نعلبکی‌دادن و کولر این مسجده کراشمه.

هفته‌ی اول مرداد به سلامت بگذره، باید تا آخر تابستون نذر ادا کنم. همیشه امتحان گُنده‌ها باهم هجوم می‌آرن چرا.

برام مهم نیست اگه همه برن، اگه هنوز هم شعارهای سطحی بین آدم‌ها محبوب‌تر از حس‌های عمیقه. موضوع اینه که انگار کلاً کلمه‌هام رو از دست دادم و یکهو وسطِ جمع و صحبت صمیمی هم دیگه فک‌م از هم باز نمی‌شه و پنداری ذهنم هیچ آشنایی با اون زبان نداره. و آدمی بی‌کلمه به"ظاهر" توفیری با پاره‌آجر نمی‌کنه، فرای ظاهر هم که نادیدنی. رشته اتصال آدم‌ها کلمه‌ست. و من فعلاً برای این اتصال، دست‌وپاها باید بزنم.

مداحی اصیل سنتی>>>>هوهو الکی و بیمحتوا، تا ابد.

لحظاتِ آخر عشق اولم هنوز هم غمگینه.

گریه کنم زشته؟