رسيدن روز بدبختىِ خود براى نجات خويشتن (از عذاب الهىّ) چاره‏اى نمايد (كردار نيكوئى بجا آورد كه در آن روز هيچ چيز باعث نجات نمى ‏شود مگر اعمال صالحه) (۴) آگاه باشيد، شما در ايّام اميد و آرزو هستيد (به بقاى حيات و استمرار زندگانى) كه از پى آن مرگ است (كه بى‏خبر مى‏رسد) پس كسي كه در روزهاى اميد و آرزوى خود پيش از رسيدن اجلش كار كرد (خلق را يارى و خداوند را بندگى نمود) عملش او را نفع بخشيده مرگش زيانى وارد نياورد، و كسي كه در آن ايّام پيش از رسيدن أجل كوتاهى كرد (نه با بندگان يارى و نه خداوند را بندگى نمود) كارش زار است و از مرگ زيان خواهد برد (زيرا پشيمانى از تقصير در خدمت خلق و بندگى خالق در وقت مردن سودى ندارد و بدين جهت در نتيجه زيان خواهد برد (زيرا پشيمانى از تقصير در خدمت خلق و عبادت خالق در وقت مُردن سودی ندارد و بدینجهت در نتیجه زیان خواهد برد) آگاه باشید، عمل کنید( در خدمت به خلق و عبادت خالق بكوشيد) در وقت راحتى و ايمنى (موقعى كه دستتان مى ‏رسد) همانطور كه كار مى ‏كنيد در وقتى كه خوف و ترس بر شما مسلّط مي شود (چون هر وقت بشر محتاج و مضطرّ گردد با خلوص و علاقه تمام بجلب رضاى خالق مى ‏كوشد؛ لذا حضرت دستور مى ‏دهد كه در موقع خوشى و ايمنى كه كمتر يادى از خداوند مى‏ نماييد از آن غافل نباشيد كه باعث پشيمانى است) (۶) آگاه باشيد، من نعمتى مانند بهشت نديده ‏ام كه خواهان آن در خواب غفلت باشد، و نه عذابى را مانند آتش كه گريزان از آن در خواب بيهوشى باشد (شگفتى از مردمانى است كه از بزرگترين نعمتها كه بهشت باشد غافل مانده‏اند و حال آنكه براى كوچكترين صرفه‏اى كوشش مي كنند، و از احتراز و دورى از چنين آتش باين بزرگى بى پروا هستند در صورتي كه از ترس ضرر بسيار اندك وسيله زياد بر مى ‏انگيزند) (۷) آگاه باشيد هر كه از حقّ نفع نبرد، زيانِ باطل حتماً باو مى‏رسد، و هر كه را هدايت، براه راست نياورد، ضلالت و گمراهى او را به هلاكت و بيچارگى مى ‏كشاند، (۸) آگاه باشيد، شما مأمور شده‏ايد (چاره نداريد مگر) به كوچ كردن (رفتن از اين سرا به سراى باقى) و دلالت شده‏ايد به توشه برداشتن (در قرآن كريم س ۲ ى ۱۹۷ مى‏ فرمايد: تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى‏ يعنى در سفر توشه برداريد و بهترين توشه پرهيزكارى است) (۹) و دو چيز است ترسناكترين چيزيكه بر شما از آن بيم دارم؛ يكى متابعت هواى نفس (كه حقائق را پيش چشم شما مى‏پوشاند) و ديگرى طول امل و آرزو است (كه شما را از تهيه زاد و توشه آخرت غافل گرداند) پس در دنيا تهيه توشه نمائيد چيزى را (از خدمت بخلق و بندگى خالق) كه فرداى قيامت، خود را (از عذاب ابدى) بآن حفظ كنيد.

