-فصل چهارم-صراط

داستان تو داستان کوهنوردی ست که هرچه جلوتر می‌رود، راهش باریک تر و دره هایش عمیق تر می‌شود و ناچار باید بارَش سبک تر بشود و حتی کفش هایش را بگذارد..

این یه دعایی بود که دیشب داشتم تو حرم این‌موقع می‌خوندم[گریه] و یهو چشمم توی مفاتیح خورد بهش اسمش مناجات امام سجاد یا دعای امام سجاد علیه السلام درباب توبه ست.. خیلی خیلی معنیش قشنگ بود:))

خدا رب توست و رب تو پایان هرآنچه که تورا می‌هراساند پس دریابش

داشتم به این فکر می‌کردم این چندوقت؛ خداوند یه آیهٔ خیلی زیبا داره توی قرآن احتمالا شنیدید «آنها که گفتند: پروردگار ما الله است، نه غمگین می‌شوند و نه هراسی دارند»

آخر چطور؟

چطور؟

به راستی عجب ایمان ضعیفی دارم، که هنوز به یقین نگفتم خداوندمن الله است، و همین ست که من هنوز گاهی می‌گریم برای دنیا و این حیات فانی و دردهای مزخرف اش هنوز می‌گریم زجه می‌زنم و در ترس هایش غرق می‌شوم.. چقدر عجیب و چه‌قدر پراز تأسف..

دروغ چرا؟برای منم خیلی سخته که واقعا از صمیم قلبم برای غم اهل بیت از دنیا بیشتر سنگ به سینه بزنم،و خیلی تلاشم رو می‌کردم و می‌کنم،تلاش هایی که 99 درصد مواقع بی‌نتیجه بودن بخاطر کم‌کاری خودم، ولی خب چون به این نوع موضوعات خیلی علاقه دارم، با خوندن و مطالعه، با ذکر های ساده موقعی که از دنیا با حرص گریه می‌کردم سعی کردم یکم، حداقل یکم، کنار تمام عذاب وجدان هام و نفرین هام به خودم، یکم درمورد این موضوعات فکر کنم. و باید بهتون بگم همون چند ثانیه ای که آدم از دنیا و جهان فانی دل می‌کنه، آگاه می‌شه کیه و برای چی ساخته شده، آرامش بخش ترین لحظه های کوتاه عمرم بود..

فرض کنید میون یه صحرای بی آب و علف بعد از ده روز، چشمه ای پیدا کنید که سراب نیست، واقعی به اندازه وجودت، پاک به اندازه نوزاد تازه متولد شده و تازه به اندازه جوانه تازه از خاک دراومده..