این‌ها فقط یه‌سری دیالوگِ لوس بود، اگه داستان رو نمی‌دونستم.

با گذشتِ یک هفته از پایان کتاب: همان.

اما به تصویر کشیدن درد و رنج، اون هم انقدر دقیق، هنریه که ساده هم نمی‌شه از کنارش گذشت. این‌که کاری کنی مخاطب با درد و جدایی و گریه و مرگ یه‌سری شخصیتِ ساخته‌ی ذهن تو همراه بشه و لمس‌ش کنه، چیزیه که کمتر نویسنده‌ای به این وضوح درش می‌آره. و حرفِ آخر این‌که اگر دنبال قلم و داستان‌پردازی خوب هستید و با نویسنده‌ی مازوخیسمی مشکل ندارید حتماً خالد رو بخونید.

برام آهنگ بفرست، این وضعیت درست نیست‌ها.

چیه نه قهره نه آشتی؟

مثلا بیا بگو بدون من نمی‌تونی، من که می‌دونم.

یاد بگیر.

بچه مردم نصفِ توعه

‌

بعد از یه روز پر آدم، فقط یه پلی‌لیست پر چاوشی جبران‌کنندست.