بچه شیعه‌های مولا علی ؛ عیدتون مبارک🪴💚

🦋 سحرگاه، در میان هیاهوی جنگ در آسمان تهران، ناگاه از گلدسته‌ها صدای اذان برخاست: الله اکبر... ملائکه بالهای خود را به وسعت تهران باز کردند و برای تهران به درگاه الهی سجده شکر کردند. در شهری که در سحرگاه ۲۴ خرداد مرتفع‌ترین نقطه جهان بود. نقطه‌ای در نزدیکی عرش الهی. شهری که همه‌ی آزادگان جهان به آن چشم دوختند و قلبهای‌شان را به آنجا روانه کردند. تهران در این ساعات و روزها پیشانی حق و آزادگی و پایتخت "انسان" است. هر انسانی در هرجای جهان خود را شهروند این بلد طیب می‌داند. تهران در این روزها و ساعتها برای حفط باقیمانده شرف انسان، ایستاده و می‌جنگد. چه آنها که شورمندانه در بام خانه تکبیر گفتند، چه آنها که تسبیح به‌دست گرفتند و برای شهر و مردمانش ذکر گفتند، چه آنها که فرزندان‌شان را در آغوش گرفتند و دعا کردند، چه آنها که سرخوشانه پایکوبی کردند و هورا کشیدند و... همه بخشی از تاریخ عزت و شرافت و انسانیت حقیقی را در برابر توحّش ماشین خونریز صهیونیسم رقم زدند. تهران حالا شهر انسان است؛ تغییر بزرگ تاریخ به طاقت و رشادت تهران در این ساعات و روزها و شبها وابسته است. همانطور که خاطره رشادت خوزستان و ایلام و کرمانشاه و آذربایجان و... باقی است. شیاطینی که از دیوارهای این شهر مرتفع خود را بالا می‌‌کشند و به شیشه‌های رنگی پنجره‌های آرامش مردمانش سنگ می‌زنند، می‌دانند که تهران، جغرافیای آخرالزمانی تاریخ است. می‌دانند تهران، مکه و مدینه و نجف و کربلاست؛ تهران حرم است و تحت قبّه‌ی حسین و در دامنه‌ی ردای مهدی، فرزند موعود آدم. و این جنگ، جنگ نهایی آدم و شیطان است. آیت‌الکرسی بخوانید و اسپند بسوزانید و به قامت رعنای تهران بوسه زنید. تهران، برای تحقق وعده‌های الهی باقی می‌ماند؛ تهران نامیراست. 🔺️وحید یامین‌پور ➕️ @Yaminpour

‌

- و در نهایت ؛ زندگی همچنان ادامه دارد .. هیچ‌چیز نباید حالِ خوب ما را بگیرد ؛ حتی جنگ! جنگ ، بی‌رحم‌ست ، می‌دانم . ایران، زخمی‌ست ، می‌دانم . کشور ، امن نیست ، می‌دانم . اما نباید فراموش کرد که در این میان زندگی کرد :) سختی همیشه همراهِ زندگی بشر است . گاهی این سختی‌ها تک‌نفره است و بارش بر دوش خودمان ؛ گاهی هم این سختی‌ها به وسعت یک کشور است و بارش بر دوشِ همه‌ی ما . امید را نباید از دست داد . لبخند را نباید فراموش کرد .. باید ماند و جنگید و ادامه داد :) باید پایِ وطن ماند ؛ حتی به قیمتِ جان! بعدها ؛ در کتاب‌های تاریخ خواهند نوشت :« مردمانِ ایران‌زمین آنقدر استقامت ورزیدند که اسرائیل را از پای در آوردند. » خواهند نوشت همه‌چیز از غدیر چهارصد و چهار شروع شد .. این روزها ؛ روزهایِ عجیبی‌ست . پر از دغدغه و دلهره و نگرانی . نگرانی نه برایِ خودمان ؛ برایِ عزیزهایِ دلمان .. و شاید زیباییِ خیره‌کننده‌‌ی این‌روزها ، همدلیِ مردم است ؛ پشتِ هم بودن‌شان است :) ایران حالا بیشتر قدرِ رهبرش را می‌داند . بیشتر قدرِ سپاه و بسیج و امنیتش را می‌داند .. دوگانگی و چندگانگی کمتر به چشم می‌خورد این روزها ! درست است که هنوز هم منافق و مزدور وجود دارد ، اما خیلی کمتر! در این روزها ؛ تو باید طرفِ درست تاریخ بایستی! قصه‌ی این روزها ، قصه‌ی کربلاست . انتخاب با توست . طرفِ حقی یا باطل؟ طرفِ امام حسین(ع) یا لشکریانِ یزید؟ جوری انتخاب کن که بعداً پشیمان نشوی . و یادت نرود هر انتخابی که کردی، پایش بایستی . وسط راه جا نزنی و پر قدرت ادامه دهی :) خلاصه بگویم رفیق ؛ جنگ هر چقدر هم طول بکشد ، مهم نیست . چون در نهایت پیروزِ این میدان ما هستیم :) مهم این است که تو زندگی را فراموش نکنی . تو امید را ، لبخند را ، مهر را و عشق را از یاد نبری .. قوی بمان فرزندِ ایران‌زمین :) - گلنار .