✍ (سيّد رضىّ فرمايد:) مى ‏گويم: اگر باشد كلامى كه مردم را بزهد و بى رغبتى در دنيا و كارهاى نيكوئى كه بكار آخرت آيد وادار نمايد هر آينه همين كلام حضرت است و بس كه مردم را از آمال و آرزوهائى كه علاقه فراوانى بآن دارند منصرف مى ‏نمايد، و شعله‏ هاى پند و منع از عصيان و نافرمانى از خدا و رسول را مى‏ افروزد، و شگفتِ سخن‏ آن حضرت اينست كه مى‏فرمايد: أَلا و إِنَّ الْيَوْمَ الْمِضْمارُ وَ غَداً السِّباقُ وَ السَّبْقَةُ الجَنَّةُ وَ الْغايَةُ النَّارُ ؛ ← زيرا در اين كلام با وجود عظمت لفظ و بزرگى معنى و با تمثيل و تشبيه ى كه مطابق واقع و نفس الأمر است رازى شگفت و معنايى لطيف است كه فرموده: و السَّبقة الجنّة و الغاية النّار ؛ پس براى اختلاف دو معنى دو جور لفظ بيان كرده يعنى لفظ السّبقة را براى بهشت و لفظ الغاية را براى آتش بيان نموده و نفرموده: و السّبقة النّار چنانكه فرموده: و السّبقة الجنّة زيرا لفظ استباق و پيشى گرفتن براى امر محبوب و مقصود مطلوب مى ‏باشد كه صفت بهشت است و اين معنى در آتش موجود نيست «كه از آن آتش پناه بخدا مى‏ بريم» پس جائز نبوده كه بفرمايد: و السّبقة النّار، بلكه فرموده: و الغاية النّار ؛ زيرا غايت براى كسيكه بدانجا منتهى مى‏گردد گاهى شادى نمى ‏آورد و گاهى مسرور مى‏ گرداند پس تعبير از اين دو لفظ براى هر دو معنى صلاحيّت دارد، و اين كلمه غايت در اينجا مانند كلمه مصير و مآل است كه خداوند متعال فرموده (در قرآن كريم س ۱۴ ى ۳۰) قُلْ تَمَتَّعُوا فَإِنَّ مَصِيرَكُمْ إِلَى النَّارِ يعنى بگو از كارهاى ناشايسته لذّت ببريد پس پايان كار شما به آتش است. و جائز نيست در اين موضع گفته شود: فإنّ سبقتكم إلى النّار پس در اين گفتار تأمّل و انديشه كن كه باطن آن شگفت آور و ژرفى آن دور است، و بيشتر سخنان آن حضرت چنين است. و در بعضى از نسخ است كه در روايت ديگرى سُبقة بضمّ سين وارد شده و سبقة بضمّ سين نزد عرب اسم مال 🏆🥇🥈🥉🏅🎖يا متاعى🏺 است كه جائزه داده ميشود به سبقت گيرنده وقتى كه پيشى مى‏گيرد، و معنى سبقة بفتح و بضمّ سين بهم نزديكست؛ زيرا سبقة بضمّ سين جزاى كار امر مذموم و نكوهيده نيست، بلكه پاداش كارى است كه بر امر محبوب و پسنديده باشد. #نهج_البلاغه_بخوانیم ╭────๛- - - - - ┅╮ 📗 @nahj_olbalaghe ╰──────────

#ترجمه_شهیدی (ره) ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ 🪶 و از خطبه ‏هاى آن حضرت است‏: همانا دنيا پشت كرده و بدرودگويان است، و آخرت روى آورده و از فراز جاى نگران است. بدانيد كه امروز رياضت است و فردا مسابقت، و خط پايان، دروازه بهشت برين است، و آن كه بدان نرسد در دوزخ جايگزين. آيا كسى نيست كه از گناه توبه كند پيش از آن كه مرگش سر رسد؟ آيا كسى نيست كه كارى كند، پيش از آن كه روز بدبختى اش در رسد؟ بدانيد كه شما در روزهايى به سر مى بريد كه فرصت ساختن برگ است، و از پس اين روزها مرگ است. آن كه اجل نارسيده، ساز خويش برگيرد، سود آن بيند و از مرگ آسيب نپذيرد، و آن كه تا دم مرگ كوتاهى كند، حاصل كارش خُسران است و مرگ او موجب زيان. كار از روى دل چنان كنيد، كه گويى از بيم جان كنيد. من چون بهشت جايى را نديده ام، خواهان آن آسوده و از پاى نشسته، و نه چون دوزخ، ترسنده از آن خفته و از بيم رسته. بدانيد، آن كه حق او را سود ندهد، باطل زيانش رساند، و آن كه به راه نيفتد، گمراهى به هلاكتش كشاند. شما را فرموده اند كه بار بربنديد و توشه برگيريد. من بر شما از دو چيز بيشتر مى ترسم: دنبال هواى نفس رفتن، و آرزوى دراز در سر پختن. پس تا در اين جهانيد، از آن چندان توشه برداريد كه فردا خود را بدان نگاهداشتن توانيد. ____________ ✍ (مى گويم، اگر سخنى بود كه مردم را به