خطبه‌های نمازجمعه‌ی آقا در بیست‌ونه خرداد سال هشتاد و هشت را حتماً شنیده‌اید. یک‌جای خطبه، خطاب به امام عصر ارواحنا فداه چندجمله‌ای می‌فرمایند و از جمله‌ی آن این‌که: «من جان ناقابلی دارم، جسم ناقصی دارم، اندک آبروئی هم دارم که این را هم خود شما به ما دادید؛ همه‌ی اینها را من کف دست گرفتم، در راه این انقلاب و در راه اسلام فدا خواهم کرد؛ اینها هم نثار شما باشد.» خواستم بگویم او به حرفش عمل کرد. شاید کسی در نهم اسفند هزار و چهارصد و چهار یادش نبود که او پیش از این‌ها گفته بود "همه‌ی این‌ها را من کف دست گرفتم و در راه این انقلاب و در راه اسلام فدا خواهم کرد" و به حقیقت، جان قابل‌دار و جسم کامل و مطهرش را هم فدا کرد. او با آبرو و خون خود پای انقلاب ایستاد. ادعای رهبران را این‌گونه بسنجید که خود در راه آرمان‌هایی که از آن سخن می‌گویند چگونه عمل می‌کنند؛ مثل شاهان چمدان‌بسته با اموال مردم فرار می‌کنند یا اول خط می‌ایستند و سینه‌شان را سپر گلوله‌ها می‌کنند... انسان‌های صادق این‌چنین‌اند. برای این بود که ما روی کلمه به کلمه‌ی حرف‌هایش دقت می‌کردیم. او هر جمله‌اش، هر دعایش، هر وعده‌اش کلام حق بود. او نعمت حقیقی خدا و ولیّ ما بود...

«هزار جهد بکردم که سرّ عشق بپوشم نبود بر سر آتش میسّرم که نجوشم..»

درمورد اون استادی که ازش خوششون نمیاد دارن توی گروه پشت سر هم بد می‌گن و بهش تهمت می‌بندن که فلانی، فلان‌طور بود؟ حالا تو هم اگر خلاف مِیلشون حرف بزنی و واکنش نشون بدی احیاناً باعث می‌شه از تو هم خوششون نیاد؟ تو جمعشون راهت ندن و بد نگاهت کنن؟ خب به جهنم! مگه قرآن نخوندی وقتی می‌گه: لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْرًا وَقَالُوا هَٰذَا إِفْكٌ مُبِينٌ و چند آیه بعدش: وَلَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُمْ مَا يَكُونُ لَنَا أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهَٰذَا سُبْحَانَكَ هَٰذَا بُهْتَانٌ عَظِيمٌ [+] /برامون عادی نشه که تهمت یا توهین می‌شنویم ولی برنمی‌گردیم واکنش نشون بدیم... #یاد_داشت

غم دارم عزیزم. این غم می‌تواند از هر جنگی سخت‌تر باشد. هیچ نیروی هلال‌احمری‌ هم به داد آدم نمی‌رسد متأسفانه. غم دارم. رد اشک‌هایم از رد هر انفجاری روی زمین دردناک‌تر است. جامعه جهانی هرچقدر هم هر طرفی را محکوم کند به چه درد من می‌خورد؟ همه طرفم‌ درد می‌کند. کاش کودکی بودم در دبستان میناب و اوج جنایت جنگ را با خونم نشان می‌دادم. کاش پاسداری بودم ورودیِ گیتِ خیابان کشور دوست صبح روز اول جنگ، فدائیِ اول‌شخصِ مملکت. اصلاً کاش آدم نبودم. کاش آن روز‌ اول‌ جنگ پرنده‌ای بودم لانه‌کرده بالای یکی‌ از درخت‌های مُثمِری که سید علی خامنه‌ای در این چهل سال توی حیاط باصفای بیت کاشته بود. با هم می‌سوختیم قشنگ نبود؟ یا مثلاً این شب‌ها عصا یا صندلیِ تاشویِ پیرزن‌پیرمرد‌های انقلابی بودم. یا تسبیحِ توی دستان چروکیده‌شان که گرم و نرم، نوازشم کنند. لااقل کاش پرچمی بودم محکم‌گرفته‌ شده در دستان مردمِ میدان‌ها، در دست کوچک‌ها مخصوصاً. پرچم بودن هم قشنگ است،‌ حتی آن‌هایش که شب‌ها از شیشه‌ی ماشین، گوشه کنار خیابان از دست صاحبش رها شده باشد. کاش به یک دردی می‌خوردم لااقل. آدم باید مُسکن باشد، به درد بخورد.. به درد خودش اگر نه، به درد بقیه، خلق الله، انسان‌ها، حیوانات، زندگان، مُردگان‌.. سید مصطفی موسوی @ir_tavabin

