کی پشتم و خالی کرده ؟! منظورت چیه ؟! بزرگوار من پشتم از اول خالی بود ....

خیابان ها حالم را به هم می زد . هر صدای بوق و هر صحبتی یک تیغ می انداخت روی فکرم . سرم را انداختم پایین و به هیچ کس و هیچ جا نگاه نکردم . رفتم و رفتم . انگار در خلأ می رفتم . وقتی به خودم آمدم که به نفس نفس افتاده بودم و در دامنهٔ کوه. - بریده‌کتاب -

آره فرهاد ، منم می‌خوام سر به کوه بزارم .

I want to be just like you.

درونم گویی جنگ است، کی آتش بس میشود، نمیدانم!

چرا یه آخیش از ته دل بین اینهمه ای کاش پیدا نمیشه؟!

و در آخر به این رسیدم که ؛ خب که چی ؟ ‌

در به در در پی گم کردن مقصد رفتیم...! ‌

بدی همیشه یه جا در کمینه که باز به فطرت آدم برگرده اما خوبی رو که مراقب نباشی مثل عطر رو لباس ، میپره و مثل بدی نیست که کمین کرده باشه برا برگشتن . مراقب خوبیا باشیم که مثل بدیا منتظر فرصت برا برگشت نیستن . باید بری بجنگی و مجدد بسازی باطنی و که به وسیله بدی گندابی شده غیر قابل تحمل . تازه اگه بتونی غالب بدی بشی و خوبی رو به باطنت برگردونی همیشه یه ردی از اون بدیه هست و حال بدی میشه بین اون همه خوبی که با فلاکت مجدد بدستش آوردی ... مثل یه زخمه ، یه رده ، یه یادگاریه . و چه تلخن یادگاری هایی که با هر بار دیدنشون مایع عذابتن و تو توانایی دور انداختشون و نداری .... مراقب باشیم که از این یادگاری ها رو دیوار باطنمون شکل نگیره که موندنش عذابِ مزمنه . ‌

این یه " یهویی‌نوشت " بمونه از وقتی که فقط می‌خواستم اینارو گفته باشم . نه سعی کردم زیبا بنویسم ، نه جالب ، نه تاثیرگذار ، فقط نیاز داشتم اینارو بنویسم . باری اگر پسندتون نیست یا بچگانست به بزرگیتون ببخشید .