اتوبوس راه می‌افتد .‌.‌. نرگس‌ را بین انگشتانم می‌گیرم و پیوسته عطرش را مهمانِ ریه‌هایم می‌کنم تا شاید کمتر دلتنگ شوم! به آسمان وطن می‌نگرم و آرام زمزمه می‌کنم : « تعلق نباید داشت! » هربار که می‌آیم و باز برمی‌گردم ، رفتن سخت‌تر می‌شود. انگار با هربار رفت و برگشت ، دل نازک‌تر می‌شوم. این‌بار عمیقاً محتاج برگشتن بودم . محتاجِ آغوشِ امن پدر و حرف‌زدن با مادر . محتاجِ قدم‌زدن پاییز کنارِ او ، محتاج دورهمی‌های دوستانه : ) در همین چندروز ، تمام دلتنگی‌هایم برطرف شد . نفسی تازه کردم و باز دارم برمی‌گردم : ) دیشب مادر پرسید :« اگه برگردی عقب ، بازم دانشگاهِ حضرت‌معصومه رو انتخاب می‌کنی؟ » لبخندی زدم و گفتم :« آره . شاید دور باشم و دوری سخت باشه ؛ ولی مهم اینه که قدرِ خونه رو بیشتر می‌دونم . اینجوری هروقت میام ، ارزش ثانیه‌هایی که کنارتونم رو می‌دونم و لذت می‌برم از بودن تو آغوش خانواده . و چی بهتر از اینکه ارزش خانواده رو بفهمی؟ » با خودم فکر می‌کنم هرچیزی هزینه‌ای دارد و احتمالاً هزینه‌ی بزرگ شدن و یادگرفتن ، دور شدن باشد ... پس درود بر گذشتن و رفتنِ پیوسته : ) - گلنار .

آبیِ ملیح ، ابرهایِ پنبه‌ای : ))))

- بعضی روزها عجیب دلم می‌خواهد تکه‌ابری باشم میانِ آسمانِ آبیِ پاییزی : ) نمی‌دانم اسم آبی‌اش را چه باید بگذارم! عجیب دل‌می‌برد و چشم‌هایم را خیره می‌کند . امروز چشم‌هایم مسحور آسمان بود . دوست داشتم شبیه کودکی‌ها ، دراز بکشم و با ابرها خیال‌پردازی کنم! دوست داشتم سوار قطار ابری شوم و بروم به شهری پنبه‌ای در عمقِ آسمان‌ . دلم می‌خواست پرنده‌ای باشم ، رها در این آبیِ ملیحِ خیره‌کننده . پرنده‌ای که بی‌‌مهابا پرمی‌گشاید و لابه‌لای ابرها خودش را گم می‌کند . . . اما افسوس که پرنده نیستم! انسانی‌ام گیر افتاده در قفسِ خاکیِ دنیا . بی‌بالِ پرواز ، بی‌حالِ آواز : ) گاه انسانیت رنجِ عمیقی‌ست که بشر به دوش می‌کشد . پرنده بودن ، آسان‌تر است . بی‌جهت نیست که می‌گویند : « آسمان بار امانت نتوانست کشید ، قرعه‌ی فال به نام منِ دیوانه زدند . . » - گلنار .

غلیان احساسات در نیمه‌شب‌ ؛ از من یک شاعر می‌سازد : )))

عزیزدلم ؛ پریشونم و به زیباییِ تو فکر می‌کنم : )

شاید هم غمِ آهنگ‌های چاووشی ، شاعرم می‌کند : )

ءِ شب‌هایِ جمکران : )

تولدت مبارک مامانِ قشنگم🎈 :)

[ به‌وقتِ بیست‌وپنجِ آذرِ چهارصفرچهار ] ✨تولدت مبارک دلیلِ زندگیم✨ - مامانِ مهربونِ من ؛ از همون لحظه که چشمام رو باز کردم ، تا همین امروز که کیلومترها ازت فاصله دارم تو همیشه پناهگاهِ امنِ من بودی : ) رابطه‌ی ما ، فراتر از رابطه‌ی مادر و دختری بود .‌ گاهی شبیه یه دوست بودی ، بعضی وقت‌ها شبیه خواهرِ بزرگ‌تر و در اکثر مواقع حکمِ مشاور رو داشتی برام . من هروقت ، هرجایی گیر می‌افتادم ، به اولین کسی که پناه می‌بردم تو بودی :) تنها کسی که از تمومِ دغدغه‌ها و مشکلاتم خبر داشت تو بودی🥺✨ همیشه نوعِ نگاهت به دنیای اطراف ، الگویِ زندگیِ من بوده و هست . من با تو خدا رو و مسیر درست زندگی رو شناختم . اگه الان دارم توی مسیری قدم برمی‌دارم که رشد و کمال به همراه داره ، همه رو مدیونِ زحمت‌ها و محبت‌های توام🦋 مدیون درک‌کردن‌هات ، امیدواری‌هات و کمک‌هایِ بی‌منت و مادرانه‌ت : ) توی تمومِ این سال‌ها همیشه خداروشکر کردم بابتِ وجودِ مادری که دریایِ آرامشه💙 مادری که خیلی وقت‌ها از خودش و خواسته‌هاش گذشت ، برایِ حال خوبِ من :) مادری که تهِ تهِ مهربونی و محبته . تولدت مبارک فرشته‌ی‌ بدونِ‌بالِ من👸 خیلی دوستت دارم : ) ببخشید که دورم و نمی‌تونم مثل همیشه تولدت رو جشن بگیرم🥲 ولی از همین راه دور می‌بوسمت و محکم بغلت می‌کنم🫂🫀 مواظب خودت باش عزیزدلم : ) - گلنار .