و این شعر به ظاهر ساده، دو قبیله را انداخت به جان هم. قبیله کنده که اشعث‌بن‌کندی را شایسته فرماندهی می‌دانستند و قبیله ربیعه که ابن‌مخذوج از آنان بود. و اما اشعث چه کرد این وسط، بله متاسفانه کاری نکرد که بلوا بخوابه. و سپاه با شورش کندیان در آستانه فروپاشی قرار گرفت.

وَ دنیا خاک‌ بر سر شد. از وقتی که دیگر نفس‌‌‌های علی‌ قطع شد. از وقتی که حسین(ع) با چشم‌هایِ اشک‌بار گل پر پر شده‌اش را به آغوش کشید. «فَوَضَعَ خَدَّهُ عَلی خَدِّهِ» صورت بر چهره خون‌آلودش گذاشت و گفت: «علَیَ الدُّنیا بَعْدَکَ الْعَفا» بعد از تو، خاک بر سر این دنیا.

و گویی برای خداوند در هر عصر، ولی و رهبری است که در تقابل چکیدهٔ اشرار و حرامزادگان زمانه خود، در شب عاشورا ایستاده‌قامت و استوار، پرصلابت و جسورانه، گویی که تنها بازمانده از سلسله حق‌طلبان و راهبران حق است، میان اصحاب خویش جلوس کند. و برای او امتی باشد که در هر شب عاشورا فریاد کنند که «والله اگر همگی به قتل برسیم و سوزانده شویم و در هوا منتشر شویم و هزاربار اینگونه شویم، تو را ترک نخواهیم کرد». و چه درست گفته بود آوینی؛ که واقعیت را اگر بخواهید، روز عاشورا هنوز به شب نرسیده! _مهدی مولایی #اللهم_احفظ_قائدنا #لبیک_یا_حسین #پیروزی_حق_حتمی_است

یا اَباعَبْدِاللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِیَّةُ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصیبَةُ بِکَ عَلَیْنا وَ عَلی جَمیعِ اَهْل ِالاِْسْلام

دوم_ سپاهِ مالک با ابوالاعور رو به رو شد. دو سپاه رو در روی هم صف‌آرایی کرد. ابوالاعور شبانه به سپاهِ اشتر شبیخون زد‌. گمان می‌کرد حریفش غافل شده و می‌تواند به ضربه‌ای تار و مارش کند. اما مالک هشیار بود و به صبح نرسید سپاه شام عقب نشینی کرد. مالک اما آرام نشد و به تعقیب شامیان پرداخت. تا به قُنسرین رسید‌. یک مکان خوش آب و هوا. با شاخه‌ای از رود فرات. و ابوالاعور مجبور شد در ناحیه خشک و سنگلاخ و کویری ساکن شود.

سکوت شب با صدای انفجار شکسته شد. صدای پتک و تیشه از دور به گوش می‌رسید. گویی عده‌ای سخت مشغول حفر زمین باشند. یک نامه در سپاه دست به دست شد:" از بنده‌خدا به شما نصیحت معاویه قصد دارد سد فرات را بشکند بر شما باد جان خویش را به در برید." ناگهان اردوگاه در آشوب و جنجال فرو رفت. سربازها سراسیمه می‌دویدند: "معاویه... معاویه قصد دارد سد فرات را بشکند‌." صدای مهیب انفجار بیشتر می‌شد. سپاهیان به سوی بیابان می‌گریختند و فریاد می‌زدند: "باید کوچ کنیم، هم اکنون است که غرق شویم." فرمانده‌هان بانگ می‌زدند:" فریب نخورید و موضع خود را ترک نکنید" ولی ترس از غرق شدن نمی‌گذاشت.

اشعث در خیمه‌ها فریاد می‌کشید:" کوچ کنید، هر چه دارید بر دارید، به خدا صدای حفاری آنان به گوش می‌رسد." حجربن‌عدی بر سرش فریاد کشید: "خاموش باش اشعث، این فریب معاویه است. سربازان را به ایستادن بخوان نه فرار. امیرالمومنین فرمود در موضع خود بمانید"

اما اشعث در پاسخ گفت:"من نمی‌توانم با جان قبیله‌ام بازی کنم، به علی بگو اگر می‌خواهد خودش بماند ما کوچ می‌کنیم." و در هیاهوی فرار کسی صدای مالک و عمار و حجربن عدی را نشنید. ترس عقل‌ها را زائل کرد و گوش‌ها را کر و سپاهیان به بیابان فرار کردند‌. همینکه شریعه از آنان خالی شد. سپاه شام مثل باد آن‌جا را تصرف کرد.

صبح شد، نه خبری از سد شکافته بود و نه سیل. وضع دو سپاه با نیرنگ معاویه زیر و رو شد. دسترسی سپاه اسلام به آب فرات سخت. #جنگ_روانی #جنگ_رسانه‌ای