من غریبم در دیار خویشتن.

کاش میدانستم چیست آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

الان دوتا من وجود داره : یه من که جزء به جزئش برات دلتنگه، و اون یکی من که کل وجودش ازت متنفره، از این منی که ساختی‌ و تکلیفش حتی با خودش مشخص نیست متنفرم.

خنده خشکی به لب دارم ولی بارانی ام ظاهری آرام دارد باطن طوفانی ام‌.

-

نه امکان‌ بودن‌، نه پای گریز.

اینجا هیچکس شبیه حرف هایش نیست ؛ اما تو تفسیر دقیق چشم هایت بودی .

گرمی لبخند از آواز بنان برداشته چشم از فیروزه‌های اصفهان برداشته حس معصوم نگاه غرق در اعجاز را از دعاهای مفاتیح الجنان برداشته بعدها هرکس بخواند نقلی از زیباییش از غزل‌های من آتش به جان برداشته عشق مدت‌هاست این روح سراسر درد را برده بر بام جنون و نردبان برداشته فکر کن گنجشک باشی و ببینی گردباد جفت معصوم تو را از آشیان برداشته بشکند دستش گلم هرکس تو را از من گرفت کیسه باروت از ستارخان برداشته

‌در چشم‌ هاى من دقيق‌ تر نگاه كن ! جز تو هيچ چيزى در آن نيست..

-