بمیری همونجا

تگرگههه

+++

انگار یونولیت میباره

دقیقااا یه آقاهه اونجا بود میگفت داره نقل میباره

مرگ بگیری

‌‌ ‌‌ ‌゜‌‌ ‌‹✦›^ '. سلام بر دوستان و همراهان ایتا. اینجانب استفانی کبیر قصد دارم دم عیدی تقدیمی بدم(احتمالا آخرین تقدیمی امساله.) این تقدیمی اینطوری‌ه كه شما این پیام رو تو کانال/دیلی‌تون ارسال می‌کنید، لینکتون رو اینجا می‌گذارید و منم با توجه به محتوای کانال/دیلی‌تون،یك صفحه شعر از کتاب "آن ها" فاضل نظری بهتون تقدیم می‌کنم. ظرفیت: 15 نفر[ شما ارسال کن کاری به ظرفیتش نداشته باش، فوقش هروقت 15 نفر ارسال کردند، می‌نویسم که تکمیل شده] آره خداحافظ شما. امضا

اینجوریه که تو مشهد انقدر حالت خوبه که اصلا غم چیه غصه چیه. همین که پاتو از مشهد میذاری بیرون یه دلتنگی عجیبی میشینه رو دلت که تنها چیزی که میخوای برگشتن به حرمه:)))

ما ایرانیا واقعا گذشته پر باری داشتیم. تمدنی عظیم و فرهنگی کامل. به طوری که حتی موسیقیمون هم تاریخچه ایرانی مخصوص به خودش رو داره. ادبیات و زبانمون هم که پره از شاهکار و مفاهیم فاخر. ولی الان چی؟ همه اینجورین که وای ما ایرانیا فوق‌العاده‌ایم و اینا. ولی واقعا به جز تاریخی که بهش ببالیم الان چی داریم؟ فرهنگمون یجوری به مرور زمان درحال کمرنگ شدن و تغییر پیدا کردنه که واقعا ترسناکه برام. از اون فرهنگ با قدمت و پر معنی چقدرش با همون معنی مونده؟ اون مردم مهربان و مهمان‌نواز و با حجب و حیامون کجا رفتند؟ زبان و ادبیاتمون هم واقعا به نجات‌دهنده نیاز داره. میشه گفت فضای مجازی و تهاجم فرهنگی های صورت گرفته، بخش عظیمی از استقلال و زیبایی زبان فارسی رو از بین برده و نمیدونم ولی احساس من اینه که در عصر معاصر نیاز به چند کار فاخر داریم برای زنده نگه داشتن ادبیات فارسی. درسته، کسی منکر این نیست که ما چقدر در زمینه علمی پیشرفت چشمگیری داشتیم؛ ولی به نظرم اگه نسل من و تو ایران رو نجات نده، از ایران فقط تکه سرزمینی میماند که هویتش رو از دست داده...

-اللَّهُمَّ إِنْ لَمْ تَکُنْ غَفَرْتَ لَنَا فیما مَضی مِنْ شَعْبَان َ فَاغْفِرْ لَنَا فِیمَا بَقِیَ مِنْهُ… "خداوندا اگر در روزهای گذشته شعبان ما را نیامرزیدی، پس در روزهای باقیمانده بیامرز…