امشب داشتم به این فکر می‌کردم که نصف بیشتر پاییز رفته و هنوز بارون نیومده. کاش میشد یه نامه‌ای چیزی بزنیم به شورای بررسی ابرهای باران‌زا تو طبقه هفتم آسمون، بگیم آقا پس این سامانه بارشی ما چیشد؟ پاییزمون حیف شد رفت آقای نووماینده.

و بازهم شب‌هایِ حرم ؛

خلوت‌های اتوبوسی رو دوست دارم : ) یه روضه میذاری ، تکیه میدی به پنجره‌ی اتوبوس ، چادرت رو می‌کشی رو صورتت و مثل ابربهاری ، زارزار گریه می‌کنی ... بعد از روضه ، سبُک میشی ؛ مثل ابر ، مثل پرِ کاه ، مثلِ بالِ پرنده🕊 صدامتیاز به نفع خلوت‌های اتوبوسی : ))))

فقط توی خوابگاه قابلیت تا نصفه‌شب بیدار موندن و از عمق وجود خندیدن رو دارم : ) امشب مرزهای خندیدن و مسخره‌بازی رو جابه‌جا کردیم😂

تناقض بین‌دوتا پست‌آخر رو دوست دارم : ) این یعنی اینکه دوام‌الحال ، من‌المُحال ... داره بهت می‌فهمونه که ببین شاید تو الان از شدت گریه ، شونه‌هات بلرزه و قلبت درد بگیره ؛ ولی تو فکرش رو هم نمی‌کنی که دقیقاً چندساعت بعدش از شدت خنده ، دل‌درد بگیری! آره خلاصه ، زندگی رو جدی نگیر عزیزِ من : ) در لحظه زندگی‌کن و ازش لذت ببر . به‌جاش بخند ، به وقتش گریه کن و مدام سعی نکن به گذشته برگردی!✨ عُمر آدمی زود تموم میشه ، خوب ازش استفاده کن ... پ.ن : صرفاً یادداشتی برای اینکه خودم یادم بمونه ، فاز نصیحت برنداشتم ‌: )

‌

تو می‌تونی به جایِ رفتن ؛ پاییز برگردی به آغوشِ وطن . . ! 🍁 قلم‌ونوایِ‌گلنار :)

این پادکست برای پاییز پارساله ، ولی اونقدر دوسش دارم که دلم میخواد اینجا هم باشه :)✨

اگه قلبم آسمون بود ، تو ماهش بودی :)