کاش منم اهلِ "امام‌رضا" بودم .

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی دایم گل این بستان شاداب نمی‌ماند دریاب ضعیفان را در وقت توانایی دیشب گله زلفش با باد همی‌کردم گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی صد باد صبا این جا با سلسله می‌رقصند این است حریف ای دل تا باد نپیمایی مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی ای درد توام درمان در بستر ناکامی و ای یاد توام مونس در گوشه تنهایی در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست کفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی زین دایره مینا خونین جگرم می ده تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی

سازش با آمریکا جهاد تبیین|#مکتوبات / فقط اون پاورقی "خنده‌ی معظم‌له"...

اگر این شب‌ها موکب، دسته یا کاروان خودرویی دارید، یا در برنامه‌ریزی تجمعات مؤثرید، از تکراری و خسته‌کننده شدن برنامه‌ها جلوگیری کنید و خلاقیت به خرج بدید و کارهای مختلف انجام بدید (البته این کار رو شرکت‌کننده‌ها هم می‌تونن انجام بدن) اما اصل حرفم این‌جاست که بیشتر از عهده‌ی برگزارکننده‌ها برمیاد. اونم اینکه بعضی از تجمعات تبدیل شدن به حرکت پرچم با ضرب‌آهنگ مداحی‌های استودیویی صرفاً. تظاهرات دهه‌های پیش رو که دیدید؟ شعار! پلاکارد! تبیین اهل‌بیان! خیلی حیفه که فرصت اجتماع یا عبور اقشار مختلف مردم رو از دست بدیم. اگر حرکت شبانه‌مون امکانش رو داره که بیشتر از اینکه سرود و مداحی شور بذاریم، مضامین انقلابمون رو بگیم، مشت گره کنیم و شعار بدیم؛ از این فرصت غافل نشیم. البته که شور و سرود و نوا هم یه جاهایی هم لازمه هم مفید. یا بعضی حرکت‌ها اقتضاشون این چیزاست. ولی وقتی اثرگذاره که به جای خودش باشه، نه که بقیه‌ی جاها رو هم پُر کنه.

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم...

«بخصوص شخصیت برجسته‌ی جناب احمدبن‌موسی که در میان امامزادگان شناخته‌شده‌ی خاندان پیغمبر، جزو برجستگان محسوب می‌شود. درباره‌ی او این‌جور نوشته‌اند که: و کان احمدبن‌موسی کریماً جلیلاً ورعاً و کان ابوالحسن موسی علیه‌السّلام یحبّه و یقدّمه؛ مردی بخشنده و کریم و با ورع و دارای جلالت مقام و منزلت بود و پدرش - حضرت موسی‌بن‌جعفر - این بزرگوار را بر فرزندان و خویشاوندان دیگر خود مقدم می‌داشت و به او محبت ویژه‌ای داشت.» - آقای شهید در سفر به شیراز|۱۳۸۷ #فیروزه‌ای

ما با شما پارتیمون کلفته پیش امام رضا!

امروز؛ بزرگداشت حضرت سید احمد آقا شاه‌چراغ علیه‌السلام عطر گل و گلاب پیچیده در حرم به پیوست است.. #فیروزه‌ای