زهد كشاند، و به كار آخرت ناچار گرداند، اين سخن است و درباره آن بس كه، دل را از آرزوها چنان برد كه روشن شود و پند گيرد، و بيش پى كار دنيا نگيرد، و شگفت تر، سخن اوست كه فرمايد: (امروز مضمار است و فردا مسابقت، سبقه بهشت است، و دوزخ غايت.) كه در اين سخن گذشته از فخامت لفظ و عظمت معنى و تمثيل راست و تشبيه حقيقى و بى كم و كاست، سِرّى عجيب و معنيى لطيف نهفته است كه امام فرمايد: (و السبقه الجنه و الغايه النار) كه چون معنى (سبقه) و (غايت) مخالف يكديگر است، به دو لفظ از آن تعبير كرد و نفرمود: (السبقه النار)، كه (سبقه) به معنى (پيشى گرفتن) در كارى است محبوب و غرضى مطلوب، و آن بهشت است نه دوزخ (نعوذ بالله منها) و روا نبود كه گويد: (و السبقه النار) بدين جهت گفت: (الغايه النار) چه گاه بود كه كسى به جايى رسد و بماند، و ماندن در آن را خوش نداند، و ديگرى را همان جا خوش آيد. كه در اين صورت آن چنان جاى به (مصير) يا (مال) تعبير شود، چنان كه پروردگار فرموده است: (قل تمتعوا فان مصيركم الى النار). و روانيست كه در اين جا به جاى (مصير) (سبقه) آيد. در اين معنى بينديش كه باطنى عجيب و ژرفايى عميق و لطيف دارد، و بيشتر سخنان امام چنين است. و در بعضى نسخه ها آمده: و در روايت ديگرى است كه (و السبقه الجنه) و (سبقه) مالى يا چيزى بود و بدان كس دهند كه در مسابقه پيش افتد، و هر دو معنى به هم نزديك است، چه پاداش را برابر كار نيك دهند نه كار بد.) #نهج_البلاغه_بخوانیم ╭────๛- - - - - ┅╮ 📗 @nahj_olbalaghe ╰──────────

♻️ #واژه_ها | ۲۸ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ۱. أَذَنَتْ (آذَنَتْ) - معنی: اعلام کرد، خبر داد. - در خطبه: «دنیا اعلام کرده که در حال وداع است» → یعنی دنیا به پایان خود نزدیک می‌شود و باید آماده رفتن بود. ۲. أَشْرَفَتْ بِاطِّلَاعِ (اشْرَفَتْ بِاطّلَاعِ) - معنی: به طور ناگهانی رو آورد و آشکار شد. - در خطبه: «آخرت به ما نزدیک شده و خود را نشان داده است» → اشاره به قیامت که ناگهان فرا می‌رسد. ۳. الْمِضْمَار (المضمار) - معنی: محل یا زمانی که اسب‌ها را برای مسابقه آماده می‌کنند. - ریشه «تضمیر»: به معنای لاغر کردن اسب و از بین بردن چربی‌های اضافی آن است تا در روز مسابقه 🐎 سبک‌تر و چابک‌تر باشد. - در خطبه: «امروز روز مضمار است» → یعنی دنیا زمان تمرین و آماده‌سازی برای آخرت است. ۴. السَّبْقَةُ (السبقة) - معنی: خط پایان مسابقه / جایزه برندگان مسابقه. - در خطبه: «سبقة الجنة» → جایزه برندگان، بهشت است. ۵. الْمَنِيَّة (المنیة) - معنی: مرگ، اجل. - در خطبه: «آیا کسی هست که قبل از #مرگ توبه کند؟» → تأکید بر فرصت محدود زندگی. ۶. البُؤْس (البؤس) - معنی: نیازمندی شدید، بینوایی، روز سختی. - در خطبه: «قبل از رسیدن روز بؤس (قیامت) عمل کنید» → اشاره به عذاب روز قیامت. ۷. الرَّغْبَة و الرَّهْبَة (الرغبة و الرهبة) - رغبة: حرص و طمع (به دنیا). - رهبة: ترس (از عذاب الهی). - در خطبه: «همان‌گونه که در حالت ترس (رهبة) عمل می‌کنید، در حالت راحتی (رغبة) نیز عمل کنید.» ۸. الظَّعْن (الظعن) - معنی: کوچ کردن، سفر کردن. - در خطبه: «شما مأمور به کوچ کردن هستید» → یعنی مرگ و انتقال به آخرت حتمی است. ۹. تَحْرُزُونَ أَنْفُسَكُمْ (تحرزون أنفسكم) - معنی: خود را حفظ می‌کنید (از عذاب الهی). - در خطبه: «توشه بردارید تا خود را در آخرت حفظ کنید.» ۱۰. رَدَى (الردى) - معنی: هلاکت، نابودی. - در خطبه: «گمراهی، انسان را به هلاکت می‌اندازد.» ۱۱. قَادِح زِنَادِ الاتِّعَاظ (قادح زناد الاتعاظ) - قادح: آتش‌زن (کسی که آتش روشن می‌کند). - زناد: سنگ چخماق (وسیله روشن کردن آتش). - اتعاظ: پند گرفتن. - در شرح خطبه: این سخن امام مانند چخماقی است که آتش پند و بیداری را در دل‌ها روشن می‌کند. 