کاروانِ عراقیِ اُسرای کربلا رد می‌شد و از کناره‌های بین الحرمین، با روضه‌ای به دورِ حرم حضرت حسین علیه السلام و حرم حضرت عباس علیه السلام می‌گشت. زنی پوشیده بر شتر، نشسته، تبدیل شده بود به نمادی از دردهای عمیق بانویمان حضرت زینب س. روضه عربی بود اما دور تا دور کاروان، همه اشک می‌ریختند. همه بر سر می‌زدند. عراقی، ایرانی، یا ملتی دیگر حتی.. «غمِ دردِ حسین ع را داشتن» بهم حس خونه می‌ده. باهرکسی یا هرجایی.

او به من گفت: «ذکر یعنی یادآوری همان چیزی که از فراموش کردنش می‌ترسی. پس متوسل می‌شوی، پس چنگ می‌زنی و با افکارت گلاویز می‌شوی، ذکر می‌گویی و می‌گویی و می‌گویی، مبادا یادت برود چه بودی، چه می‌خواستی و آنی که در سبب پیدا کردنش هستی، کیست. ذکرش را می‌گویی، و آرام می‌شوی... .»

https://eitaa.com/Eerorrrr404/8367 حیدر کرار یارت، ممنونم شکوفه:))

Inner War

https://eitaa.com/chertvaperthayman/10280 ماچ. ابالفضل عباس ع یارت بانو

https://eitaa.com/112671935/456 دلتنگِ دلتنگ..

چای و کئک آماده کردم، کلوچه هم هست؛ بشینید، کوله های درد رو زمین بذارید و اشک هاتون رو پاک کنید، نفس عمیق بکشید؛ یکم حرف بزنیم یا اصلا نه، خواستید باهم سکوت کنیم و فقط به گنجشک‌ها زل بزنیم..

گنجشک‌هایی که سعادت‌مند شدند، پر زدند و به رستگاری رسیدند..

‌

الان باید بگم «کَئَک یه شیرینیِ خشک عراقی نیست و یه سبک زندگیه» یا نَـ-؟ ببین بابونه یه نمیدونم چجوری بگم یه بیسکوئیت بیضی شکل به نظر می‌رسه که عراقیه(یا نمیدونم شاید کشورهای دیگه هم داشته باشن) و می‌زنن توی چای(ترجیحا چای شیرین🛐) و بعد یکم،یکم نرم می‌شه و می‌خورن با چای..

الحمدالله، باشد که لایق باشیم، بهشت زمین- کربلا. به یاد شما. ولی همین الانِ الان، توی خونهٔ‌آشنایان هستیم:) شاید اگر قسمت شه یکم دیگه برم زیارت" به یاد شما