خبر‌ مرگ برایمان تکراری شده بود، این جمله سنگینی من را چند برابر می‌کند پس از توضیح‌ دادن درباره‌ی اینکه چرا خبر مرگ برایمان تکراری شده بود امتناع می‌کنم، مهم این است که بدانید جان‌های گرامی از دست رفتند، آن‌قدر از دست رفتند که خبر مرگ برایمان تکراری شده بود‌.

تقویم را با حادثه‌های تلخی حفظ کرده بودیم که بیان‌ کردن جزئیات این حوادث تلخ هم غر است، هم تکرار مکررات‌. یک روز یکی را می‌کُشتند، فردایش جایی منفجر می‌شد، پس‌فردایش‌ اعدام می‌کردند، پسون‌فردایش‌ هم دنیا ساز کوک‌نشده‌ی دیگری می‌زد و ما رقصان رقصان مثل لکاته‌های کاباره‌ی مولن‌روژ که بعدها لاله‌زار لقب گرفت، به صدای ناجورش‌ عادت می‌کردیم.

به گربه‌ها ارادتمندیم.

به انسان، که آخر هم نفهمیدیم نهادش بر وزن اَنَسَ است یا نسیان، کاملاً بی‌ارادتیم. بی‌ استثناء/ بی مُستثناء.

اینجا «پنجاه و خیلی» درجه‌ست.

خدا لیبرال است، یا لیبرال‌ها را دوست دارد، یا یک همچین چیزی.

ما چیزها‌ی ناخوشایند را بدون بزک و دوزک‌ اظهار می‌داریم. شمع و چراغ دست نمی‌گیریم، تاریکی را انکار «بخوانید گوگولایز» نمی‌کنیم، ملول و میّت‌دلیم.

یک روز یک نفر تصمیم گرفت بمیرد. اولش تصمیم نگرفته بود بمیرد، اول می‌خواست از آدم‌ها فرار کند. بعد کمتر حرف زد. این وسط اتفاق‌های زیادی افتاد که وقت برای تعریفشان‌ کم است، خلاصه که غصه ریسمان نجاتش شد، و یک اتفاق خطرناک افتاد. ریق رحمت را نوشید.

خودش را کُشت، خودکشی در ادبیات نتیجه‌ی کمبود کلمات است. مثلاً آیدا خودش را کُشت، خودسوزی کرد، من نمی‌گویم، معروفی در سمفونی مردگان می‌گوید. معروفی آدم ننوشتن بود؟ فکر نمی‌کنم. آدم کم نوشتن بود؟ بعید می‌دانم. داغ آیدا سنگین بود، کمر کلمات خَم می‌شد. پس آیدا خودسوزی کرد، به احترام واژگان.