اسم این آهنگ هست «تنها» من توضیح نمی‌دم. خودش توضیح میده.

3:12 روی تو شکفت در سرشکم دیدم که هنوز عاشقم، آه!

حتما وقتی بشنوید که اون جمله های اول درست باشه: «تنها، غمگین، نشسته با ماه، در خلوت ساکت شبانگاه...»

بندر نوشهر، بندری در جنوب دریای خزر است. شهر نوشهر در کنار این بندر ساخته شده‌است. بسیاری از اقوام ما از جمله پدربزرگ، دایی، شوهر عمه و پسر عمه در اداره‌ی بندر مشغول به کار بودند. بندر همیشه برایم مثل یک رویا بود، رویای سفری به دوردست. -فردین خلعتبری

1:23

از اون عکسای خیلی خیلی قشنگ. آثاری که این سه نفر خلق کردن شاهکار هایی هستن که همیشه آدم رو شگفت زده می‌کنن.

3:48 جز وصل تو دل به هرچه بستم توبه بی یاد تو هر جا که نشستم توبه در حضرت تو توبه شکستم صدبار زین توبه که صدبار شکستم توبه

احترام به استاد ناظری درست، ولی بعضی از تصنیف های استاد مشکاتیان واقعا برای صدای یکی مثل استاد شجریان ساخته شده بود. و واقعا حیف شد که این جدایی اتفاق افتاد و خیلی از تصنیف های ما می‌تونستن زیباتر بشن و نشدن. و این دقیقا کاری بود که همایون هم تکرارش کرد و هنوز داره مدام و مدام تکرار می‌کنه. اگر از شجریان ها بشه یه ایراد گرفت همینه.

1:36 دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فرو سوزد دو صد دریا بشوراند ز موج بهر نپرهیزد

این بود گل‌های رنگارنگ، برنامه‌ی شماره‌ی ۲۱۷ اگر جزو انسان های سعادتمندی بودید که این برنامه رو از رادیو گوش می‌دادید، احتمالا اصلا متوجه این جمله نمی‌شدید. پس قبل از اینکه در مورد کاروان توضیح بدیم نوشتمش. همه چیز عادی بود. یک برنامه‌ی دشتی، به یاد استاد صبا که توسط شاگردانش اجرا میشد. قرار بود اول آواز دیلمان به سبک استاد صبا اجرا بشه و بعد تصنیف کاروان به آهنگسازی استاد خالقی. ولی هیچ کس نمی‌دونست قراره با چه موسیقی عجیبی رو به رو بشه. و این قطعه به حدی زیبا بود، و به حدی غمگین بود، و به حدی عالی اجرا شده بود که نه فقط شنونده ها، بلکه کسانی که جزو عوامل رادیو و در حال ضبط کردن قطعه بودند همراهش اشک می‌ریختند. یکی از پر سوز ترین و در عین حال، با شکوه ترین قطعه های موسیقی ماست. اگر تا به حال این نسخه رو ازش نشنیدید، حتما بشنوید.

9:11 فتادم از پا به ناتوانی اسیر عشقم چنان که دانی رهایی از غم نمی‌توانم تو چاره‌ای کن که می‌توانی...

اجرای اصلی رو شنیدیم. حالا بیاید یه نگاه بندازیم به این اجرای خصوصی از تصنیف کاروان با صدای استاد شجریان، سه تار استاد مشکاتیان و نی استاد موسوی. استاد شجریان بار ها و بار ها وقتی ازش درخواست میشد آهنگ های استاد بنان رو بخونه می‌گفت اون ها فقط مخصوص استاد بنان هستن و نباید دوباره خوانده بشن. از سر احترام این ها رو می‌گفت. ولی توی این اجرای خصوصی فهمیدیم اگر می‌خواست بخونه می‌تونست از استاد بنان بهتر بخونه حتی. ولی این ها اهمیتی نداره. چیزی که ما بهش توجه می‌کنیم اینه که اینجا یه تصنیف شاهکار داریم، و خیلی خوشبختیم چون دو تا اجرای مختلف از این تصنیف شاهکار داریم.