- گاهی وقت‌ها خدا بعضی آدم‌ها را سرِ راهت می‌گذارد تا تو طعمِ واقعیِ رفاقت را بچشی . تا با عطرِ بودنشان ، نفس‌ تازه کنی و گردوغبارِ دلت را ، با لبخندهایشان بتکانی : ) بعضی‌ها یک‌جور عمیق و نابی قشنگند . شبیه آخرین تیکه‌ی پیتزا ، مثلِ تماشایِ ماه ، همچو عطرِ گل‌هایِ بابونه . . زندگی با وجودِ اینجور آدم‌ها ، دوست‌ داشتنی‌تر است، رنگی‌رنگی‌تر و دلپذیرتر . عزیزِ جانم! خواستم بگویم تو از همان دست آدم‌هایی : ) خدا تو را آفرید تا جبرانِ تمامِ نداشته‌‌هایم باشی . تا نوری باشی ، در دل تاریکی . امید باشی ، در اوجِ لحظات ناامیدی . پناه باشی ، در قلبِ روزهایِ بی‌پناهی . و مهم‌تر از همه ، خواهری باشی برای قلبِ من . وجودِ تو ؛ قشنگ‌ترین ملودیِ زندگیِ من است : ) حسِ خوبِ بودنت ، درک کردنت و شنیدنت را با هیچ‌چیز عوض می‌کنم . تو ناجیِ منی : ) نجات‌دهنده‌ی من ، از روزهای تاریکِ زندگی . قطع به یقین اگر تو ، ناجی نمی‌شدی ، من الان رویِ سکویِ موفقیت نبودم . من روزهایِ خوب زندگی‌ام را ، به تو ، به حرف‌هایت ، به تجربه‌هایِ ارزشمندت ، و به تک‌تکِ ثانیه‌های رفاقت‌مان مدیونم .. چقدر خوشحالم که خدا تو را در مسیر زندگی‌ام گذاشت ؛ و یادت باشد من هیچ‌گاه از قلبِ تو دور نخواهم شد . شاید حضورم کم‌رنگ شود ، اما رفاقت‌مان همچنان پابرجاست : ) به تعدادِ ریگ‌های بیابان ، دوستت دارم و دلتنگت می‌شوم . دلتنگِ تو ، چشم‌‌هایت ، لحنِ صدایت ، تکه‌کلام‌هایت ؛ حتی دلتنگِ اشک‌ها و تماشایِ غم‌هایت . مواظب خودت باش ؛ ناجیِ من :)🩵✨ پ.ن : یادِ تهران بخیر : ) - بماند‌به‌یادگار ؛ از بیست‌وششِ مهرماهِ چهارصفرچهار . گذرانِ اوقات با دوست✨

- گذشتن و رفتنِ پیوسته *

آدمیزاد مجموعه‌ای از گذر کردن‌هاست ؛ گذر از دوست ، از خانه ، از خانواده ، از وطن و از هرآنچه به آن تعلق دارد ... کسی چه می‌داند ؛ شاید گذر تنها راهِ زیستن باشد . تنها راهِ پیشرفت ، تنها راهِ رسیدن و موفق شدن : ) ما هم از این قاعده مستثنی نیستیم . باید دل‌کند ، رها کرد و تجربه به‌دست‌آورد . شاید سخت ، شاید طاقت‌فرسا ، اما شُدنی‌ست ... - گلنار .

قم‌المقدسه📍

با اختلاف ، بامزه‌ترین قسمتِ دانشگاه :

فقط اونی که یزدی نوشته : حسِ خشی نیست😂

حرم یعنی جزئیات مقدس : ) شب‌های پاییز ، حرمِ خیس ، اشک و دعا ...