🟣 ● من هیچ ذلّتی را از این بالاتر ندیدم که دلم به کسی مشغول باشد که دلش از من فارغ است ! لا وَجَدتُ ذُلاًّ مِثلَ اشتِغالِ قَلبي بِفارِغِ القَلبِ مِنّي ● صائب می‌گفت: نیست در دیده ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

به کسی که به تو علاقه ندارد دل مبند... و لــا تـــرغـبـن فـیـمــن زهــد عـــنــک

●━━━━━━─────── ⇆ㅤ ◁ㅤㅤ❚❚ㅤㅤ▷ㅤㅤ ↻

🟣 ● اقبال لاهوری در تعبیر جالبی از "شهید جستجو" می‌گوید. او از بس که دلباخته‌ی جستجوگری است، یقین را با گمان مبادله می‌کند. یعنی بی‌یقینی از آن‌رو که طلب و درد آرزو و جستجو می‌آورد برای او خواستنی‌تر از یقین‌هایی است که به فراغت از جستجو و از کف رفتن طلب، منتهی می‌شود. مایل است «شهید جستجو» باشد. همه سوز ناتمامم، همه درد آرزویم به گمان دهم یقین را، که شهید جستجویم ● مولانا نیز شهید جستجو بود، آنجا که می‌گوید: آن کس که پَرده‌ها را دریده، اعمال او در سایه ی یقین است و چندان ارزشی نخواهد داشت. اما آنکه هنوز به یقین نرسیده، خوف و رجا بر او غالب می‌شود و این خوف و رجا از آن یقین بهتر است. چون دریدی پرده کو خوف و رجا غیب را شد کر و فری بر ملا ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● نقل است که کسی در مجلس جنید بغدادی بر پای خاست و گفت: «دل کدام وقت خوش بُوَد؟» گفت: «آن وقت که او در دل بُوَد». خوش دلی مرد کی حاصل بود گفت آن ساعت که او در دل بود ● صاحبدلان می‌گفتند: کارِ ما دیده‌بانی و پاسبانی است. اما نه دیده‌بانی دیگران و پاسبانی کردار و گفتارشان؛ بلکه دیده‌بانی و پاسبانی دلِ خویش. پاسبانِ حرمِ دل شده‌ام شب همه شب تا در این پرده جز اندیشه او نَگْذارم ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 خدایا! مرا به که وامی گذاری؟ آیا به خویشاوندان که پیوند خویشاوندی را خواهند گسست؟ یا به بیگانه که بر من برآشفتند؟ یا به آنان‌ که خوارم می‌شمرند؟ إِلٰهِى إِلىٰ مَنْ تَکِلُنِى، إِلىٰ قَرِیبٍ فَیَقْطَعُنِى، أَمْ إِلىٰ بَعِیدٍ فَیَتَجَهَّمُنِى، أَمْ إِلَى الْمُسْتَضْعِفِینَ لِى ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________