دلیل اینم فهمیدم. اینکه خودتو بابت چیزایی که برات اتفاق افتاده، مسئول بدونی اتفاق خوبیه، ولی جایی بد میشه که بابت همه‌چی خودتو سرزنش کنی. یعنی گاهی متوجه میشی اشتباه کردی و قبولش می‌کنی، ولی به راه اشتباهی میری و دچار وسواس میشی، بنابراین اثر خوبی که این تفکر داره رو محو می‌کنی. باید علاوه بر اینکه خودتو مسئول می‌دونی، بگی اوکی، تا حالا این شد، بقیه‌شو خودم باید درستش کنم.

درواقع، ما احتمالاً یا دچار افراط میشیم یا تفریط. یا اصلاً خودمونو مسئول نمی‌دونیم یا همیشه خودمونو مقصر می‌دونیم (حتی اگه تقصیر خودمون نیست) درستش اینه که دست از بازی کردن نقش قربانی برداریم و مسئولیت کارامونو بپذیریم، یعنی بگیم من باید درستش کنم نه اینکه بدبختیم بشه محور شخصیتم.

من در حال گفتن "درستش اینه که" وقتی دارم حداقل نود درجه برعکسش رو انجام میدم:

لیبل گلسِ خط و خش دار گوشیتو که عوض میکنی، متوجه میشی خیلی وقت بوده موقع کار با گوشی یه سری خط و خش میدیدی که از پشتش صفحه گوشی معلومه این پست میتونه درمورد گلس و گوشی نباشه.

با دیوار :))) ۰۹/۰۶

بعلههه بالاخره بعد یه سال هم‌دانشگاه بودن😂🤝

_امروز

.

یه ارائه دارم درباره نازنین دانشور که کارآفرینه و واقعا هر دفعه دربارش فکر می‌کنمم میگم نازنین "بنیادی"😐 فقط امیدوارم تو ارائه سوتی ندم. *این دفعه دومیه تو پاور می‌نویسم نازنین بنیادی.

من الان واقعا حوصله ندارم کارامو بکنم ولی وقت ندارم حوصله نداشته باشم متاسفانه

+مکالمه خوبی بود ×منم همینطور "دیالوگ برتر امروز"