‌

- داشتم به این فکر می‌کردم که من همیشه مسیر را بیشتر از مقصد دوست داشته‌ام ! همه‌ی مسافرت‌ها را به امید جاده‌اش می‌روم. چه با قطار باشد ، چه اتوبوس و چه ماشینِ شخصی ؛ لذت مسیرش برایم متفاوت‌تر است . . تماشای منظره‌ی اطراف ؛ خنکای هوا که دستانم را نوازش می‌کند و پلی‌لیستم که همراهِ همیشگیِ جاده‌هاست! گاهی چاووشی به روحم تزریق می‌کنم و گاهی موسیقیِ بی‌کلام . گاهی علیرضاقربانی ، گاهی طهماسبی و گاهی اجراهای گروهی و با گیتار :) بستگی به حال و هوایم دارد . ابری باشم؛ موزیک‌هایم رنگِ غمش بیشتر است . صاف و آفتابی باشم، رنگِ شادمانه‌اش . علاوه بر پلی‌لیست ؛ یک کتاب رمان و یک کتابِ شعر هم پایه ثابت جاده‌هاست :) خلاصه که عشق می‌کنم✨☁️ به عقیده‌ی من ؛ همه‌ی جاده‌ها قشنگند . اما آن جاده‌ای که سرسبزی و طراوتش بیشتر باشد، قشنگ‌تر. و نقطه‌ی اوج این جاده‌ها هم ؛ جاده چالوس است :))))🌱 جاده‌ای که تماماً سبز است و مطبوعیِ هوایش نظیر ندارد! دیروز ؛ آنقدر از این جاده لذت بردم که تا مدت‌ها یادش می‌افتم، لبخند می‌زنم . چاووشی چهچهه می‌زد ، مامان می‌خندید ، او پیام‌های محبت‌آمیز می‌داد و من دلم غنج می‌رفت :) برای چندساعتی ؛ فارغ از فضایِ جنگ و درگیری، خندیدم و زندگی را سخت نگرفتم و ثابت کردم که : « گاه می‌شود خندید ، بر غمی بی‌پایان :) » - گلنار .

- بعد از حرف‌های آن روز آقا ؛ کلی فکر کردیم که ما چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟ وظیفه‌ی ما چیست؟ چطور می‌شود به اندازه‌ی خودمان کمک کنیم و ... بعد از کلی فکر کردن و مغزها را روی هم گذاشتن به این نتیجه رسیدیم که چه خوب می‌شود از زاویه‌‌ی دیدِ مردم به این روزها نگاه کنیم! 👥 پس دست‌به‌کار شدیم و اینجا را تأسیس کردیم تا روایت‌هایِ شما و حس و حالتان از اوضاعِ وطن را با ما در میان بگذارید . اگر فکر می‌کنید حرف‌هایی در دلتان مانده و باید به وطن بگویید ، اگر احوالاتتان از این روزها را نوشته‌اید ، اگر هنوز داغِ شهدا روی دلتان سنگینی می‌کند و دوست دارید از آن حرف بزنید ؛ برسد به دست وطن را رها نکنید❗️ اینجا را دریابید و شبیه دفترچه خاطرات‌تان دوستش بدارید .💌 برای ارسال نامه‌ها ؛ به خانوم گلی مراجعه کنید . . 📩 @Awriter

کارِ کوچیکِ من و دوستم :) میاید پیشمون دیگه؟ ✨🤝

‌