« قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَىٰ وَفُرَادَى » @normah

🟣 ● هزاران مدرسه ساخته می شود و میلیون ها نفر به مدرسه می روند فقط برای اینکه یک نفر از میان آنها پیدا بشود و عالمی را تغییر دهد(ان الله یبعث لهذه الامة علی رأس کل مائه من یجدد لها دینها). ز چندین قطره ی باران یکی گوهر شود صائب ز صد عاقل یکی شایسته ی دیوانگی باشد ● سنایی می‌گفت: عمر‌ها باید که تا یک کودکی از روی طبع عالمی گردد نکو، یا شاعری شیرین سخن قرن‌ها باید که تا یک مرد حق گردد پدید بایزید اندر خراسان یا اویس اندر قرن ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

« به امید دیدار »

🟣 ● مولانا می‌گفت: «استن عالم غفلت است» آنچه که باعث می‌شود زندگی موجودات جریان یابد، غفلت است. در عالم غفلت، انسان می‌داند در پایان چه خواهد شد؛ اما خودش را به تغافل و بی‌خبری وادار می‌کند تا در سایه‌ی بی‌خبری عمر خود را سپری کند. عالم بی‌خبری طرفه بهشتی بوده است حیف و صد حیف که ما دیر خبردار شدیم ● برای آن حیوانی که غذایش تمام اندوه او باشد، هر چقدر دنیا کوچک، لذتش بیشتر است. و شاید بزرگ‌ترین لذت این جهان را موجودات تک‌سلولی داشته باشند. خوشبخت آنکه کره‌خر آمد، الاغ رفت! ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● گاهی شب چیزهایی را آشکار می‌کند که در طول روز پنهان است. گویا که در روز از خود دست شسته و با خورشید یکی باشند. صبح بدان می دهد طشت زر تا تو ز خود دست بشویی مگر ● از کرم شب‌تاب پرسید: به چه علت در روز و روشنایی بیرون نمی‌آیی؟ پاسخ داد: من همواره در روز و شب در صحرا بوده ام؛ اما عظمت خورشید مانع می‌شود که در روز دیده شوم. که من روز و شب جز به صحرا نیم ولی پیش خورشید پیدا نیم ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● امام حسین علیه السلام فرمود: رسول خدا هنگامی که تضرع می‌کرد دستانش را بلند می‌کرد و به گونه ای دعا می‌کرد که گویی بینوا غذا طلب می‌کند. كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص يَرْفَعُ يَدَيْهِ إِذَا ابْتَهَلَ وَ دَعَا كَمَا يَسْتَطْعِمُ الْمِسْكِينُ ● بیدل می‌گفت: درین هوس‌کده هرکس بضاعتی دارد دعاست مایه‌ی جمعی‌که دست‌شان خالی‌ست... ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________