برام مهم نیست اگه همه برن، اگه هنوز هم شعارهای سطحی بین آدم‌ها محبوب‌تر از حس‌های عمیقه. موضوع اینه که انگار کلاً کلمه‌هام رو از دست دادم و یکهو وسطِ جمع و صحبت صمیمی هم دیگه فک‌م از هم باز نمی‌شه و پنداری ذهنم هیچ آشنایی با اون زبان نداره. و آدمی بی‌کلمه به"ظاهر" توفیری با پاره‌آجر نمی‌کنه، فرای ظاهر هم که نادیدنی. رشته اتصال آدم‌ها کلمه‌ست. و من فعلاً برای این اتصال، دست‌وپاها باید بزنم.

مداحی اصیل سنتی>>>>هوهو الکی و بیمحتوا، تا ابد.

لحظاتِ آخر عشق اولم هنوز هم غمگینه.

گریه کنم زشته؟

نه مختار بیرون نیا😭😭😭😭😭

عزیزم...

می‌شه شما هم برام دعا کنین؟ تابستونم تازه بعد امتحان فردا شروع می‌شه.

از سؤالای شخصی که موج ناامنی رو درونم راه می‌اندازن متنفرم. کاش می‌شد به هم‌کلاسی صد پشت غریبه‌ام بگم «مجبورم جواب بدم؟» و خودم رو راحت کنم.