چندان کشم اندوه، که اندوه کسم نیست.

دقیق نمیدانم که مرا به هوای کسی ترک کرد یا نه .. اما از شتاب رفتنش بعید بود که دلش به جایی گرم نباشد

پرنده بودی و از بام  ِ من پرت دادند تو ساک بستی و نام  ِمسافرت دادند   قَدت خمید، نگاهت شکست، روحت مُرد کلاغهای مزاحم چه بر سرت دادند ؟   تو نیم ِ دیگر ِ من بودی و ندانستی چه داغها که به این نیم دیگرت دادند   خدا نخواست من و تو کنار هم باشیم سه چار هفته به کنکور شوهرت دادند   _حامد عسکری

بر بخار پنجره یک شب نوشتی عاشقم خون شد انگشتم بر آجر حک کنم، ما بیشتر

-

امیدی داشت، که نمی‌دانست به چیست.

قهوه می‌نوشم که با تلخی فراموشم شوی ؛ لعنتی فنجان چقدر همرنگ ِچشمانت شده . .

عاشقی درد قشنگیست دوایش نکنید عشق در دل اگر افتاد رهایش نکنید گریه ی مستی و شبگریه تفاوت دارد هر که مجنون شده دیوانه صدایش نکنید دل به هر رهگذر قدر ندانی ندهید سینه را خانه ی هر بی سر و پایش نکنید از ازل بوده و تا روز ابد خواهد بود حیف از آن خانه که با عشق بنایش نکنید حضرت عشق عزیز است و از اینرو سخت است حاکم دل شود و جان به فدایش نکنید یک جهان دین جهان، مانده بدهکار به عشق گله ای نیست، شما نیز ادایش نکنید تازگیها به گمان حال و هوایش خوش نیست می رود عشق، اگر چاره برایش نکنید عشق برجسته ترین معجزه ی تاریخ است بهتر آنست که از سینه جدایش نکنید

من را ببخش چون که دلم‌‌تنگ می‌شود گاهى تو را به چشم خودم وعده مى‌كنم.

راه گم کردم چه باشد گر به راه آری مرا.