پس چرا قبول کردم؟

به این دلیل .

اگر خدا بخواهد، می‌شود .

' ازینجا می‌شه فهمید هنرمند اتفاقا بیش از الباقی باید یقین و ایمان داشته باشد . راز و رمز ماندگار هنر استاد فرشچیان/ https://fa.shafaqna.com/news/523591/

ما هم بنا بر اصل ِ " اگر خدا بخواهد ، می‌شود " رفتیم اونشب روبروی سه پایه وایسادیم.

طرح خاصی تو ذهنم بود ؟ نه . رنگ ها رو شناسایی کرده بودم؟ نه . کاملا فی‌البداهه کار شد .

و تمام ِ تکیه‌م به صاحب اثر بود . نه هنرم . نه تجربم . نه مهارت ِ کنترل ِ دستم .

قبلش حواسمو جمع کرده بودم . قبلش به خودم یادآوری کردم تنها مخاطبم کیه . به صفحه‌ سفید ِ روبروم نگاه می‌کردم . که تو ذهنم یه رنگ ِ سبز ِ زنده اومد . ساختمش و کشیدمش به پس زمینه .

بعد حالت دورانی بهش دادم . درین حین رنگ از گوشه بوم شره کرد، حاضران گفتن پاکش میکنی ؟ گفتم نه . اصلا پاکش نمیکنم ، قشنگی ِ هنره .

و بعد برگ‌ها و بعد شمایل ِ احتمالی ِ پرتره .. و یک شب تموم شد .

لابد پیش خودتون میگین ذهنم دیگه آماده شده بود برای شب دوم اجزای صورت و پرداختن به جزئیات بیشتر دیگه . نه اصلا . دو سه دقیقه مونده بود که ماشین بیاد بریم میدون با مداد قرمز نشستم جای چشم و ابرو و لب رو مشخص کردم و مواردی که به نظرم میومد باید اصلاح شن .

اینکه در شب دوم چه گذشت و چه روندی طی شد اینکه برای تک تک رنگ‌گذاری های اولیه اونایی که هنوز خامن، هنوز زشتن، هنوز تکلیفشون مشخص نشده، سعی کردم صبور باشم سخت بود . من اصلا رومو برنگردوندم ببینم چه تعداد آدم ایستادن دارن این صحنه رو تماشا میکنن . ولی حرف زدن با بچها رو حین طی کردن پروسه دوست داشتم . بچها ساده بودن با اینکه طرح هنوز شکل نکرفته بود سخاوتمندانه ذوق میکردن سوالای بامزه میپرسیدن بچها کلی روح داشتن . فیلمش رو ببینید بهتره .