📣 حضرت علیه‌السلام با استفاده از تمثیل مسابقه اسب‌دوانی (مضمار و سبقة) به ما می‌فهمانند که دنیا محل تمرین است و آخرت روز مسابقه. همچنین با واژه‌هایی مانند «رغبة و رهبة» و «ظعن» بر اهمیت عمل در زمان فرصت و آمادگی برای سفر آخرت تأکید می‌کنند. 🔔 این خطبه هشداری جدی برای غافلان و نور امیدی برای بیدارشدگان است. #من_نهج_البلاغه_میخوانم ╭────๛- - - - - ┅╮ 📗 @nahj_olbalaghe ╰──────────

#بر_ساحل_نهج‌البلاغه ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ خطبه ۲۸ یکی از موعظه‌های عمیق و تأمل‌برانگیز درباره زهد، آخرت‌گرایی و هشدار نسبت به فریب‌های دنیاست. در این خطبه، حضرت امیر علیه‌السلام با بیانی شیوا و استعاری، حقایقی ژرف درباره زندگی دنیوی و آمادگی برای حیات اخروی بیان می‌فرمایند. مفاهیم کلیدی خطبه: ۱. دنیا در حال وداع و آخرت در حال ظهور: - امام (علیه‌السلام) دنیا را چونان مسافری توصیف می‌کنند که در حال ترک است و آخرت را که با تمام عظمت خود نمایان شده است. ← این تشبیه، هشداری است برای غفلت‌زدایی و توجه به #ابدیت. ۲. امروز «مضمار» (میدان تمرین) و فردا «سباق» (مسابقه نهایی): - زندگی دنیا محل تمرین و آماده‌سازی برای قیامت است. کسانی که در این میدان به تقوا و عمل صالح بپردازند، در قیامت برنده بهشت خواهند بود و غافلان به آتش دوزخ گرفتار می‌شوند. ۳. تأکید بر توبه و عمل قبل از مرگ: - امام ( علیه‌السلام) با عبارت‌های پرسشی تأکید می‌کنند که فرصت‌ها محدود است: - «آیا توبه‌کننده‌ای نیست که پیش از مرگ از گناهش بازگردد؟» - «آیا کسی نیست که برای نجات خود پیش از روز حسرت کاری کند؟» ۴. هشدار درباره «طول امل» (آرزوهای دور و دراز): - یکی از خطرناک‌ترین دام‌های🕸 شیطان😈، فریب انسان با آرزوهای طولانی است که او را از عمل بازمی‌دارد. امام (علیه‌السلام) می‌فرمایند: - «شما در روزهای آرزو 😇 هستید و پس از آن مرگ است.» ۵. تشبیه زیبای بهشت و دوزخ: - «هرگز ندیده‌ام کسی که خواهان بهشت باشد، در خواب 😪 غفلت فرو رود، یا کسی که از آتش 🔥 بگریزد، در بی‌خبری به سر ببرد.» - این جمله اشاره به این دارد که عاقل کسی است که برای بهشت تلاش کند و از جهنم بترسد، نه اینکه در غفلت زندگی کند. ۶. ضرورت توشه‌برداری برای آخرت: - دنیا مانند سفری است که انسان باید در آن زاد و توشه (اعمال نیک) جمع کند تا در قیامت نجات یابد. نکته ادبی و بلاغی: امام (علیه‌السلام) در این خطبه از صنعت تشبیه و تضاد بهره می‌برند: - «السبقة الجنة و الغایة النار» (پاداش مسابقه، بهشت است و پایان راه برای بازماندگان، دوزخ). - «سبقه» (پاداش مسابقه) فقط برای چیزی مطلوب (بهشت) به کار می‌رود، اما «غایه» (پایان راه) می‌تواند برای هر دو (خوشایند و ناخوشایند) استفاده شود. 🪧 درس‌های کاربردی: - زمان محدود است: ⏳ عمر انسان رو به پایان است و باید از هر لحظه برای عمل صالح استفاده کرد. - دنیا فریبنده است: 🤑 دلبستگی به دنیا انسان را از هدف اصلی (آخرت) غافل می‌کند. - توبه و اصلاح فرصتی است که ممکن است فردا دیر باشد. - آرزوهای طولانی دشمن عمل هستند: 🚫 انسان نباید به بهانه «فرصت زیاد» از عمل غافل شود. 🔆 این خطبه چراغ راهی برای زندگی آگاهانه است و به ما یادآوری می‌کند که دنیا محل گذر است و باید برای سرای جاویدان آماده شد. 🤔 پرسش برای تأمل: ❔- آیا امروز ما در حال «تمرین» برای فردای قیامت هستیم، یا در خواب غفلت به سر می‌بریم؟ ❔- چه اعمالی را می‌توانیم به عنوان «توشه آخرت» انجام دهیم؟ 📖 #نهج_البلاغه_بخوانیم ╭────๛- - - - - ┅╮ 📗 @nahj_olbalaghe ╰──────────